Tag Archive | "άρθρο"

Tags: , ,

Ανήκομεν εις την Δύσιν – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 15 Μαρτίου 2019 by admin

Γράφω αυτές τις γραμμές με αφορμή το πρόσφατο ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ρωσία. Από τα βασικά χαρακτηριστικά της Νέας Δημοκρατίας, που τη συνοδεύουν από την ίδρυσή της το 1974, είναι οι σταθερές συντεταγμένες τηςστην εξωτερική πολιτική της χώρας. Μια γραμμή που δεν «πρόδωσε» σε καμία φάση της ιστορίας της.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μετά την πτώση της δικτατορίας, σε μια κρίσιμη για την πατρίδα περίοδο, περιέγραψε τον προσανατολισμό που θα ακολουθούσε η φιλελεύθερη παράταξη, με βασικό γνώμονα την ασφάλεια και την ευημερία του τόπου με τη γνώση φράση «ανήκομεν εις την Δύσιν». Πρωτίστως, η χώρα έπρεπε να ενταχθεί πλήρως στο δυτικό στρατόπεδο, με τα πλέον αναπτυγμένα έθνη, όπου η δημοκρατία και η ελευθερία ήταν κατοχυρωμένα. Αυτό συνεπαγόταν τη συμμετοχή μας στους ατλαντικούς θεσμούς, αλλά και την πορεία προς ένταξη στην τότε ΕΕ. Ο εθνάρχης ήταν ένας γνήσιος ευρωπαϊστής, όπως και οι μεγάλοι Ευρωπαίοι οραματιστές της μεταπολεμικής περιόδου, από τον Αντενάουερ και τον Ζισκάρ Ντ´ Εσταίν έως τον Κολ και τον Μιτεράν, η έλλειψη των οποίων είναι σήμερα εκκωφαντική. Σε κάθε περίπτωση οι επιλογές αυτές, που πολεμήθηκαν αγρίως τη δεκαετία του 1970, δικαιώθηκαν πλήρως από το πλήρωμα του χρόνου, όπως αποδείχθηκε με την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, τα έτη 1989-1991. Το πόσο η χώρα μας ωφελήθηκε από τη συμμετοχή της στις δυτικές συμμαχίες και ιδιαίτερα στην ΕΕ, είναι κάτι που πρέπει να αναζητηθεί περισσότερο στις εσωτερικές αδυναμίες, που εκδηλώθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα με την είσοδό μας στην τότε ΕΟΚ και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Άλλωστε, και η στροφή 180ο που έκανε το έξαλλο αντιευρωπαϊκό μέτωπο το 2015, δείχνει το ποιος είχε δίκιο.

Ωστόσο, για τη ΝΔ η συμμετοχή της Ελλάδας στους δυτικούς θεσμούς δεν σήμαινε την άκριτη αποδοχή των αποφάσεων ή των επιδιώξεων που προωθούνταν, ιδίως όταν ήταν ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα. Κι αυτό επίσης ήταν κάτι που το απέδειξε πολλές φορές, και με υψηλότατο τίμημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το θαρραλέο βέτο του Κώστα Καραμανλή το 2008 στο Βουκουρέστι, για την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Η κατεξοχήν δυτικόφιλη πολιτική δύναμη της χώρας ήταν αυτή που τότε μπόρεσε να υψώσει το ανάστημα στην υπερδύναμη, για χάρη της Μακεδονίας και της εθνικής αξιοπρέπειας –συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο του Νίκου Στέφου «Ώρα Ελλάδος, Βουκουρέστι», που αποκαλύπτει όλο το δραματικό παρασκήνιο του Όχι στον σφετερισμό της ιστορίας μας. Σήμερα, που οι για δεκαετίες διαδηλωτές προς την αμερικανική πρεσβεία υπογράφουν άκριτα ό,τι τους υπαγορευθεί, αποκαλύπτεται ποιος είναι ποιος!

Ταυτόχρονα, όμως, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε εγκαινιάσει μια πολυδιάστατη πολιτική εξωτερικών σχέσεων, χωρίς να θίγει τους βασικούς άξονες, που ήταν επωφελείς για τη χώρα. Βασικοί στόχοι των ανοιγμάτων που έκανε ήταν η ανάγκη θωράκισης της Ελλάδας απέναντι σε έναν μόνιμα επιθετικό γείτονα αλλά και η ανάπτυξη των εμπορικών συναλλαγών. Στο πλαίσιο αυτό προώθησε τις επαφές με την τότε Σοβιετική Ένωση, αλλά και την κομμουνιστική Βουλγαρία. Όλες οι κυβερνήσεις της ΝΔ, τις επόμενες δεκαετίες, ακολούθησαν την ίδια ρότα, ενώ από το 2004 στην γκάμα των δυναμικών εξωτερικών σχέσεών μας εντάχθηκε η νέα οικονομική υπερδύναμη, η Κίνα, η οποία έχει συμπεριλάβει τη χώρα μας στον νέο δρόμο του μεταξιού.

Σήμερα, ενόψει της νέας διακυβέρνησης από τη ΝΔ, έπειτα από μια ζοφερή τετραετία εξουσίας των δυνάμεων του λαϊκισμού, αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές, προσαρμοσμένες στις σύγχρονες περιστάσεις, συνεχίζουν να είναι αναλλοίωτες στον χρόνο. Η ΝΔ παραμένει η γνήσια δυτικόστροφη και ευρωπαϊκή παράταξη, προσανατολισμένη στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και στην οικοδόμηση μιας Ευρώπης των εθνών χωρίς όμως εθνικισμούς και ηγεμονισμούς εντός της.

Ταυτόχρονα, όμως, θα αξιοποιήσει τις σχέσεις με μεγάλες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα, στο πλαίσιο μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, στο πεδίο κυρίως των οικονομικών συναλλαγών, κάτι που συνιστά ανάγκη ζωής για τη μαραζωμένη ελληνική οικονομία. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε στο ταξίδι του στη Μόσχα. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα επενδυτικό σοκ, και κάθε ευκαιρία είναι αξιοποιήσιμη. Από τη Μόσχα, επομένως, όπως επισήμανε, περιμένουμε πολλά στον ενεργειακό τομέα, στον τουρισμό (ενώ η Τουρκία δέχεται 6 εκατομμύρια Ρώσους τουρίστες ετησίως η Ελλάδα μόνον 1), στις μεταφορές, στην αγορά ακινήτων και, κυρίως, στην αγροτική παραγωγή. Ειδικά στην τελευταία, οι προοπτικές είναι κυριολεκτικά απεριόριστες. Δυστυχώς, λόγω του εμπάργκο, δεν είχαμε έως σήμερα τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Όπως ανέφερε, όμως, ο αρχηγός της ΝΔ, η έλευση ρωσικών κεφαλαίων στη «Δωδώνη» στην Ήπειρο δείχνει το δρόμο της αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας.

Το ίδιο, άλλωστε, ισχύει και για την τεράστια επένδυση της COSCO στον Πειραιά. Η διαρκής άνοδος του πρώτου λιμανιού της χώρας και οι επενδύσεις που σκοπεύει να κάνει το Πεκίνο στην ευρύτερη περιοχή, κι όχι μόνον, ανοίγουν νέες θετικές προοπτικές για την επόμενη μέρα. Αρκεί να τις εκμεταλλευτούμε. Η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορούν να εγγυηθούν ότι δεν θα πάνε χαμένες.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Δ. Γουγουλιάς: Από τον Καποδίστρια στον Καλλικράτη και τον Κλεισθένη, η περίπτωση του δήμου Ευρυμενών

Posted on 27 Νοεμβρίου 2018 by admin

Αν θέλει κάποιος να κατανοήσει το τοπίο στην τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου βαθμού τα τελευταία χρόνια με τις συνενώσεις και να κριτικάρει το αποτέλεσμα αυτών θα πρέπει να ξεκινήσει από μερικές βασικές κατά τη γνώμη μου αρχές όπως :

1η. Να μην ξεχνάμε όλοι μας ότι η τοπική αυτοδιοίκηση ειδικά στον πρώτο της βαθμό είναι ένας θεσμός λαϊκός που ανήκει σε όλους και στον καθένα μας χωριστά και έτσι θα πρέπει να τον διαφυλάξουμε και στο μέλλον. Ο κάθε δήμος δε, είναι το θεμέλιο της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης και κάθε  Δημοτική Αρχή θα πρέπει να στηρίζεται στα ανθρώπινα στοιχεία που διαθέτει.

2η. Μία στρατηγική, ένα πρόγραμμα για την Τ.Α. πρέπει να είναι τολμηρό, αν όχι επαναστατικό και να διέπεται από φαντασία. Η δε χάραξη ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα συλλογικών εργασιών και όχι μία εκ των άνω τελετουργική διαδικασία.

3η. Το έργο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν κρίνεται μόνο από το πόσο ικανοί είναι οι άρχοντες του κάθε τόπου αλλά και από παράγοντες πέραν και πάνω από τις δυνάμεις που οι ίδιοι διαθέτουν, οι οποίοι είναι, πρώτο και κύριο τα οικονομικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, το Νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται σήμερα αυτή καθώς επίσης η γεωγραφική περιοχή και τα οικονομικά από ίδιους πόρους.

4η. Για να προκόψει ένας τόπος δεν πρέπει να βασίζεται μόνο στον Δήμαρχο και Δημοτικό Συμβούλιο, έστω κι αν δεχθούμε ότι αυτά λειτουργούν τέλεια, αλλά πρέπει να αξιοποιεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό όλους τους δημότες και τους μαζικούς φορείς ακούγοντας τις προτάσεις τους. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους μας ότι σήμερα οι παράγοντες της επιτυχίας είναι περισσότεροι και πολύ πιο σύνθετοι από ότι ήταν πριν από μερικά χρόνια.

5η. Η υπέρμετρη και αφύσικη διεύρυνση των ορίων ενός Δήμου από το νομοθέτη εξουδετερώνει στην πράξη τόσο την έννοια της τοπικής υπόθεσης, όπως την ορίζει το σύνταγμα, όσο και αυτή καθ’ εαυτή την ίδια την τοπική αυτοδιοίκηση Α’ βαθμού.

Πορευτήκαμε τόσα χρόνια με τον «Καποδίστρια Ι & ΙΙ» και χωρίς να τους  αξιολογήσουμε τους κάναμε «Κλεισθένη Ι». Η Έκθεση του Ινστιτούτου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης όταν πηγαίναμε για τον «Καλλικράτη ΙΙ» ανέφερε «η διοικητική μεταρρύθμιση δεν έγινε δυνατό στην προηγούμενη φάση να γίνει αντικείμενο συστηματικής αξιολόγησης και δεν πέτυχε τους στόχους της» κ.ά. Πριν μερικά χρόνια και πριν ακόμη ξεκινήσουν οι διεργασίες για τις δεύτερες συνενώσεις των δήμων (είχε προηγηθεί ο «Καλλικράτης Ι») με άρθρο μου («ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της Λάρισας τον Αυγούστου 2008), έθετα τον προβληματισμό μου για το μέλλον του τότε δήμου Γόννων, προτείνοντας έναν ισχυρό δήμο που θα συμπεριλάμβανε τους τότε δήμους Γόννων, Ευρυμενών, Κάτω Ολύμπου, Νέσσωνα και την ιστορική κοινότητα των Αμπελακίων, δημιουργώντας έναν ισχυρό δήμο με στρατηγικής σημασίας σημεία αναφοράς για τη μελλοντική του ανάπτυξη. Έγραφα χαρακτηριστικά ΅

«Στην ευρύτερη περιοχή των Τεμπών – Δέλτα Πηνειού (των σημερινών Δήμων Κάτω Ολύμπου, Ευρυμενών, Γόννων, Μακρυχωρίου, Νέσσωνος και Κοινότητας Αμπελακίων) υπάρχει μια παράδοση κοινωνικοοικονομικής και πολιτιστικής συνεργασίας των κατοίκων και των φορέων της ευρύτερης περιοχής. Ο ορεινός όγκος του Κισσάβου και του Κάτω Ολύμπου, ο Πηνειός και οι πεδιάδες πριν την κοιλάδα των Τεμπών και στη συνέχεια του Δέλτα διαμόρφωσαν έναν ενιαίο κοινωνικό και οικονομικό χώρο δραστηριοποίησης των κατοίκων της περιοχής. Οι παραδοσιακές γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες της περιοχής έδωσαν τα τελευταία χρόνια περισσότερο χώρο σε πιο σύγχρονες αγροτικές δραστηριότητες όπως: η ακτινιδοκαλλιέργεια, η μηδική, η βιολογική καλλιέργεια της ελιάς, το αμύγδαλο, βιολογικές καλλιέργειες αλλά και οπωροκηπευτικά με κατεύθυνση την σύνδεση των προϊόντων αυτών και με την τουριστική ζήτηση πού διαμορφώνεται τους καλοκαιρινούς μήνες στην περιοχή. Νέοι επαγγελματίες με παραδοσιακούς ξενώνες, ταβέρνες και χώρους μαζικής εστίασης, αλλά και μικροβιοτέχνες αναπτύσσουν δραστηριότητα στην περιοχή, ενώ γυναικείοι συνεταιρισμοί και σύλλογοι βάζουν τη δική τους σφραγίδα με την επεξεργασία αγροτικών κυρίως προϊόντων της περιοχής. Η περιοχή με μακρόχρονες προσπάθειες και αγώνες των κατοίκων της, αρχίζει να διαμορφώνει τις ιστορικές πολιτιστικές και περιβαλλοντικές της διαδρομές (μονοπάτια, γεφύρια, δασικά συμπλέγματα, θέσεις θέας, αρχαιολογικοί χώροι, βυζαντινές εκκλησίες, λαογραφικά μουσεία, κέντρα ενημέρωσης για τον πολιτισμό και το περιβάλλον, γιορτές τοπικών παραδοσιακών προϊόντων και ιστορικών γεγονότων όπως της Εθνικής Αντίστασης Τέμπη-Γόννοι και της Αγροτικής εξέγερσης του Μ. Αντύπα Πυργετός-Ομόλιο, να δίνει ένα νέο χρώμα στην περιοχή, που ευτυχώς δεν έχασε ακόμη την ταυτότητά της…..

