Κώστα Βλάχο

Τη  θάλασσα  αγνάντευα  και τη  σιγομιλούσα.  Και  όσο  την κοίταζα μακριά ,εκεί που ο ουρανός  την ακουμπά, την έβλεπα σαν μια θεά  και  θαύμα   της  ζητούσα . Θάλασσα , θεά της γαλήνης είσαι , δείχνεις σαν γλυκοκοιμισμένη ,σαν δεν σε δέρνουν άνεμοι,  άγριοι , μανιασμένοι . Πνίξε τον πόνο μου   σε παρακαλώ,  μέρωσε  την  ψυχή μου …