Η χθεσινή συνέντευξη του κ. Μαμάκου στα μέσα της πόλης παρουσιάστηκε ως απολογισμός της Δημοτικής Αρχής. Στην πραγματικότητα, ήταν μια προσπάθεια επικοινωνιακού lifting μιας διοίκησης που κουράστηκε και κούρασε πολύ νωρίτερα απ’ όσο περίμενε η ίδια.
Ο κ. Μαμάκος επέλεξε να μιλήσει για το πώς θέλει οι πολίτες να αισθάνονται για την πόλη τους. Είναι μια ενδιαφέρουσα επιλογή. Μόνο που οι πολίτες ζουν την καθημερινότητά τους, όχι το επικοινωνιακό αφήγημα της Δημοτικής Αρχής.
Άλλοτε ήταν η περίφημη «εσπλανάδα», που ο ίδιος ο Δήμαρχος μάς κάλεσε πλέον να… ξεχάσουμε.
Άλλοτε ήταν το τραμ, που κατέληξε να γίνει το πρωταπριλιάτικο αστείο της πόλης.
Άλλοτε το coffeeshow, που παρουσιάστηκε περίπου ως αναπτυξιακή στρατηγική και σήμερα εξαφανίστηκε από τις αναφορές της Δημοτικής Αρχής.
Άλλοτε η εκχώρηση του Παζαριού σε ιδιώτη, που κατέληξε σε πλήρες πολιτικό αδιέξοδο, με τον Δήμαρχο να δηλώνει ότι δεν αποφασίζει ο ίδιος, αλλά τα… όργανα και οι υπηρεσίες.
Μεγάλες εξαγγελίες. Χωρίς ανάληψη ευθύνης.
Επικοινωνιακοί τίτλοι. Χωρίς συνεκτική στρατηγική για τη Λάρισα.
Και όσο οι εξαγγελίες της μέχρι χθες «γεμάτης αυτοπεποίθηση» Δημοτικής Αρχής διαψεύδονταν από την πραγματικότητα, τόσο άλλαζε και η επικοινωνιακή της συνταγή. Από τις καθημερινές εξαγγελίες στη διαχείριση της εικόνας. Αυτό όμως δεν λύνει τα προβλήματα της πόλης.
Από τη συνέντευξη έλειπαν, βέβαια, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές αυτού του μοντέλου διοίκησης: οι κάθε είδους «σύμβουλοι» του κ. Μαμάκου, οι «συνεργάτες», όσοι, χωρίς θεσμική νομιμοποίηση, συμμετέχουν στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων.
Γιατί οι Λαρισαίοι γνωρίζουν πλέον καλά το μοντέλο διοίκησης της Δημοτικής Αρχής Μαμάκου. Και γνωρίζουν ακόμη καλύτερα τα αποτελέσματά του.
Γνωρίζουν ποιοι πραγματικά επηρεάζουν τις αποφάσεις στον Δήμο.
Γνωρίζουν ότι ζουν στην πόλη με τα ακριβότερα δημοτικά τέλη, μετά την απαράδεκτη αύξησή τους κατά 35%.
Γνωρίζουν τη «διαφάνεια» του κ. Μαμάκου και εξακολουθούν να περιμένουν απαντήσεις για το πού πηγαίνουν τα χρήματα των Λαρισαίων. Το συζητούν στις γειτονιές, στα καφέ και στους δρόμους της πόλης.
Έχουν μάθει, αυτοί και τα παιδιά τους, για τον Δήμαρχο που κρύφτηκε στη διάσωση της Οικίας Αλεξάνδρου, για την απαξίωση του ΣΒΑΚ και το χάος στους πεζόδρομους με τις βυθιζόμενες μπάρες που σταμάτησαν να λειτουργούν, για τις μεγάλες καθυστερήσεις στην υλοποίηση έργων δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ που είχαν εξασφαλιστεί και συμβασιοποιηθεί από τη Δημοτική Αρχή Καλογιάννη, χωρίς κανείς να γνωρίζει πότε θα ολοκληρωθούν, για τις υποσχέσεις για χιλιάδες θέσεις στάθμευσης που κατέληξαν ανέκδοτο, για την υπόθεση των φωτοβολταϊκών της Αμυγδαλέας, για τον ελεύθερο χώρο στον Ιπποκράτη που χάθηκε εν μέσω θριαμβολογιών, για το Δημοτικό Συμβούλιο Νεολαίας που σταμάτησε τη λειτουργία του περιμένοντας τον… νόμο, για το φιάσκο των ηλεκτρικών ποδηλάτων, για τον Τιριτόμπα που δεν λειτουργεί, για την «Πόλη που Μαθαίνει» και το Πανεπιστήμιο των Πολιτών που ουσιαστικά εγκαταλείφθηκαν.
Η πιο χαρακτηριστική στιγμή της συνέντευξης ήταν ίσως η ιστορία που ο ίδιος ο Δήμαρχος επέλεξε να αφηγηθεί. Ένα μικρό παιδί τον ρώτησε πότε θα αποκτήσει μετρό η Λάρισα.
Μετά την εσπλανάδα.
Μετά το τραμ.
Γιατί όχι και το μετρό, κ. Δήμαρχε;
Τι στοιχίζει άλλωστε μία ακόμη υπόσχεση;
Οι εξαγγελίες είναι δωρεάν.
Η έλλειψη σχεδίου, όμως, κοστίζει. Κοστίζει σε χαμένες ευκαιρίες, στην αξιοπιστία του Δήμου και, κυρίως, στους ίδιους τους πολίτες.
Η Λάρισα δεν έχει ανάγκη από νέα αφηγήματα.
Έχει ανάγκη από σχέδιο, λογοδοσία και μια Δημοτική Αρχή που να μπορεί πραγματικά να αλλάξει την πόλη, όχι απλώς τη δική της εικόνα.
Συμπαράταξη Λαρισαίων