Η περιοχή Τεμπών – Δέλτα Πηνειού πού ενοποιείται μέσα από την μακρόχρονη κοινή ιστορία της στη συνείδηση των κατοίκων της, έχει δύο δρόμους να επιλέξει : α) ή θα ακολουθήσει με την υποστήριξη της Αυτοδιοίκησης και της Πολιτείας την μακρόχρονη βιώσιμη συμβίωση της αγροτικής και τουριστικής δραστηριότητας στην περιοχή με τον αγροτουρισμό και οικοτουρισμό ως ενδογενή δυνατότητα βιώσιμης ανάπτυξης και β) ή θα συρθεί στο πρότυπο ενός «εισαγόμενου» μαζικού τουρισμού των παραθαλάσσιων και παρακισσάβιων – παρολύμπιων περιοχών – με ξεχασμένη και αφημένη στην τύχη της την ενδοχώρα – με τουριστικά συγκροτήματα και εμπορικούς χώρους (όπως συμβαίνει σήμερα στα παράλια της Κατερίνης και θα ενσωματωθεί σε αναγκαστικές συνενώσεις με τα παράλια της Αγιάς και του Ανατολικού Ολύμπου διαμορφώνοντας μια τεχνητή «αγορά» και μια «κοινωνία» των 2-3 μηνών του Καλοκαιριού.

Και να μην ξεχνάμε ότι η περιοχή των Τεμπών και του Δέλτα Πηνειού αποτελεί μια ιστορικά διαμορφωμένη ενότητα, και λειτουργική μεταξύ των χωριών και των οικισμών της, τοπική κοινωνία, εντελώς διαφορετική από αυτή των περιοχών Αγιάς – Μελιβοίας καθώς και από εκείνη στα παράλια Λιτόχωρου – Ανατολικού Ολύμπου. Έτσι ακριβώς εγκρίθηκε και ως διακριτή αναπτυξιακή ενότητα η περιοχή των Τεμπών – Δέλτα Πηνειού, με το χωροταξικό Περιφερειακό Σχέδιο πού εδώ και χρόνια είναι νόμος του κράτους».

Δυστυχώς μικροσυμφέροντα και τοπικισμοί δεν άφησαν να γίνει αυτός ο δήμος – αν και αυτός ήταν ο αρχικός σχεδιασμός του Υπουργείου και της Περιφέρειας Θεσσαλίας,  με αποτέλεσμα οι δημότες του πρώην δήμου Ευρυμενών να νοιώθουν πολύ πιο κοντά στο δήμο Τεμπών και ξένοι προς το δήμο Αγιάς. Κι αυτό γιατί ο διαχωρισμός που έγινε την τελευταία στιγμή δεν ήταν ο καρπός του αρχικού επιστημονικά σχεδιασμού που στηρίζονταν σε μια βαθύτερη μελέτη των προβλημάτων των τοπικών κοινωνιών και μιας γενικότερης στρατηγικής, αλλά ήταν αποτέλεσμα μιας μηχανικής διοικητικής δομής και μιας επιδίωξης μικροκομματικών συμφερόντων.

Έτσι στην περίπτωση του πρώην δήμου Ευρυμενών φαίνεται  ότι σε ότι αφορά την διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας της κοινωνίας των πολιτών, στον δήμο Αγιάς που εντάχθηκε, δεν εφαρμόστηκε η αναγκαία τήρηση ενός μέτρου στην γεωγραφική έκταση και στην πληθυσμιακή σύνθεσή του. Η δημιουργία ενός εκτεταμένου δήμου γεωγραφικά και οδικά απροσπέλαστου πέρα από κάποια λογικά όρια, φαίνεται ότι δημιούργησε μία αποξένωση του δημότη από τον φορέα που διαχειρίζεται τις «τοπικές» υποθέσεις του, οι οποίες ακριβώς λόγω της αποστασιοποίησης δημότη – φορέα έπαψαν να είναι «τοπικές». Η ποσοτική αύξηση της εδαφικής υπόστασης ενός Ο.Τ.Α. όταν η μορφολογία του εδάφους δεν το επιτρέπει,  επιδρά αρνητικά στην ποιοτική ουσιαστική σχέση των τοπικών κοινωνιών με τους εκπροσώπους τους στην διαχείριση των τοπικών υποθέσεων και αποδυναμώνει αυτή την ίδια την κοινωνία των πολιτών. Ο κάθε δήμος οφείλει να τηρεί οπωσδήποτε τον συνταγματικό κανόνα, δηλ. να διοικεί ο ίδιος τις τοπικές του υποθέσεις. Και για να τις διοικεί, πρέπει αυτές να υπάρχουν ως τοπικές και όχι να έχουν απορροφηθεί και μεταλλαχθεί σε διατοπικές.

Κάθε επανασχεδιασμός των ορίων των Δήμων της χώρας έχει, επομένως, ως συνταγματικό όριο τη διατήρηση της τοπικής υπόθεσης και από τη στιγμή που δεν μπαίνει θέμα επαναφοράς στο καθεστώς των πρώτων Καποδιστριακών δήμων, για τους δημότες του πρώην δήμου Ευρυμενών αυτός ο επανασχεδιασμός ισχύει στο ακέραιο. Η ταυτότητα κάθε συγκεκριμένου Δήμου δεν είναι δοτή, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας σειράς πολύπλοκων διεργασιών ιστορικού, κοινωνικού, πολιτικού, πολιτιστικού και οικονομικού χαρακτήρα.  Άλλωστε  και η νομοθεσία προέβλεπε τη δυνατότητα νέων συνενώσεων, πάντοτε όμως με αποφασιστική συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στη λήψη της σχετικής απόφασης.

Και στην περίπτωσή μας η αποφασιστική συμμετοχή των ενδιαφερομένων και μάλιστα όχι απλώς με ένα «ναι ή όχι» διά βοής, αλλά με δημοψήφισμα, με ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων και αντικρούσεις ισχυρισμών και επιχειρημάτων,  σε όλα μέχρι σήμερα τα στάδια λήψης της απόφασης έχει κάθε λόγο δικαίωσης.

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Ζ. Γουγουλιάς

Comments (0)

Tags: , ,

Ορκισμένοι εχθροί της αριστείας και brain drain-Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 05 Νοεμβρίου 2018 by admin

Μια από τις μεγάλες πληγές στην Ελλάδα της κρίσης είναι αυτή της φυγής στο εξωτερικό νέων με υψηλά προσόντα, το λεγόμενο brain drain. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου, και για τούτο απαιτούνται ταχύτατες πολιτικές αποφάσεις.

Η απώλεια για τη χώρα των ανθρώπων που στην ακμή της παραγωγικής τους δραστηριότητας μεταναστεύουν δημιουργεί δυσαναπλήρωτα κενά. Κι αυτό γιατί δεν πρόκειται για γκασταρμπάιτερ, ανειδίκευτους εργάτες που τη δεκαετία του ’60 πήγαιναν «στις φάμπρικες της Γερμανίας και το Βελγίου τις στοές». Αντιθέτων, είναι επιστήμονες, στην πλειοψηφία τους γιατροί, μηχανικοί και πληροφορικάριοι, που είχαν να προσφέρουν πολλά στην κοινωνία αλλά και στην άνοδο της επιστημονικής έρευνας και γνώσης. Αναμφίβολα, η φυγή τους προκαλεί ρήγμα στην μεσαία τάξη, που ανέκαθεν έδινε τον τόνο της ισορροπίας και της προόδου.

Επιπλέον, η μετανάστευση των νέων οδηγεί σε περαιτέρω και ταχύτερη γήρανση της ήδη γερασμένης κοινωνίας μας, και σε μεγαλύτερη ακόμη υπογεννητικότητα, καθώς χάνονται οι γενιές που κάνουν οικογένεια και παιδιά.

Μπορεί να αντιστραφεί αυτό το ζοφερό κλίμα; Με τις υπάρχουσες συνθήκες, δυστυχώς, όχι. Για να γίνει απαιτείται μια επανάσταση του αυτονόητου, πρωτίστως στην οικονομία. Μην λησμονούμε ότι οι περισσότεροι νέοι που ξενιτεύονται, το κάνουν με μισή καρδιά. Αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις εργασίας, θα έμεναν εδώ, ακόμη και με μικρότερες αποδοχές. Όχι μόνον από φιλοπατρία και για να είναι κοντά στις οικογένειές τους, αλλά και γιατί η Ελλάδα, ακόμη και στα χρόνια της κρίσης, είναι ωραία χώρα για να ζει κανείς σε σχέση με τη γκρίζα καταθλιπτική βόρεια Ευρώπη.

Ωστόσο, όσο βασιλεύει ο κρατισμός και το επιδοματικό μοντέλο, θα έχουμε διαχείριση της μιζέριας και φυγή των καλύτερων μυαλών. Ίσως, όμως, αυτός να είναι και ο στόχος των κυβερνώντων, καθώς είναι οι κατ’ εξοχήν εκφραστές της μετριότητας και ορκισμένοι εχθροί της αριστείας. Αλλά σε έναν κόσμο άκρως ανταγωνιστικό αυτό το μοντέλο δεν θα περπατήσει μακριά. Ήδη, η Ευρώπη, που αλλάζει και αυτή ραγδαία, δεν θα επιτρέψει εμείς να πηγαίνουμε με το δικό μας χαβά.

Η λύση, λοιπόν, βρίσκεται σε μια άλλη πολιτική, αντιστρόφως ανάλογη με τη σημερινή. Μια κυβέρνηση που ενδιαφέρεται να γυρίσουν όσοι έφυγαν, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, και να μην φύγουν άλλοι, πρέπει να δώσει όλο το βάρος της στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και ιδιαίτερα στους κλάδους με τεχνολογίες αιχμής, στις ιατρικές υπηρεσίες, που θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Κι αυτό θα γίνει με την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, με τη δραστική μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών και την εξόντωση του τέρατος της γραφειοκρατίας, που υποθάλπει τη διαφθορά σε όλες τις κλίμακες του δημοσίου. Επιπλέον, θα πρέπει άμεσα, έστω τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, να προχωρήσουμε στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, που και θέσεις εργασίας θα δημιουργήσουν και νέους θα κρατήσουν στην Ελλάδα.

Για την ώρα, πάντως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ νοιάζεται πώς θα θολώσει τα νερά και πως θα αποτρέψει την επερχόμενη κατάρρευσή της στις επικείμενες εκλογές. Ό,τι κι αν κάνει, όμως, τα πολιτικά ψωμιά τους τελειώνουν. Η επόμενη κυβέρνηση της ΝΔ θα επιδιώξει, χωρίς μεγάλα λόγια, αλλά με σχέδιο και εργασία, να βγάλει τη χώρα από το τέλμα. Και πρώτιστος στόχος θα είναι και η επιστροφή των νέων μας από την ξενιτιά.

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Το δικαίωμα όλων στην ασφάλεια – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 08 Οκτωβρίου 2018 by admin

Η Ελλάδα των ανοιχτών θυρών και παραθύρων έχει προ πολλού πεθάνει. Οι ειδήσεις για ληστείες μετά φόνου και στυγερά εγκλήματα είναι τόσο πυκνές χρονικά που αντέχουν ελάχιστα στη συλλογική μνήμη. Τι έφταιξε και βρεθήκαμε σε αυτό το σημείο; Ένα πρώτο αίτιο είναι η νέα μορφή του κόσμου. Οι ασυγκράτητες μεταναστευτικές ροές, πέραν από τους ανθρώπους που αναζητούν στον ήλιο μοίρα μετέφεραν μαζί τυχοδιώκτες και εγκληματικά στοιχεία. Παράλληλα, γιγαντώθηκε και η παγκοσμιοποίηση του εγκλήματος. Διεθνείς συμμορίες, με «επαγγελματίες» του είδους στήνουν τις δουλειές τους σε οποιαδήποτε χώρα, με την βοήθεια συχνά και των νέων τεχνολογιών.
Η καθολική κρίση που ξέσπασε το 2010 ήλθε για να δυσχεράνει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Με το πολιτικό σύστημα υπό αμφισβήτηση ένα συνονθύλευμα ιδεοληψιών, που απαιτούσαν χαλαρότητα στην αστυνόμευση, βρήκε βήμα στο δημόσιο λόγο και ασκούσε δριμεία κριτική σε οποιαδήποτε προσπάθεια για επιβολή της τάξης.
Βεβαίως, το κράτος διαθέτει τα εργαλεία για την εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών. Μια σοβαρή απόπειρα προς αυτήν την κατεύθυνση έγινε από την κυβέρνηση Σαμαρά. Και πάλι, όμως, συνάντησε την αντίδραση από τους γνωστούς δήθεν προοδευτικούς. Δυστυχώς, η νίκη της «πρώτης φοράς αριστερά» το 2015 είχε ως αποτέλεσμα και τη σφοδρή επιδείνωση στον τομέα της ασφάλειας.
Το ποιος είναι ο ιδεολογικός πυρήνας της κυβέρνησης φάνηκε με το… καλημέρα, και την ψήφιση του νόμου Παρασκευόπουλου, που με συνοπτικές διαδικασίες έβγαλε από τις φυλακές περισσότερους από 10.000 κρατούμενους, ανεξάρτητα από τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει.
Επιπλέον, κατήργησαν τις φυλακές υψίστης ασφαλείας με αποτέλεσμα να καθοδηγείται το έγκλημα με κινητά τηλέφωνα εντός των φυλακών και να παίρνει άδειες ο Κουφοντίνας -αν και ο αρχιδολοφόνος της «17 Νοέμβρη» δεν εξέφρασε ποτέ μεταμέλεια.
«Έργο» έχει να επιδείξει η κυβέρνηση και απέναντι στις ομάδες του περιθωρίου, τις «συλλογικότητες», τύπου Ρουβίκωνα, που με τη βία προσπαθούν να επιβάλουν τη δική τους άποψη, και για τούτο κατήργησε με συνοπτικές διαδικασίες την Ομάδα Δέλτα που είχε καταστεί εφιάλτης τους.
Τα ίδια, όμως, έπραξαν και στην παιδεία, όπου με τον νόμο Γαβρόγλου επανήλθε το άσυλο της ανομίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστήμια συνιστούν παγκόσμια αρνητική πρωτοτυπία.
Ο πολίτης έχει αντιληφθεί ότι κανένα αγαθό δεν μπορεί να απολαύσει εφόσον ζει με τον φόβο. Απ’ αυτόν τον φόβο θα κληθεί να τον απαλλάξει η επόμενη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, εμπεδώνοντας το αίσθημα ασφάλειας στην ελληνική κοινωνία.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Β.Δ. Αναγνωστόπουλος: Κοντά στις ρίζες

Posted on 26 Σεπτεμβρίου 2018 by admin

Ένα ηχηρό φαινόμενο της ελληνικής κοινωνίας που παρατηρείται ολοένααυξανόμενο κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ιδιαίτερα σ΄αυτή που διανύουμε, είναι τα πολιτιστικά πράγματα, συνέδρια, δρώμενα, γιορτές, πανηγύρια, εκδηλώσεις για την παράδοση, την ιστορία, τη μουσική, το χορό, για τα προϊόντα της γης, της θάλασσας, των φυτών και των δένδρων. Φιλέορτος ο Έλληνας, όπως οι πρόγονοί του.
Αυτή η «κινητικότητα», ιδίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες έχει πολλαπλή σημασία για τους κατοίκους και την οικονομία του τόπου, τους επισκέπτες, την παράδοση και τον πολιτισμό.Ας περιορίσουμε τον προβληματισμό μας στα Συνέδρια και τα Ανταμώματα.Και αφορμή παίρνω από το 5ο Διεθνές Εθνολογικό Συνέδριο και 5ο Αντάμωμα Θεσσαλών Καραγκούνηδωνστα Μεγάλα Καλύβια Τρικάλων, αρχές Σεπτεμβρίου. Θέμα του η «Πολιτιστική κληρονομιά της Πεδινής Θεσσαλίας. Η Πολιτισμική της Διαχείριση».
Κάποια νούμερα ίσως δώσουν το μέγεθος του πολιτιστικού τετραημέρου: Συμμετείχαν με εισηγήσεις πάνω από 50 επιστήμονες, ερευνητές, συγγραφείς, εκπαιδευτικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό, τιμήθηκαν τρεις προσωπικότητες που συνδέονται με τον πολιτισμό της Θεσσαλίας (ο Γάλλος αρχαιολόγοςBrunoHelly, ο Καθηγητής Β.Δ.Αναγνωστόπουλος και ο Ζωγράφος Χρίστος Καράς), πολλές παράλληλες εκδηλώσεις στο λαογραφικό Μουσείο Μ. Καλυβίων, έκθεση παραδοσιακών παιχνιδιών, παρουσίαση καραγκούνικης ενδυμασίας κ.ά.Στον Τρανό χορό της Κυριακής συμμετείχαν 60 χορευτικάΚαραγκούνικα σωματεία, μια πανδαισία χρωμάτων και κινήσεων!
Όσοι παρακολουθήσαμε τις εργασίες του Συνεδρίου, ασφαλώς διαπιστώνουμε τρία γενικά πράγματα: α) την αγωνία των τοπικών κοινωνιών για το πολιτιστικό παρελθόν της Θεσσαλίας, β) την ελλιπή γνώση αυτού του παρελθόντος και την « μακαριότητα» της πολιτείας και γ) την ανάγκη της εμβριθέστερης μελέτης του πολιτιστικού αποθέματος.Να προσθέσουμε βέβαια και τον προβληματισμό γύρω από την ορθόλογη και σύγχρονη διαχείριση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.Και όλοι θα θυμούνται τον σπαρακτικό λόγο του Προέδρου της Αμφικτιονίας, του ΑποστόληΦιρφιρή, για τις εγκληματικές λεηλασίες που υφίστανται χρόνο με τον χρόνο οι «Μαγούλες» της Θεσσαλίας.«Γκρεμίζουν το παρελθόν»!
Μου χάρισαν «τιμής ένεκα» δύο βιβλία.Το πρώτο ήταν τα Πρακτικά του 4ου Πανελλήνιου Εθνολογικού Συνεδρίου Αυτόχθονων και Γηγενών Θεσσαλών-Καραγκούνηδων, που έγινε στον Δήμο Κιλελέρ το 2016, με θεματικό άξονα «Γη και Αγώνες των κατοίκων της Πεδινής Θεσσαλίας-Καραγκούνηδες»(επιμέλεια Ε.Αυδίκος-Β.Κοζιού),έκδοση Αμφικτιονία Θεσσαλών Καραγκούνηδων, 2018,σελ.518.Και εδώ περί τους 50 εισηγητές απλώνουν την έρευνα από την παλαιολιθική εποχή ως σήμερα, φέρνουν στο φως νέα στοιχεία αναφερόμενα στους απελευθερωτικούς αγώνες και τις αγροτικές κινητοποιήσεις, στη λαϊκή παράδοση και στο σημερινό status, στη συλλογική μνήμη και την αναζήτηση της ταυτότητας.
Το δεύτερο είναι το δίτομο έργο με τίτλο Το Κεφαλόβρυσο Τρικάλων του καθηγητή Φυσικής Αγωγής Θεόδωρου Καλογράνα, έκδοση Δήμος Φαλώρειας, Κεφαλόβρυσο 2010 (Μεγάλου μεγέθους Α4, 1ος τόμ.σελ.447,2οςτόμ.-ΛΕΥΚΩΜΑ- σελ.391).Αυτό το έργο μου έκανε εξαιρετικήεντύπωση όχι μόνο γιατί «κραυγάζουν» ο κόπος, η υπομονή και η επιμονή , που χρειάστηκε μια τέτοια συλλογή στοιχείων, κυρίως από πληροφορητές, αλλά και για την κατάρτιση Γενεαλογικών Δέντρων των οικογενειών του χωριού, που ξεπερνούν την εκατοντάδα, απόπειρα δύσκολη και χρονοβόρα, αφού απαιτεί προσεκτική συγκέντρωση και διασταύρωση όλων των στοιχείων.Είναι από τα ασυνήθιστα πονήματα και σπουδαία για την προσφορά τους στη μικροϊστορία και την τοπική παράδοση.Και οι δύο τόμοι αποτελούν ένα φράγμα στη λήθη και στο χρόνο.
Ως κατακλείδα στο σύντομο αυτό σημείωμα μπορούμε να τονίσουμε μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τους Έλληνες: Δείχνουν συγκινητικό ενδιαφέρον και αγάπη για τον γενέθλιο τόπο τους,γι΄αυτό φροντίζουν την παράδοση (προφορική και γραπτή) και συνδέονται μ΄αυτή σαν με ομφάλιο λώρο.Η βαθύτερη ύπαρξή τους αναδεικνύεται μέσα από αυτές τις πολιτιστικές εκφάνσεις, μέσα από όλα αυτά τα πολυάριθμα συνέδρια, τα φεστιβάλ,τις επετειακές εκδηλώσεις, τα λαϊκά πανηγύρια, τις γιορτές προϊόντων (κρασιού, τσίπουρου, κάστανου, σαρδέλας, μελιού, ψωμιού, πίτας κ.ά.), γιορτές παράδοσης για το χορό και τη μουσική κ.λπ.Είναι μια αδιαμφισβήτητη και προφανής επιβεβαίωση για την ταυτότητα και τις ιδιαιτερότητές του. Γυρίζει κοντά στις ρίζες, προσκυνάει το παρελθόν και κοιτάζει ο μέλλον με διαυγέστερο και δημιουργικότερο βλέμμα .Και αυτό, νομίζω , είναι πολύ σημαντικό!

Γράφει ο Β.Δ. Αναγνωστόπουλος, Ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Κάτω από τη βάση – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 03 Σεπτεμβρίου 2018 by admin

Γιατί αν «δεν τα παίρνει τα γράμματα» ένα παιδί, σώνει και καλά πρέπει να περάσει στο πανεπιστήμιο;Ένα από τα ευτράπελα των πανελληνίων εξετάσεων, που πληροφορηθήκαμε μετά την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, είναι η είσοδος σε ΤΕΙ υποψηφίων με βαθμούς 3-4.Το «σκάνδαλο»έχει και συνέχεια καθώςενδέχεται ότανοι σημερινοί επιτυχόντεςτελειώσουν -αν τελειώσουνκαι δεν καταστούν αιώνιοι φοιτητές- τις σπουδές τους,να πάρουνκαιπτυχίο Πανεπιστημίου!Πράγματι, στα ΤΕΙ Ηπείρου και Ιονίων Νήσων η εισαγωγή έγινε με λίγο πάνω από 3.000 μόρια,όπερ μεθερμηνευόμενοσημαίνει ότι οι υποψήφιοιπέρασαν αφού έγραψαν σωστάστην κόλλα των εξετάσεων κάτι παραπάνω απότο ονοματεπώνυμό τους… Εφόσον, όμως, προχωρήσουν οι εξαγγελθείσεςαπό το υπουργείοσυγχωνεύσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ,οισυγκεκριμένοιεισαχθέντες θαβρεθούν σεΠανεπιστήμιο.
Σε μια κανονική χώρα το γεγονός αυτό θα προκαλούσε,ένα κύμα αντιδράσεων και απαίτησης για άμεση αλλαγή των κακών κειμένων της νομοθεσία. Στην Ελλάδα, όμως,τουλαϊκιστικούμιθριδατισμού φαίνεται ότι όλα μπορούμε να τα χωνεύουμε. Κι ας έχουμε υποστείαμέτρητεςκαταστροφές από τις ανορθολογικές επιλογές που προωθούνπολιτικέςδυνάμεις πουπροτιμούν ναχαϊδεύουν αυτιά αντί να επιλύουν προβλήματα.Η πολιτική της ήσσονος προσπάθειας, η ισοπέδωση προς τα κάτω στο όνομα της δημοκρατίας, η ικανοποίηση κάθε παράλογου αιτήματος προς άγραν ψήφων έχει διαποτίσει την ελληνική κοινωνία από την δεκαετία του ’80. Κάθε φορά που γινόταν μια προσπάθεια από την κεντροδεξιά να ισιώσει το καράβι ερχόταν μια νέα έξαρση αυτού του αντιδραστικού ρεύματος, που φοράει την μάσκα του προοδευτισμού, να χαλάσει την πορεία. Αυτό συνέβη και με την περίφημη βάση του 10 ως όριο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Η κυβέρνηση Καραμανλή το 2006 έβαλε αυτή την εύλογη δικλείδα ασφαλείας ώστε να αποτρέψει τον περαιτέρω κατήφορο δεκάδων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων,καθώςδέχονταν φοιτητέςπου, προφανώς, δεν είχαν τις δυνατότητες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των σπουδών τους.Έμεναν έτσι αιώνιοι φοιτητές, προκαλώντας οικονομική αιμορραγία στις σχολές και κυρίως στις οικογένειές τους, ενώ και οι ίδιοι παρέμεναν εγκλωβισμένοι σε μια λάθος κατεύθυνση. Ήδη από την δεκαετία του 1990 είχε διαμορφωθεί ένα νέο περιβάλλον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την ίδρυση δεκάδων νέων σχολών,σύμφωνα με το δόγμα «κάθε πόλη και ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ»,πουτελικώςεξυπηρετούσε μόνονστενάοικονομικά συμφέροντακαι όχιτις εκπαιδευτικές ανάγκες και τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν σχολές δύο και τριών ταχυτήτων,με αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ τους, χιλιάδες αιώνιοι φοιτητές και στρατιές ανέργων πτυχιούχων.
Ωστόσο, αν και η βάση του 10 αποτελούσε μια ορθή παρέμβαση της πολιτείας, δεχθήκαμε σφοδρές επικρίσεις από την τότε αντιπολίτευση. Στο όνομα δήθεν της δημοκρατίας,ξεσηκώθηκε ένας θόρυβοςπου πίσω τουβρισκόταν η εξυπηρέτηση τοπικών μικροσυμφερόντων και η γνωστήανεύθυνη ψηφοθηρία.
Ένα από τα πρώτα μέτρα που πάρθηκαν, με την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή, ήταν η κατάργηση της βάσηςτου 10.Όπως αναμενόταν, ηκατάσταση επιδεινώθηκε.Για να φθάσουμε στο 2016όπουη συζήτηση για την επαναφορά του μέτρου αναζωπυρώθηκε, καθώς όλα,πληνενός,τα Τεχνολογικά Ιδρύματαψήφισανυπέρ μιας τέτοιας απόφασης. Το θέμα ήλθε και στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, όπου μας μεταφέρθηκε η αγωνία τωνΠροέδρων των ΤΕΙγια το λίμνασμα χιλιάδων φοιτητών τους, που λόγω του χαμηλού επιπέδου τους δεν μπορούν να προχωρήσουν στις σπουδές τους.
Δυστυχώς, παρά τις εκκλήσεις των ίδιων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των δικών μας παραινέσεων, η κυβέρνηση δεν εδέησε να προχωρήσει στη επαναφορά της βάσης εισαγωγής στα ΑΕΙ. Αντιθέτως, εξαγγέλλει συνεχώς την κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων. Όπως δηλαδή ένας γιατρός που συνιστά σε κάποιον που πάσχει από κίρρωση του ήπατος καθημερινή χρήση αλκοόλ… Εντούτοις, η κυβερνητική στάση δεν μας εντυπωσιάζει. Το σχήμα που βρίσκεται στα ηνία της εξουσίας από το 2015 αποτελεί την επιτομή του λαϊκισμού, κάτι που άλλωστε δεν έχουν κρύψει τα στελέχη του. Οι δηλώσεις «η αριστεία είναι ρετσινιά», «η καριέρα είναι χολέρα»και όλα αυτά που ακούστηκαν κατά καιρούς δεν άφηναν καμία αισιοδοξία για τις προθέσεις της «πρώτης φορά αριστερά». Οι ιδεοληψίες σε συνδυασμό με την ακόρεστη δίψα για την εξουσία δεν επιτρέπει στους σημερινούς κυβερνώντες να δουν την πραγματικότητα και κυρίως να την αλλάξουν προς όφελος της χώρας.
Για την ΝΔ δεν υπάρχουν διλήμματα. Ως αυριανή κυβέρνηση θα επαναφέρει τη βάση του 10, όπως ήδη δεσμεύθηκε ο αρχηγός της Κυριάκος Μητσοτάκης. Και θα το κάνει πρώτα και κύρια σεβόμενη τα ίδια τα παιδιά και τις οικογένειές τους, που δεν πρέπει να εγκλωβίζονται σε καταστάσεις που δεν έχουν κανένα εργασιακό μέλλον σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η λύση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στο παρελθόν, αλλά το άνοιγμα νέων προοπτικών στην πραγματική οικονομία για όλους τους νέους μας, που θέλουμε να μείνουν και να προκόψουν στην πατρίδα μας.Δυστυχώς, και στις επιδόσεις της στον τομέα της παιδείας η κυβέρνηση παίρνει κάτω από τη βάση…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Μάτι, Μάνδρα, Σαρωνικός: Πότε θα σταματήσει αυτή η λίστα; – Του Ν. Παπαγεωργίου

Posted on 28 Αυγούστου 2018 by admin

Δεν θα σταθώ στο τι έγινε ούτε στο τι δεν έγινε στο Μάτι. Ούτε και στο γεγονός πως κάποιοι πολιτικοί και κάποιοι αυτοδιοικητικοί παραδέχονται ευθαρσώς πως, αν και πολιτικά υπεύθυνοι, δεν έχουν κάνει τίποτα για την προστασία της πόλης τους από φωτιά, πλημμύρα ή σεισμό.
Ως πατέρας, ως Μηχανικός, ως άνθρωπος, δεν μπορώ να δεχθώ ότι δεν θα κάνουμε από σήμερα τα πάντα για να μην ξαναζήσει κανένας συμπολίτης μας, κανένα παιδί, ανάλογες καταστάσεις.
Η διαχείριση τέτοιων γεγονότων δε μπορεί να παραμείνει τυχαία. Και το λέω αυτό γιατί έτσι φαίνεται να δουλεύει και αυτό στην Ελλάδα, όπως πολλά άλλα. Τόσο η πυρκαγιά στο Μάτι, όπως και οι πλημμύρες στη Μάνδρα αλλά και η πετρελαιοκηλίδα στον Σαρωνικό δείχνουν να αντιμετωπίστηκαν μόνο από φιλότιμο και τον ηρωισμό κάποιων. Μα κανένας προγραμματισμός, καμία συντονισμένη ενέργεια, λένε πολλοί; Τι πρέπει να γίνει λοιπόν από εδώ και πέρα;
Η εξέλιξη της Διαχείρισης Ρίσκων
Η ανάγκη διαχείρισης ρίσκων υπήρχε διαχρονικά, όμως τα τελευταία χρόνια έχει αναχθεί σε επιστήμη. Από την “γραμμή Plimsoll” 100 χρόνια πριν, που έδειχνε το επίπεδο του φορτίου το οποίο ένα πλοίο μπορούσε να μεταφέρει με ασφάλεια χωρίς να είναι υπέρβαρο, μέχρι σήμερα, η διαχείριση ρίσκων έχει προοδεύσει.
Μία από τις πρώτες εμφανίσεις της Διαχείρισης Ρίσκων ήταν στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του 1950, από την αγορά των υπηρεσιών ασφάλισης. Τότε ήταν που το κόστος της ασφαλιστικής κάλυψης είχε γίνει απαγορευτικό και το εύρος των ασφαλιζόμενων περιπτώσεων περιορισμένο. Αυτό το γεγονός είχε ως αποτέλεσμα να στραφεί η προσοχή στην ποιότητα προστασίας των ιδιοκτησιών, στα πρότυπα υγιεινής και ασφάλειας, σε θέματα αστικής ευθύνης προϊόντων κτλ. Στις επόμενες δεκαετίες άρχισαν να αναπτύσσονται εργαλεία και τεχνικές διαχείρισης ρίσκων, έκτακτων αναγκών, αποκατάστασης καταστροφών κ.α. καθώς σε διάφορους τομείς όπως η οικονομία, η διαχείριση έργων, η εταιρική διακυβέρνηση.
Έτσι έχει αναπτυχθεί μία ολόκληρη επιστήμη, αυτή της διαχείρισης ρίσκων, με χιλιάδες επαγγελματίες στην Ευρώπη και στον κόσμο. Σήμερα υπάρχουν πλέον αρκετά πρότυπα για την διαχείριση ρίσκων όπως τα ISO 31000:2018, BS 31100, COSO ERM, CoCo, κ.α. με το ISO 31000:2018 να είναι το παγκοσμίως αποδεκτό.
Ως ρίσκο ορίζεται κατά το ISO 31000 “η επίδραση της αβεβαιότητας σε αντικείμενα. Σημειώστε πως η επίδραση μπορεί να είναι θετική, αρνητική, ή μία απόκλιση από την αναμενόμενη. Επίσης το ρίσκο περιγράφεται συχνά από ένα συμβάν, μία αλλαγή στις περιστάσεις ή ως μία συνέπεια” ενώ αντίστοιχα ως Διαχείριση ρίσκων ορίζονται «οι συντονισμένες δραστηριότητες για την διεύθυνση και τον έλεγχο ενός οργανισμού όσον αφορά το ρίσκο».
Τα ρίσκα κατατάσσονται στις παρακάτω τέσσερις κατηγορίες:
• Ρίσκα συμμόρφωσης, είναι τα ρίσκα που σχετίζονται με την διαχείριση υποχρεώσεων (νομικών, κτλ.)
• Επικίνδυνα ρίσκα, είναι τα ρίσκα που σχετίζονται με την διαχείριση κινδύνων. Οι επιπτώσεις των επικίνδυνων ρίσκων πρέπει να μετριάζονται.
• Ρίσκα ελέγχου, είναι τα ρίσκα που σχετίζονται με την διαχείριση της αβεβαιότητας.
• Ρίσκα ευκαιριών, είναι τα ρίσκα που σχετίζονται με οφέλη ευκαιριών.
Η βασική μεθοδολογία διαχείρισης ρίσκων
Η διαχείριση ρίσκων έχει καλά εδραιωμένα στάδια τα οποία διαμορφώνουν μία διαδικασία διαχείρισής τους. Από το πρώτα βήματα, που είναι η αναγνώριση των κινδύνων και η κατάταξή τους ανάλογα με την πιθανότητα να συμβούν και το μέγεθος των επιπτώσεών τους, μέχρι την αναθεώρηση και παρακολούθηση όλων των κινδύνων και των διαδικασιών, η διαχείριση ρίσκων μπορεί να βελτιώσει τη διαχείριση των κύριων διαδικασιών ενός οργανισμού διασφαλίζοντας πως όλα τα κύρια σημεία αναλύονται, παρακολουθούνται και αναθεωρούνται.
Η διαχείριση ρίσκων περιλαμβάνει θέματα επικινδυνότητας, αβεβαιότητας και ευκαιριών. Κίνδυνοι πυρκαγιάς – όπως τα τελευταία περιστατικά στο Μάτι – οφείλουν να αντιμετωπίζονται με την διαδικασία αυτή.
Η πρωτοβουλία ενός οργανισμού να ενσωματώσει την διαχείριση ρίσκων στην ευρύτερη κουλτούρα διαχείρισής του, διασφαλίζει καλύτερες στρατηγικές αποφάσεις, αποτελεσματικές και αποδοτικές εσωτερικές διεργασίες, διασφάλιση και συμμόρφωση με νόμους, κανόνες και επιτακτικές υποχρεώσεις του οργανισμού.
Οι οργανισμοί που την εφαρμόζουν προσθέτουν υπεραξία καθώς οι δραστηριότητες διαχείρισης ρίσκων σχεδιάζονται, ώστε να επιτυγχάνεται το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα και να μειώνεται η μεταβλητότητα και η αβεβαιότητα του αποτελέσματος.
Για να επιτευχθεί το μέγιστο όφελος από τη διαχείριση ρίσκων, οι οργανισμοί πρέπει να εστιάσουν στον έλεγχο των απωλειών. Ο έλεγχος των απωλειών είναι ένας συνδυασμός πρόληψης απωλειών, μείωσης ζημιών και περιορισμού του κόστους.
Η Διαχείριση Ρίσκων την Ελλάδα
Και ενώ έχει αναπτυχθεί μία ολόκληρη επιστήμη, αυτή της διαχείρισης ρίσκων, με χιλιάδες επαγγελματίες στην Ευρώπη και στον κόσμο, η απουσία της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική. Αυτό το επιβεβαιώνει και ο χάρτης των μελών της Ομοσπονδίας των Ευρωπαϊκών Συλλόγων Διαχείρισης Ρίσκων.
Αν και σχετικά πρόσφατα, με το έγγραφο 3752/25-5-2018 η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας απέστειλε το «Σχέδιο δράσεων Πολιτικής Προστασίας για την αντιμετώπιση κινδύνων λόγω δασικών πυρκαγιών» σε όλους του εμπλεκόμενους φορείς εν τέλει αυτό δείχνει να μην φτάνει. Και δεν φτάνει, γιατί κάποιοι αρμόδιοι φορείς δεν το έχουν λάβει σοβαρά υπόψη.
Είναι καιρός πια πολιτεία, οργανισμοί, επιχειρήσεις να αναπτύξουν εσωτερικά μία κουλτούρα διαχείρισης ρίσκων. Εφαρμόζοντας καταρχάς τις αρχές του ISO 31000, η συνεχής ανάλυση, παρακολούθηση και αναθεώρηση των ρίσκων θα προετοιμάσει όλους τους εμπλεκόμενους για την επιχειρησιακή ετοιμότητα και αποδοτικότητα που απαιτείται, όταν προκύψει ο όποιος κίνδυνος ή ρίσκο γενικότερα.
Και επειδή κάποιοι θα μιλήσουν για το κόστος, θα πρέπει να αναφέρουμε πως σε σχέση με το κόστος της ανθρώπινης ζωής αλλά και τα τόσα κονδύλια που δίνει η Πολιτεία για την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων, το κόστος για την ανάπτυξη ενός συστήματος Διαχείρισης Ρίσκων, ανά Δήμο, είναι μηδαμινό. Όπως μηδαμινό είναι και το κόστος δημιουργίας κέντρων (θαλάμων) επιχειρήσεων αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων ανά Δήμο.
Και αυτό ελπίζουμε και απαιτούμε να γίνει από σήμερα. Έτσι ώστε να μην αναρωτιόμαστε πάλι μόλις γίνει η «στραβή στην βάρδια μας», ποιος πρέπει να κάνει τι. Ποτέ ξανά δεν πρέπει να βιώσει ανθρώπινη ψυχή αντίστοιχη τραγωδία.

Του Νικόλαου Ηλ. Παπαγεωργίου, Προέδρου Τεχνικού Επιμελητηρίου Κεντρικής και Δυτικής Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Ως ταύροι εν υαλοπωλείω – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 20 Αυγούστου 2018 by admin

Η απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών μας, έπειτα από 167 ημέρες στις τουρκικές φυλακές, παραμονή της Παναγίας, χαροποίησε όλους τους Έλληνες. Η σύλληψή και η συνεχιζόμενη κράτησή τους από το τουρκικό κράτος είχαν προκαλέσει εύλογα αισθήματα αγανάκτησης. Η Άγκυρα είχε αποκαλύψει τις πραγματικές της προθέσεις και πώς εννοεί το κράτος δικαίου, με την επιμονή της να παζαρέψει την αποφυλάκισή των στρατιωτικών μας με την απέλαση στην Τουρκία των οκτώ Τούρκων αξιωματικών, που φέρονται να συμμετείχαν στο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν.
Η αναπάντεχη επιστροφή, όμως, των Μητρετώδη και Κούκλατζη σημαδεύτηκε από δύο αρνητικά στοιχεία, ενώ, ταυτοχρόνως, έχει αφήσει αναπάντητα σημαντικά ερωτηματικά.
Το ένα στοιχείο είναι η αμετροέπεια με την οποία η κυβέρνηση έσπευσε να ενδύσει το όλο γεγονός. Όλα αυτά τα φανφαρώδη που παρακολουθήσαμε και δεν ταίριαζαν στην περίσταση, προέκυψαν όχι μόνον εκ του χαρακτήρος του υπουργού Άμυνας, αλλά και από την αγωνιώδη προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Προηγήθηκε ένα μακρύ διάστημα αλλεπάλληλων αποτυχιών, με τη συμφωνία των Πρεσπών, την τραγωδία της πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική, την κοινωνική απόρριψη του αφηγήματος για καθαρή έξοδο από τα μνημόνια, που έριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στα δημοσκοπικά τάρταρα. Την υπόθεση των στρατιωτικών την είδαν επομένως σαν μάννα εξ ουρανού. Και επιχείρησαν να την εκμεταλλευθούν επικοινωνιακά, με τον ίδιο χοντροκομμένο τρόπο που κάνουν πάντοτε. Θέλησαν, μάλιστα, να μας πείσουν ότι ήταν οι δικές τους διπλωματικές ικανότητες που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Αν έχουν έτσι τα πράγματα, πώς γίνεται λίγες ημέρες πριν την απελευθέρωση των δύο να προχωρά το ΓΕΕΘΑ σε αναστολή των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, πράξη που δεν δικαιολογεί μια παρασκηνιακή διαδικασία σε εξέλιξη. Υπάρχει, ωστόσο, και η υποψία ότι η απόφαση του Ερντογάν ήρθε ως αντίδωρο στην υπερψήφιση της τροπολογίας για τη συνταξιοδότηση των μουφτήδων στην Θράκη, που ανοίγει το δρόμο στην επίτευξη του στόχου της Άγκυρας για εκλογή των νέων μουφτήδων.
Το δεύτερο στοιχείο είναι η σπουδή της κυβέρνησης να εμφανίσει την καιροσκοπική κίνηση Ερντογάν ως μια νέα αφετηρία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ασυγκράτητος, όπως πάντα, ο κ. Καμμένος κάλεσε μάλιστα τον Τούρκο υπουργό Άμυνας κ. Χουλουσί Ακάρ στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου, το μήνυμα, ουσιαστικώς, που λαμβάνει η Άγκυρα από τους δικούς μας πανηγυρισμούς είναι ότι όποτε θέλει μπορεί να εκβιάζει, είτε με απόπειρες διεμβολισμού πλοίων μας, είτε με την ομηρία στρατιωτικών μας, και στη συνέχεια με τακτικές κινήσεις εμείς θα αισθανόμαστε ικανοποιημένοι και θα τους λέμε και… μπράβο. Πρόκειται για μια κοντόφθαλμη προσέγγιση, στην οποία, άλλωστε, μας έχει συνηθίσει αυτή η κυβέρνηση των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων και του ανεύθυνου ερασιτεχνισμού.
Η Τουρκία του Ερντογάν δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη. Έχει στρατηγική και μακροπρόθεσμους στόχους, και αυτούς επιδιώκει με συστηματικότητα, παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζει. Οι νεο-οθωμανικές βλέψεις έναντι του ελληνισμού δεν διαγράφονται με μια κίνηση εντυπωσιασμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτές τις ημέρες τα γεγονότα με τους Τούρκους ψαράδες που πυροβόλησαν τους Έλληνες συναδέλφους τους σε Λέρο και Σαμοθράκη έφεραν στο φως μια ακόμη επιχείρηση γκριζαρίσματος του Αιγαίου, αυτή της «τράτας», που επεκτείνεται μέχρι τα νερά του Αγίου Όρους.
Ο «σουλτάνος» είναι αλήθεια ότι βρίσκεται σε μια δυσχερή θέση, λόγω των επιλογών του. Η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, για τους Κούρδους στη Συρία και τις στενές του σχέσεις με τη Ρωσία, έχει φθάσει στο κατακόρυφο. Η τουρκική λίρα έχει υποχωρήσει κατά 35% έναντι του δολαρίου από τις αρχές του έτους, κάνοντας την τουρκική οικονομία να τρεκλίζει πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Ταυτόχρονα, η κράτηση κατ’ οίκον του ευαγγελιστή πάστορα Άντριου Μπράνσον από τους Τούρκους έχει εξαγριώσει τον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος απειλεί να επιβάλει και νέες κυρώσεις εναντίον των τουρκικών συμφερόντων.
Σ’ αυτό το ρευστό και άκρως επικίνδυνο γεωπολιτικό περιβάλλον η κυβέρνηση θα έπρεπε να δρα με μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση και σύνεση. Ασυλλόγιστες κινήσεις όπως του κ. Καμμένου με την Τουρκία ή του κ. Κοτζιά με τη Ρωσία, που δρουν περισσότερο ως… ταύροι σε υαλοπωλείο και όχι ως επικεφαλής στα κρισιμότερα υπουργεία, δεν βοηθούν τη χώρα να ανταπεξέλθει επιτυχώς στις σημερινές προκλήσεις. Οι όποιες μικροκομματικές ή προσωπικές επιδιώξεις δεν επιτρέπεται να εισέρχονται στο πεδίο των διεθνών σχέσεων. Είναι καιρός επιτέλους και στην Ελλάδα να αποκτήσουμε μια στρατηγική μακράς διάρκειας, βασισμένη στα εθνικά μας συμφέροντα, και η οποία δεν θα αλλάζει από κυβέρνηση σε κυβέρνηση και από υπουργό σε υπουργό…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Κέλλας: Από την ήττα στις Πρέσπες στην απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών

Posted on 20 Αυγούστου 2018 by admin

Από την ήττα των Πρεσπών έως την απελευθέρωση των παρανόμως φυλακισθέντων στρατιωτικών μας υπήρξαν σημαντικές και ανεκμετάλλευτες ευκαιρίες για την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Η κυβέρνηση, δυστυχώς, αδυνατεί να κατανοήσει ότι οι στρατηγικές αλληλεπιδράσεις της διεθνούς πολιτικής μπορούν να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική ισχύ της και, προφανώς ασυνείδητα, καθίσταται χρήσιμη για τους μεγαλοϊδεατισμούς των γειτόνων μας.
Είναι σημαντικό να δούμε πώς διαμορφώνεται η κατάσταση στη δεδομένη συγκυρία. Τραμπ και Πούτιν υποστήριξαν δημοσίως τη βελτίωση και εμβάθυνση των διμερών σχέσεων των χωρών τους.
Οι προθέσεις τους, όμως, προσπίπτουν στον ανταγωνισμό ΝΑΤΟ – Ρωσίας και, πλέον, σε αυτόν των ΝΑΤΟ και ΕΕ έναντι των ευρασιατικών οργανισμών ολοκλήρωσης, στους οποίους κυριαρχεί η Ρωσία με τη συμμετοχή της Κίνας.
Πεκίνο και Μόσχα τελούν σε στρατηγική ευθυγράμμιση, αφού η Κίνα επιδιώκει να καταστεί πρώτη οικονομική δύναμη του πλανήτη και η Ρωσία να αναδειχθεί σε πολιτική υπερδύναμη.
Οι συγκεκριμένοι συσχετισμοί ισχύος μπορούν να αντιστραφούν μόνο, εφόσον οι ΗΠΑ συμμαχήσουν με τη Ρωσία, προκειμένου να αποτρέψουν την πρωτοκαθεδρία της Κίνας, αναδιατάσσοντας την ευρασιατική συμμαχία.
Όσο αυτό δεν συμβαίνει, θα υπάρχουν δυνητικά πεδία εκατέρωθεν διείσδυσης, όπως τα Δυτικά Βαλκάνια και η Τουρκία.
Η τελευταία καθίσταται «μήλον της έριδος» μεταξύ των δύο στρατοπέδων, διότι αποτελεί για τη Δύση έναν «πυλώνα» ανάσχεσης των ευρασιατικών δυνάμεων και, συγχρόνως, ιδανικό πεδίο επέκτασης για τις δεύτερες, ειδικότερα στην παρούσα φάση που ο Ερντογάν είναι ανεπιθύμητος από τις ΗΠΑ και δυσλειτουργικός για τη δυτική συμμαχία.
Στο διαμορφωθέν διεθνές περιβάλλον η Ελλάδα έχει «το μαχαίρι και το πεπόνι». Είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, συμμετέχει στον γεωοικονομικό «Νέο Δρόμο του Μεταξιού», τον οποίο υλοποιεί η Κίνα με τη συνδρομή της Ρωσίας, ενώ διατηρεί ιστορικούς πολιτισμικούς δεσμούς με τη δεύτερη.
Η ένταξη της ΠΓΔΜ και της Αλβανίας στην ευρωατλαντική ολοκλήρωση εξαρτάται από τη χώρα μας. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση πρέπει να επιδιώκει εθνικά οφέλη, αντί να παραχωρεί «αφιλοκερδώς» ό,τι ζητούν τα Σκόπια και τα Τίρανα. Αναλόγως, ο χειρισμός της Τουρκίας είναι λιγότερο επίπονος αυτή την εποχή, χάρη στη σκληρή στάση του Προέδρου Τραμπ, που έχει θετικές «παράπλευρες επιπτώσεις». Η απελευθέρωση των στρατιωτικών μας δεν πρέπει να συνεπάγεται «αντίδωρα», ανταλλάγματα και παραχωρήσεις.
Όσον αφορά τη Ρωσία και την Κίνα, η ελληνική εξωτερική πολιτική καλείται να γεφυρώσει το χάσμα με την πρώτη και να αναθερμάνει τις σχέσεις με τη δεύτερη, με βάση την αρχή της αμοιβαίας ωφέλειας.
Όμως, πώς να αντιμετωπίσει σοβαρά κανείς τη σημερινή κυβέρνηση;
Στις Πρέσπες ο κ. Κοτζιάς ασπαζόταν θερμά τον Ζάεφ εν ονόματι της «φιλίας των λαών» και προεξοφλούσε την επίλυση των ζητημάτων με την Αλβανία, επειδή «βιαζόταν» να πάει διακοπές.
Περί της «φιλίας των λαών», άλλωστε, κόμπαζε, συντροφικά διακείμενος απέναντι στον Ρώσο ΥΠΕΞ και τον Ρώσο Πρέσβη, εδώ και τρία χρόνια.
Στις αρχές του 2015 ήθελαν να αλλάξουν «λιμάνι», για να κάνουν τελικά στροφή 180ο προς την ΕΕ και τον Λευκό Οίκο, καταπίνοντας «αμάσητο» το νέο μνημόνιο και εξασφαλίζοντας την αναβάθμιση των F-16 με έσοδα για τις ΗΠΑ.
Δυστυχώς, οι Διεθνείς Σχέσεις δεν υπαγορεύονται από «φιλίες», αλλά από κρατικά συμφέροντα.
Η εμμονή της κυβέρνησης στις ιδεοληψίες της είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.
Μοιραίως, είναι εξαιρετικά επιζήμια η καθυστερημένη απαγκίστρωσή της από αυτές.

* Ο Χρήστος Κέλλας είναι Βουλευτής ΝΔ Ν. Λάρισας, αν. Τομεάρχης Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.

Comments (0)

Tags: , ,

Και έξω …δεν πάμε καλά – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 23 Ιουλίου 2018 by admin

«Έξω πάμε καλά» συνήθιζε να λέει ο εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, όταν αναλώθηκε σε μια εργώδη προσπάθεια για την ένταξη της χώρας στην ΕΕ -τότε ΕΟΚ. Δεν μπορούμε, δυστυχώς, να πούμε το ίδιο και σήμερα.Αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «τακτοποίησε» καταλλήλως τα οικονομικά της χώρας, δεσμεύοντάς την για πολλές δεκαετίες μεδυσθεώρηταπλεονάσματα, περικοπές σε συντάξεις και μισθούςκαι άλλα δεινά, καταπιάστηκεεσχάτωςκαι με την εξωτερική πολιτική. Κυριολεκτικώς, ως ταύροισε υαλοπωλείο,ο πρωθυπουργός καιη ηγεσία του υπουργείου των Εξωτερικών, σπεύδουνασθμαίνοντας ναανοίξουν άρον άρονόλα ταλεγόμεναεθνικά ζητήματα,προκαλώντας εύλογες ανησυχίες για τις μελλοντικές εξελίξεις.
Κατ’ αρχάς,ενάντια στην ιστορία,στα αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαούαλλάκαι στη λογική,η κυβέρνηση προχώρησε στη συμφωνία των Πρεσπών. Μ’ αυτήν για πρώτη φορά παραχώρησε«μακεδονική»γλώσσα,«μακεδονική»εθνότητα και«μακεδονική»ιστορία.Δεν υπάρχει αμφιβολία ότιπολλοίείναιαυτοί πουχαίρονται για τη συμφωνία, τόσο στα Σκόπια, όσοκαι από τους διεθνείς παράγοντες,που έχουν δικούς τους σχεδιασμούς και συμφέροντα. Για εμάς, όμως,ήδη ο απολογισμός είναιαρκούντωςζημιογόνος.
Την ίδια ώρα, έχοντας πάρει φόρα,και αγνοώντας τις γενικευμένες αντιδράσεις, η κυβέρνησηπροσπαθείνα τελειώσει και ταπολλάεκκρεμήζητήματα με την Αλβανία.Απότοομιχλώδεςτοπίο των παρασκηνιακών διαπραγματεύσεωνεμφανίζονταιξάφνουπληροφορίες που προκαλούν ρίγος. Όπως π.χ.αυτά πουξεστόμισεο επίτροποςΧανγια αλλαγή των συνόρων, εννοώντας,όπως μας καθησύχασαν,τις πυραμίδες στα σύνορα.Αλλά καιγιαμια πιθανήαπαγόρευσηχρήσηςτου ονόματος«Βόρεια Ήπειρος», που θα μπει στη ζυγαριά με τις διεκδικήσεις των «Τσάμηδων», κάτι για το οποίοδενυπήρξανδιαψεύσεις.
Σαν να μην έφθαναν όλα τα προηγούμενα, οι κυβερνητικοί«φωστήρες»παίζουν επικίνδυναπαιχνίδιακαιστηΘράκη. ΟΤαγίπΕρντογάνμας αποκάλυψεπωςο Τσίπρας τον διαβεβαίωσε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟότιο μουφτήςπλέονθα εκλέγεται –ένα πάγιο αίτημα της Άγκυρας και διαφόρων ύποπτων κύκλων στην περιοχή. Ότι ήδηυπήρχαντέτοιες σκέψεις τογνωρίζαμε,άλλωστε,απότα προ μηνώνλεχθέντατου κ.Γαβρόγλου. Κι όλ’αυτά συμβαίνουν, μετάτο παροιμιώδες φιάσκοτης επίσκεψηςτου «σουλτάνου»στην Αθήνα,τις συνεχείς τουρκικές προκλήσεις σε Αιγαίο και Κύπρο,και τη σύλληψη και κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, που παραμένουν στις τουρκικές φυλακές για πάνω από 140 ημέρες.
Κερασάκι στη τούρτα των «ευφυών» κινήσεων στην σκακιέρα της ελληνικής διπλωματίας αποτέλεσε η πρωτοφανής κρίση στις ελληνο-ρωσικές σχέσεις, οι οποίες ουδέποτε βρέθηκαν σε τέτοιο επίπεδο, ακόμη και στο ζενίθ του ψυχρού πολέμου. Κι όλα αυτάαπό μια κυβέρνηση που πριν τρία χρόνιαεκδήλωνε την επιθυμία της να βάλει την Ελλάδα σε ρωσικά«λιμάνια» -δηλώσεις Τσίπρα στην Αγ. Πετρούπολη(18.06.15). Με βαρύτατες κατηγορίες προς τη ρωσική πλευρά,λεπτομέρειες των οποίωνακόμη κανείς από την αντιπολίτευση δεν γνωρίζει,οδηγηθήκαμε στην απέλαση τεσσάρων Ρώσων διπλωματών και, ως αντίποινα, την ακύρωση της επίσκεψηςΛαβρόφστην Αθήνα,και πιθανές άλλες συνέπειες, με μια χώρα που διατηρούμε ισχυρούς οικονομικούς και πολιτιστικούς δεσμούς.
Μη έχοντας ακριβή γνώση των γεγονότων, δεν μπορούν να εξαχθούνασφαλήσυμπεράσματα.Ωστόσο, πιστεύουμε ότι τέτοιαζητήματα χρήζουν «χειρουργικής» μεταχείρισης, και δεν καθίστανται εργαλείοφθηνήςεπικοινωνιακής πολιτικής, που στοχεύει, μεταξύ άλλων,στην υπονόμευσητωνεσωτερικώναντικυβερνητικών αντιδράσεων.
Δυστυχώς, ο τρόπος άσκησης της εξωτερικής πολιτικής από την παρούσα κυβέρνηση,διέπεται,εκτός των άλλων,απόπαρορμητισμό, έλλειψη ψυχραιμίας και αλαζονεία. Σε αντίθεση με ταειωθόταμέχρι και το 2015, οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ενκρυπτώ, χωρίς ουσιαστική ενημέρωση της αντιπολίτευσης και κυρίως χωρίς χάραξηενιαίας εθνικήςγραμμής. Τα αχαρτογράφητα νερά,στα οποία μας έχει βάλει η κυβέρνησηΣΥΡΙΖΑΝΕΛ,ενέχουν σοβαρότατους κινδύνους.Αυτό είναι ένας ακόμη λόγος που πρέπει να επισπευσθούν οι εκλογές,ώστε ναπέσει σύντομαηαυλαία του πειράματος της «πρώτης φορά αριστερά».

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Άρθρο του Μητροπολίτου Σμύρνης κ. Βαρθολομαίου για τον μακαριστό Ιγνάτιο

Posted on 17 Ιουλίου 2018 by admin

Μέ συγκίνησιν μεγάλην παρηκολούθησα ἐκ τοῦ μακρόθεν, ἀπό τοῦ χώρου τῆς διακονίας μου, ἔνθα ἔταξε τήν ἐλαχιστότητά μου ὁ Κύριος, τήν πορείαν τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἰγνατίου ἐπί τῆς μακαρίας ὁδοῦ, τῆς ἀγούσης, τούς καθαρούς τῇ καρδίᾳ, εἰς τήν αἰωνίαν ζωήν.
Βαθύτατα συγκλονισμένος ἀπό τήν προσευχητικήν παρουσίαν τοῦ ποιμνίου του, καί ὄχι μόνον, παρά τήν μακαρίαν ταύτην ὁδόν, ἀναφωνῶ «τοιοῦτος ἔπρεπε τοῖς ἐκγόνοις τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου Ἀρχιερεύς• ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπό τῶν ἁμαρτωλῶν καί ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος» (πρβλ. Ἑβρ. ζ΄ 26).Ἡ ἐξόδιος αὕτη συναγωγή τοῦ λαοῦ ἀποτελεῖ ἐξαγγελίαν τοῦ ἐπαίνου τῆς Ἐκκλησίας διά τό ἔργον καί τήν μαρτυρίαν τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἰγνατίου Λάππα, ὁ ὁποῖος ἐδίδαξε μέ τήν ἐκκωφαντικήν σιωπήν καί τήν εὔγλωττον σιγήν τῆς ζωῆς του, ἀποστομώσας πάντας τούς πολεμήσαντας αὐτόν καί τοιουτοτρόπως διδάξας εἰς ὅλους τήν δύναμιν τῆς ἀγάπης καί τῆς ὑπομονῆς. Ἀληθῶς, Ἰγνάτιος, ὁ Λάππας, προσέφερεν ἑαυτόν ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου, ἀλλά καί τοῦ καθ’ ἡμέραν θυσιαστηρίου τῆς ἐμπράκτου διακονίας τοῦ ἐμπιστευθέντος εἰς αὐτόν ποιμνίου, «ἀμνόν ἄμωμον, ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτόν ἄφωνον, μή ἀνοίγοντα τό στόμα αὐτοῦ» (πρβλ. Ἠσ. νγ΄ 7).
Εἰς μίαν ἐποχήν ἀκατασχέτου φλυαρίας, ἄνευ ἔργων πολυλογίας καί ἀνουσίου προβολῆς ἡ ἄγλωττος μαρτυρία τοῦ μακαριστοῦ Ἰγνατίου, ἡ ὁποία ἔσταξενὡς θεραπευτικόν βάλσαμον ἐπί τάς χαινούσας πληγάς τῆς λαχούσης αὐτῷ Ἐπαρχίας, ἀποτελεῖπαράδειγμα πρός μίμησιν δι’ ὅλους ἡμᾶς, καθώς ἤγγιξε τάς ψυχάς τοῦ λαοῦ καί ἐνέπνευσε πολλούς, ὁδηγήσασα εἰς τήν σώζουσαν αὐτοκριτικήν καί τήν μετάνοιαν.
Ἰγνάτιος ἠκολούθησε τό ὑπόδειγμα τοῦ Κυρίου μας καί ἥπλωσε τάς παλάμας του ἐπί τοῦ σταυροῦ τῆς διακονίας, τόν ὁποῖον ἐπέθηκεν εἰς τούς ὥμους του ἡ Ἐκκλησία, καί ἥνωσε τά τό πρίν διεστῶτα καί συνήγαγε τά ἐσκορπισμένα νεοσσία εἰς τήν ἀσφαλῆ φωλεάν αὐτῆς. Τήν ἡμέραν τῆς ἐνθρονίσεώς του ὁ Μητροπολιτικός Ναός τῆς Λαρίσης μετετράπη εἰς θέατρον ἀσεβῶν ἀντιμαχιῶν• τήν ἡμέραν τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας του ὁ ἴδιος Μητροπολιτικός Ναός ἐστέγαζεν ἡνωμένην τήν λογικήν ποίμνην τῆς Λαρίσης, σιωπῶσαν ἐν προσευχῇ ἡ ὁποία, προπέμπουσα αὐτόν εἰς τάς αἰωνίας μονάς, ἐδοξολόγει τόν Θεόν ὅτι κατά τάς ἡμέρας ταύτας τῆς γενικῆς ἀποστασίας ἀναδεικνύονται ἄνδρες πνευματικοί, δυνάμενοι ἐπαξίως βαστάσαι τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου.
Αὐτό καί μόνον τό ἐπίτευγμα, καί ἐάν ἀπουσίαζον τά ἄλλα πολλά, καθιστᾷ κατά πάντα ἐπιτυχῆ τήν μακροχρόνιον ἀρχιερατείαν αὐτοῦ ἐν Λαρίσῃ, ὡς ἄλλωστε μαρτυρεῖ ἡ συνείδησις καί ἡ περί αὐτοῦ κρίσις τοῦ λαοῦ, τοῦ ὁποίου τό κριτήριον εἶναι ἀδιάψευστον καί ἀδέκαστον. Αὐτός ἄλλωστε ὁ λαός ἔσπευσε, παρά τάς δυσχερεῖς λόγῳ καύσωνος συνθήκας, νά ἀσπασθῇ διά τελευταίαν φοράν τήν χεῖρα τοῦ Ποιμενάρχου του, ἀποτίων τοιουτοτρόπως ἐλάχιστον φόρον τιμῆς δι’ ὅσας εὐλογίας αὕτη τῷ ἐπεδαψίλευσεν ἐπί 24 ἔτη.Ἡ ἰαχή «ἄξιος» κατά τήν πάνδημον ἐξόδιον ἐκφοράν του συνίστα τήν ἐπιβεβαίωσιν τῆς εἰς τό διηνεκές ἐνθρονίσεως αὐτοῦ εἰς τούς ἀχειροποιήτους ναούς τῶν πιστευθεισῶν εἰς αὐτόν εἰκόνων τοῦ Θεοῦ καί συγχρόνως λιτάνευσιν τοῦ ἤθους του πρός μίμησιν τῶν ἐπιγενομένων.Ἡμεῖς, οἱ λοιποί, ἁπλῶς προσευχόμεθα ὑπέρ ἀναπαύσεως αὐτοῦ, μετά τῆς βεβαίας ἐλπίδος ὅτι Ἰγνάτιος «ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τῶν Ἁγίων λειτουργός καί τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς ἥν ἔπηξεν ὁ Κύριος καί οὐκ ἄνθρωπος» (Ἑβρ. η΄ 2).
Ἀναπαύου ἐν εἰρήνῃ ἀείμνηστε Ἱεράρχα, ὑπό τήν σκιάν τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τῆς Λαρίσης, τοῦ ὁποίου τό Σύνθρονον ἐκόσμησες ἐπί τέταρτον σχεδόν αἰῶνος, καί λειτούργει ἀεννάως εἰς τό ἐπουράνιον Θυσιαστήριον, μνημονεύων καί ἡμῶν τῶν περιλειπομένων, τῶν ἀναμενόντων τήν συνάντησιν μετά σοῦ καί πάντων τῶν ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι κοιμηθέντων, ὅταν καί ἡμεῖς -γένοιτο- ἁρπαγησόμεθα εἰς ὑπάντησιν τοῦ Κυρίου.

Ἰγνατίου, ἀρχιθύτου τῆς τῶν Λαρισαίων ὁλκάδος, εἴη ἡ μνήμη ἀγήρως καί ἄληστος!

Comments (0)

Tags: , ,

Η υποχρέωση του εσταυρωμένου – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 09 Ιουλίου 2018 by admin

Η πρόσφατη κυβερνητική κρίση στη Γερμανία για το μεταναστευτικό δεν υπήρξε κεραυνός εν αιθρία, ιδιαίτερα για όσους στα μέσα Δεκεμβρίου του 2017 προσγειωθήκαμε στο Μόναχο. Η υποδοχή μας ήταν κυριολεκτικά ψυχρή. Κατεβήκαμε από το αεροπλάνο σε μια πίστα αεροδρομίου που ήδη είχε πιάσει χιόνι. Έπρεπε να επιβιβαστούμε σε λεωφορεία που μας οδήγησαν στην άλλη άκρη του αεροδρομίου, προκειμένου να υποστούμε έλεγχο διαβατηρίων, καίτοι η Ελλάδα είναι μέλος της ζώνης του Σένγκεν. Λίγες μέρες πριν, στη βουλή, καυτηρίαζα τους ταπεινωτικούς ελέγχους που επιβλήθηκαν στα γερμανικά αεροδρόμια για τους ταξιδιώτες από την Ελλάδα που τους αντιμετώπιζαν ως Ευρωπαίους πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Βρεθήκαμε στη Γερμανία, αρχικά στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας και ακολούθως στο Βερολίνο, μια μικρή ομάδα βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων, προσκεκλημένη του ιδρύματος «Χανς Ζάιντελ» του CSU, της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ελληνογερμανικός πολιτικός διάλογος Ελλήνων και Γερμανών Βουλευτών και διαμορφωτών γνώμης». Στα πρώτα χρόνια της κρίσης περίσσεψε η καχυποψία ανάμεσα σε Έλληνες και Γερμανούς, στην οποία επένδυσαν δυνάμεις του λαϊκισμού και στις δυο πλευρές. Στόχος του προγράμματος, η αλληλοκατανόηση κοινοβουλευτικών και διαμορφωτών γνώμης στις δυο χώρες.
Στο τριήμερο σφιχτό πρόγραμμα είχαμε συναντήσεις με κυβερνητικούς παράγοντες, όπως τον γνωστό στην Ελλάδα, τότε υφυπουργό Ανάπτυξης της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης JoachimFuchtel. Οι πλέον, όμως, ενδιαφέρουσες συνεργασίες ήταν με ηγετικά στελέχη του CSU κυρίως όσον αφορά το μεταναστευτικό, όπως επίσης και το πρωινό εργασίας -φυσικά με μπρέτσελ- με τη Διεύθυνση της μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδας της δεξιάς MunchnerMerkur, οι απόψεις της οποίας μόνο αδιάφορους δεν αφήνουν τους Χριστιανοκοινωνιστές.
Στις συναντήσεις που είχαμε, μεταξύ άλλων, με τον έμπειρο αντιπρόεδρο του Βαυαρικού Κοινοβουλίου και πρώην υπουργό ReinholdBlocklet, τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της Κ.Ο. του CSU ThomasKreuzer και FlorianHerrmann, τον αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα MarkusBlume, εισπράξαμε τη βαθύτατη δυσαρέσκεια των Βαυαρών πολιτικών για την μεταναστευτική πολιτική που ακολουθούσε ο κυβερνητικός συνασπισμός που στήριζαν. Όταν στις πρώτες συναντήσεις θέσαμε το ζήτημα των ταξιδιωτικών ελέγχων που και οι ίδιοι υπέστημεν, οι απαντήσεις που λάβαμε ενίσχυσαν τις υποψίες μας ότι επεβλήθησαν σε μεγάλο βαθμό για εσωτερική κατανάλωση, με άλλοθι βέβαια ελληνικές πλημμέλειες, προκειμένου να διασκεδαστούν οι φοβίες των Γερμανών πολιτών. Ήδη, το μεταναστευτικό και η «χαλαρή» αντιμετώπισή του η οποία καταλογίζεται στην ΆγκελαΜέρκελ, όπως και η γενικότερη στροφή της στο κέντρο, θεωρείται ότι στοίχησε στις εθνικές εκλογές στο CSU την απώλεια, για πρώτη φορά μετά τον Πόλεμο, της απόλυτης πλειοψηφίας στη Βαυαρία. Την περίοδο της μεγάλης μεταναστευτικής κρίσης 2015-16 από τη Βαυαρία πέρασαν περισσότεροι από 1 εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες, κάτι που επηρέασε την ψυχολογία των πολιτών, και ενίσχυσε επικίνδυνα το ακροδεξιό ξενοφοβικόAfD, που δεν θα ήθελαν να εδραιωθεί στα δεξιά της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης.
Πιο αποκαλυπτική ήταν η επίσκεψή μας στα κεντρικά γραφεία της εφημερίδας MunchnerMerkur. Ο ελληνικής καταγωγής αρχισυντάκτης Γιώργος Αναστασιάδης μας είπε ότι αν και έπαψε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα να είναι πρωτοσέλιδη είδηση, τη θέση της πήραν οι μεταναστευτικές ροές για τις οποίες, όμως, ενοχοποιείται η Ελλάδα! Μας περιέγραψε εικόνες από γειτονιές που μετατρέπονται σε γκέτο με μαντιλοφορούσεςμουσουλμάνες, όπως πέριξ του σταθμού του Μονάχου, υποστηρίζοντας με πάθος ότι αλλοιώνεται η ιστορική ταυτότητα της πόλης και γενικότερα της χώρας.
Αν η μεγάλη αυτή εφημερίδα διερμηνεύει και τα πιστεύω της πλειοψηφίας των πολιτών της Βαυαρίας, τότε εύκολα εξηγείται όχι μόνο το παρ’ ολίγον διαζύγιο στη γερμανική κεντροδεξιά, αλλά και η ψήφιση από την τοπική κυβέρνηση του «Kreuzpflicht», της «υποχρέωσης του εσταυρωμένου», που προβλέπει την τοποθέτηση από την 1η Ιουνίου του εσταυρωμένου στις εισόδους όλων των δημοσίων κτιρίων.
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Κ. Νούσιος: Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς

Posted on 21 Μαρτίου 2018 by admin

Ανέκαθεν, σε κάθε αντιπαράθεση και σύγκριση με τον παλιό δικομματισμό, η Αριστερά διαχώριζε τη θέση της ανακηρύσσοντας εαυτόν ως τον μοναδικό,  apriori και ποτέ defacto, φορέα της ηθικής στην πολιτική ζωή του τόπου.

Το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, πουγια χρόνιααξιωματικά επικαλούταν και που της προσέφερε άλλοθι ώστε να απέχει συνειδητά και χωρίς κόστος από την χρήση πολιτικής επιχειρηματολογίας, είναι ένας ακόμα μύθος που κατέρρευσε την παρούσα περίοδο της κρίσης. Και κατέρρευσε, γιατί επρόκειτο για μιαεκ του ασφαλούς ηθική. Οι ηθικές επιλογές των ανθρώπων, πόσο μάλλον εκείνων που πολιτεύονται και αντιπροσωπεύουν όχι μόνο τον εαυτό τους αλλά και εκατομμύρια συμπολίτες τους, κρίνονται στις περιόδους της αναταραχής και όχι της νηνεμίας. Τη στιγμή δηλαδήπου φέρεις στις πλάτες σου την ευθύνη ενός κράτουςκαι όχι όταν ασκείς αντιπολίτευση κρυμμένος πίσω από τη σιγουριά της μειοψηφίας, όπως έκανε η νυν κυβέρνηση.

Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συν αυτώ πίστεψαν και οι ίδιοι το παραμύθι τους: ότι το υποτιθέμενο ηθικό τους πλεονέκτημα τους καθιστούσε ξεχωριστούς και θα έσκιαζε, ως υπερδύναμη, τους «κακούς ξένους» και τους αόρατους εχθρούς μας. Ότι αυτή η κατασκευασμένη υπεροχή τους θα αρκούσε για να ξεπεραστεί η κρίση και ως διά μαγείας η Ελλάδα θα γινόταν μια δεύτερη Εδέμ. Όμως η ζωή απέχει παρασάγγας από τη μυθοπλασία και η ηθική βρίσκεται στις πράξεις και όχι στα λόγια. Με τις επιλογές και τις αποφάσεις της, η «πρώτη φορά αριστερά» γκρέμισε και αυτή την ψευδαίσθηση. Το δίπολο του καλού και του κακού, του διεφθαρμένου παλαιού και του δικού τους, «ελπιδοφόρου» νέου, που θέλησε να πλασάρει επικοινωνιακά ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πουλάει πια. Η ουτοπία που υποσχέθηκε στον κόσμο ο πρωθυπουργός, τα βρήκε σκούρα μπροστά στην πραγματικότητα. Η ηθικολογία ηττήθηκε κατά κράτος στα δύσκολα, ξεγυμνώθηκε μπροστά στην σκληρή αλήθεια.

Όταν ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων και κλήθηκε να ασκήσει πολιτική, η κυβέρνηση σάστισε και οι αριστερές αγκυλώσεις και τα απωθημένα της εξουσίας βγήκαν στην επιφάνεια. Με μόνο όπλο στη φαρέτρα της το κίβδηλο ηθικό της πλεονέκτημα, αποδείχτηκε ανίκανη για τη διακυβέρνηση της χώρας, καθώς φανερώθηκε η πλήρης άγνοιά της και το έλλειμμα του πολιτικού knowhow.Η κυβέρνηση προσγειώθηκε ανώμαλα, όπως και οι Έλληνες που πίστεψαν τα λόγια τα μεγάλα.

Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Η έννοια του ηθικού πλεονεκτήματος ήθελε πάντα την Αριστερά αθώα περιστέρα, ανέγγιχτη από τη διαφθορά, τα πάρε-δώσε με καναλάρχες, επιχειρηματίες και κάθε είδους μαφιόζικες τακτικές. Στην πράξη όμως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έδωσε άλλα δείγματα γραφής. Κι ενώ είχε αρχικά διαχωρίσει τη θέση της από το δήθεν «αμαρτωλό» παρελθόν της δικομματικής πολιτικής ζωής, έχει σήμερα καταλήξει να πρωτοστατεί ευλαβικά και με ιδιαίτερη μαεστρία σε πρακτικέςπου σε όλους τους τόνους είχε αποκηρύξει ως «βρώμικες». Φρόντισε να εξασφαλίσει από νωρίς τη μιντιακή της «προστασία», ενώ παράλληλαεπέλεξε να εφαρμόσει πελατειακές πολιτικές στο δημόσιοκαι στον επιχειρηματικό κόσμο, δημιουργώντας τη σύγχρονη εκδοχή των «δικών μας παιδιών».

Το ηθικό πλεονέκτημα είχε επίσης ως βάση την πίστη πολλών στην Αριστερά ότι η κοσμοθεωρία και οι αρχές που πρεσβεύει είναι ανώτερες και πιο δίκαιες από εκείνες των αλλόδοξων κομμάτων, αρχές που τη διαφοροποιούσαν από εκείνα. Και αυτό το επιχείρημα ωστόσο καταρρίφθηκε άμεσα, αφενός από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκε να συγκυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ, που ιδεολογικά βρίσκονται σε άκρο αντίθετο, αφετέρου εξαιτίας της ασυνέπειας λόγων και έργων. Τα μνημόνια δεν σκίστηκαν, υπουργοί και βουλευτές επιδόθηκαν στην ικανοποίηση των ημετέρων, οι αγορές δεν χόρεψαν συρτάκι, αντίθετα επιβλήθηκαν στους Έλληνες πολίτες τα πιο σκληρά μέτρα από το ξεκίνημα της κρίσης.

Κάπως έτσι πέθανε η Ελπίδα. Και μαζί της έκανε φτερά και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς…

 

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου, Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Κ. Νούσιος: Το τεχνολογικό χάσμα και η ριζωμένη άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ

Posted on 14 Μαρτίου 2018 by admin

«Μη φοβάσαι να κάνεις ένα μεγάλο άλμα. Δεν μπορείς να περάσεις ένα χάσμα με μικρά πηδηματάκια».(DavidLloydGeorge, 1863-1945, Βρετανός Πρωθυπουργός)

Ζούμε σε μια εποχή όπου η τεχνολογία κυριαρχεί, έχοντας διεισδύσει σε όλες τις διαστάσεις της καθημερινότητάς μας. Από την πιο απλή μας κίνηση, το κινητό τηλέφωνο και τους υπολογιστές μέχρι τη χρήση πιο πολύπλοκων συσκευών και πρακτικών. Από το πώς διαχειρίζομαστε τον κόσμο που μας περιβάλλει μέχρι τη δημιουργία νέων, πιο σύνθετων, ίσως και φανταστικών κόσμων.

Όσα παλιότερα φάνταζαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας, σήμερα είτε είναι ήδη παρόντα είτε εν δυνάμει κοντά μας. Ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου οι μηχανές μπορούν πλέον να μαθαίνουν από τα λάθη τους και να εξελίσσουν τα δεδομένα που λαμβάνουν, σε σημείο που οι ανθρώποι-δημιουργοί τους να μην μπορούν καν να τα αντιληφθούν. Πέρα όμως από το… δυστοπικό κομμάτι της εξέλιξης, υπάρχει και η πιο ρεαλιστική, σε επίπεδο κράτους, διάσταση: πώς θα εκμεταλλευτεί την τεχνολογία προς όφελός του, ως πόλο ανάπτυξης.

Στην πλειοψηφία των ανεπτυγμένων οικονομιών, τεχνολογική ανάπτυξη σημαίνει έμφαση στην έρευνα και δημιουργία νέων επιχειρηματικών μοντέλων, που με την καινοτόμο τους δομή ταράζουν τα νερά στην αγορά, καθιστώντας τις εταιρείες-επιχειρήσεις πιο ευέλικτες απέναντι στις νέες συνθήκες. Η χώρα μας βρίσκεται πολλά βήματα πίσω όσον αφορά όχι μόνο στην απορρόφηση των νέων τεχνολογιών, αλλά κυρίως την καλλιέργεια μιας επιχειρηματικής νοοτροπίας που θα βασίζει τον τρόπο λειτουργίας της σε αυτές.

Στην ετήσια έρευνα του Διεθνoύς Ινστιτούτου Διοικητικής Ανάπτυξης (International Institute for Management Development-IMD), που κατατάσσει τις χώρες με βάση την ψηφιακή τους ανταγωνιστικότητα και τη συσχετίζει με τη συνολική ανταγωνιστικότητά τους, η Ελλάδα έπεσε από την 44η θέση το 2013 στην 50ή το 2017.Μεταξύ άλλων, το IMDμετρά την ικανότητα των χωρών στην υιοθέτηση των ψηφιακών τεχνολογιών «που με τη σειρά τους οδηγούν στο μετασχηματισμό των κυβερνητικών πρακτικών, των επιχειρηματικών μοντέλων και της κοινωνίας εν γένει» αλλά και δείκτες σχετικούς με τις τεχνολογικές υποδομές. Στα αρνητικά από την συγκεκριμένη αναφορά προστίθεται και το… κατρακύλισμα δέκα θέσεων, από την 41η στην στην 51η, σε ότι αφορά στη σχετική γνώση που αποτυπώνει τις ικανότητες του ανθρώπινου δυναμικού, όπως εκπαίδευση, επένδυση και παραγωγή γνώσης για την ψηφιακή μεταρρύθμιση της οικονομίας.Είναι χαρακτηριστικό πως η γείτονας Βουλγαρία, στο ίδιο διάστημα διέγραψε την αντίστροφη πορεία, ανεβαίνοντας από την 55η θέση το 2013 στην 45η το 2017.

Η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να προσαρμοστεί στις νέες ανάγκες, έχει ίσως υποτιμήσει τη δυναμική του τεχνολογικού φαινομένου και έχει αποτύχει οικτρά στο να εκμοντερνίσει τον τρόπο λειτουργίας της αγοράς.Θα μπορούσαμε να αποδώσουμε την τεχνολογική μας ανετοιμότητα και την έλλειψη τεχνογνωσίας στην κρίση, όμως η τελευταία μάλλον ενέτεινε παρά… γέννησε την παρούσα κατάσταση που αποτυπώνεται στους παραπάνω δείκτες. Σαφώς και δεν διαθέτουμε τους ίδιους πόρους με χώρες ηγέτιδες σε αυτόν τον τομέα, όπου η οικονομία περιστρέφεται γύρω από την τεχνολογία, αλλά το πρόβλημά μας έγκειται κυρίως στον παρωχημένο τρόπο σκέψης και γενικότερης διαχείρισης, που ξεκινά από την κοινωνία και φτάνει στο κράτος και την πολιτική ηγεσία.

Το πρόβλημα έχει πολλές προεκτάσεις. Η μαζική μετανάστευση των νέων Ελλήνων στο εξωτερικό, μάς έχει στερήσει από την παρουσία καταρτισμένων στελεχών ικανών να εμφυσήσουν τη γνώση τους για το πώς λειτουργούν οι νέες -βασισμένες στην καινοτομία- οικονομίες. Οι νέοι επιχειρηματίες, ακόμα κι εκείνοι που είναι πρόθυμοι να δώσουν βάρος στις ψηφιακές τεχνολογίες, δεν έχουν σαφή εικόνα και ικανοποιητική πληροφόρηση για τον τρόπο δημιουργίαςτων μοντέρνων, μη συμβατικών επιχειρηματικών ευρωπαϊκών μοντέλων και της διείσδυσής τους στην αγορά. Επίσης, οι Έλληνες συνηθίζουμε να μην είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες και συχνά αντιδρούμε σπασμωδικά όταν μια νέα τεχνολογία έρχεται να ανατρέψει την εγκαθιδρυμένη κατάσταση σε κάποιο κλάδο της αγοράς. Όταν συμβαίνει αυτό, αντί να σκεφτούμε τρόπους να αυξήσουμε τον ανταγωνισμό, προσαρμόζοντας το υπάρχον σύστημα στην νέα τεχνολογία, ενσωματώνοντάς την, προσπαθούμε να εξαλείψουμε το καινούργιο, ως «απειλή» του statusquoκαι της ασφάλειας που μας παρέχει (περίπτωση Uber). Αυτό οδηγεί στην απόρριψη προηγμένων τεχνολογικά λύσεων (ακόμα και μέσω πολιτικών αποφάσεων και νόμων), στην ματαίωση κάθε προσπάθειας για επένδυση στην καινοτομία και στη συντήρηση μιας «φοβίας» απέναντι σε καθετί διαφορετικό. Έτσι, απομακρύνεται αυτόματα και η όποια πιθανότητα προσέλκυσης κεφαλαίων.

Η Ελλάδα προφανώς και δε στοχεύει, ούτε μπορεί, να μετατραπεί σε τεχνολογικό… ομφαλό. Αν όμως οι ριζωμένες νοοτροπίες και η στάση μας προς οτιδήποτε νέο δεν αλλάξει σύντομα και ριζικά, αν το κράτος δεν οικοδομήσει ένα πιο τεχνολογικά φιλικόοικονομικό περιβάλλον και η σημασία της έρευνας-καινοτομίας δε γίνει ξεκάθαρη στους πολίτες και τους κυβερνώντες, θα δούμε το τρένο της τεχνολογικής ανάπτυξης να μας προσπερνά οριστικά. Και αυτό ίσως είναι ακόμα χειρότερο από τη σημερινή κρίση, γιατί θα έχει χαθεί μια πολύ μεγάλη ευκαιρία να την ξεπεράσουμε.

 

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου, Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Μας ζώνουν τα φίδια – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 26 Φεβρουαρίου 2018 by admin

Το θερμόμετρο στα εθνικά μας θέματα έχει κτυπήσει το τελευταίο διάστημα κυριολεκτικά «κόκκινο». Οι διεθνείς συγκυρίες και η διαχείριση εκ μέρους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ της εξωτερικής πολιτικής έχουν βάλει όλα τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα στο τραπέζι.

Κατ’ αρχάς, η Τουρκία έχει επιλέξει πλέον μια επιθετική τακτική στις διεκδικήσεις της προς τον ελληνισμό, είτε στην Κύπρο είτε στην Ελλάδα. Καθόλου τυχαία, άλλωστε, εκδηλώθηκαν δύο επιθετικές ενέργειες εκ μέρους του τουρκικού στρατού με εντολές της Άγκυρας σε Αιγαίο και κυπριακή ΑΟΖ.

Η μεν πρώτη με τον εμβολισμό της «Γαύδου» από την τουρκική ακταιωρό στα Ίμια, που δεν κατέληξε σε τραγωδία μόνον από την ψυχραιμία του Έλληνα κυβερνήτη. Έτσι, από τις άστοχες μεγαλοστομίες του κ. Καμμένου, που είναι εμφανές ότι δεν διαθέτει την ιδιοσυγκρασία να κατέχει το υπεύθυνο πόστο του υπουργού Εθνικής Άμυνας, αλλά και την επίσκεψη-φιάσκο του κ. Ερντογάν σε Αθήνα και Θράκη, φθάσαμε στο σημείο τα Ίμια από «γκρίζα» να βάφονται «μαύρα». Κι αυτό, όπως όλοι αντιλαμβάνονται, δεν αλλάζει με λεονταρισμούς κατόπιν εορτής και άνευ αντικρίσματος.

Η δεύτερη επιθετική ενέργεια της Τουρκίας έλαβε χώρα στα κυπριακά χωρικά ύδατα, όπου τα πολεμικά της πλοία κρατούν όμηρο το ιταλικό γεωτρύπανο της ΕΝΙ για να φθάσει στο οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ, και στο στόχο «Σουπιά». Και, δυστυχώς, παρά την κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, οι αντιδράσεις απέναντι στην τουρκική πειρατική ενέργεια είναι τουλάχιστον υποτονικές. Η Άγκυρα μάλιστα, γράφοντας τους πάντες στα παλαιά της υποδήματα, ανανέωσε την NAFTEX, ακυρώνοντας ουσιαστικά τις έρευνες του γεωτρύπανου. Φοβούμαι ότι αναμένονται δύσκολες ημέρες στη Μεγαλόνησο.

Ταυτόχρονα, προχωρούν με σπουδή οι συζητήσεις με τα Σκόπια για το ζήτημα του ονόματος. Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση θέλει να αγνοήσει τις τεράστιες αντιδράσεις που έχουν προκαλέσει οι πρωτοβουλίες της και, κυρίως, η άσκηση μυστικής διπλωματίας για το «μακεδονικό». Σε αντίθεση, λοιπόν, με το κοινό αίσθημα αλλά και την κοινή λογική, φαίνεται να προχωρά σε μια συζήτηση στην οποία, σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζουν οι Σκοπιανοί, δεν μπαίνει στην ατζέντα η συνταγματική αλλαγή του ονόματος και το μείζον θέμα της ταυτότητας και του αλυτρωτισμού μέσα από τα επίσημα κείμενα και τα σχολικά βιβλία. Κάτι τέτοιο, όπως εύλογα συμπεραίνεται, θα οδηγούσε ταχύτατα στην άσκηση πίεσης στη δική μας μεριά για μη χρήση του ονόματος της Μακεδονίας, της ιστορικής ταυτότητας των Ελλήνων Μακεδόνων και στην έξαρση του σκοπιανού εθνικισμού, με τη… χορηγία και άλλων δυνάμεων, όπως πληροφορηθήκαμε και από τις απανωτές επισκέψεις Ζάεφ και Ιβάνοφ στην Άγκυρα.

Τέλος, και με την Αλβανία τα πράγματα τρέχουν γοργά, καθώς τα Τίρανα θέλουν να ενταχθούν στην ΕΕ αλλά και να γίνει ο καθορισμός της ΑΟΖ προς όφελός τους, καθώς οι σοσιαλιστές του Ράμα κατήργησαν τη συμφωνία του Κ. Καραμανλή με τον Σ. Μπερίσα. Ωστόσο, από πλευράς των Αλβανών δεν βλέπουμε ουσιαστικές κινήσεις, πέραν εκείνης για το νεκροταφείο των ηρώων του έπους του ’40. Αντιθέτως, πάλι από αλβανικές πηγές, μαθαίνουμε ότι θα υπάρξει αμοιβαία κατάργηση των όρων «τσαμουριά» με «Βόρειο Ήπειρο», κάτι που αν συμβεί πρόκειται για ιστορικό έγκλημα «καθοσιώσεως», και ελπίζουμε ότι είναι απλώς αλβανική είδηση «ράδιο αρβύλα».

Κοντολογίς, μας πιάνει ίλιγγος όταν αναλογιζόμαστε το τι μπορεί να συμβεί στα εθνικά ζητήματα με αυτήν την κυβέρνηση, έχοντας το πολύ κακό προηγούμενο με την κατάληξη που είχαν οι διαπραγματεύσεις για το χρέος της Ελλάδας και τα προγράμματα δανεισμού. Εκεί, ως γνωστόν και στα μικρά παιδιά, η χώρα «αλυσοδέθηκε» για έναν αιώνα, αφού έχασε δεκάδες δισεκατομμύρια, που ακόμη πολλαπλασιάζονται σαν τα στραγάλια, όπως αποκάλυψε και ο τέως επικεφαλής του «Euroworking Group» κ. Τόμας Βίζερ. Επιπλέον, δεν μπορεί παρά να μας ζώνουν τα φίδια καθώς, ενώ η κυβέρνηση έχει απλώσει τραχανά με Σκόπια και Αλβανία, και η Τουρκία βρίσκεται σε παράκρουση στο Αιγαίο και στην Κύπρο, εμείς έχουμε μπει στον αστερισμό της «Νοβάρτις», του τεχνητού διχασμού και της αρένας που διψά για πολιτικό αίμα.

Η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι μάλλον ιδανική για να θολώσει τα νερά, και να προχωρήσουν συμφωνίες που δεν είναι συμβατές με τα εθνικά συμφέροντα. Ωστόσο, η κυβέρνηση ας είναι πιο προσεκτική, γιατί, όπως απέδειξαν και τα συλλαλητήρια για τη «Μακεδονία», ο λαός δεν είναι διατεθειμένος να μείνει παρατηρητής στον καναπέ, όταν θίγονται τα εθνικά μας δίκαια.

 

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης. 

 

Comments (0)

Δημήτρης Μητροπάνος - Ποιος φταίει μη ρωτάς
Πασχάλης Τερζής - Θα το συνηθίσεις
Σταμάτης Γονίδης - Τι δεν έχω εγώ
Γιάννης Πλούταρχος - Αχ κορίτσι μου
Χρήστος Αντωνιάδης - Δεν είσαι εσύ
Βασίλης Καρράς - Ποια με καταράστηκε
Λευτέρης Πανταζής - Σε νοσταλγώ
Πάνος Κιάμος - Πως θα την βγάλω
Πάολα - Γίνε μαζί μου ένα
Παντελής Παντελίδης - Αν είσαι εκεί

 


Αύγουστος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031