Tag Archive | "άρθρο"

Tags: , ,

Το “αγκάθι” των Πρεσπών – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 19 Οκτωβρίου 2020 by admin

Την επομένη της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών συμμετείχα στην 29η  Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων της ΕΕ (COSAC), που έλαβε  χώρα στη Σόφια της Βουλγαρίας στις 18.06.18. Το πρόσωπο της ημέρας ήταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ, ο οποίος ως εισηγητής στο πάνελ της Διάσκεψης είχε μιλήσει σε πανηγυρικούς τόνους για τη συμφωνία που υπέγραψε με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Κοτζιά. Ως “παραφωνία”, στη σχεδόν εορταστική ατμόσφαιρα, υπήρξε η δική μου παρέμβαση.

Απαντώντας στον υπουργό Εξωτερικών των Σκοπίων που απευθύνθηκε στη Διάσκεψη στην αγγλική είπα ότι “αν ο κ. Ντιμιτρόφ μας μίλαγε στη μητρική του γλώσσα όλοι θα αντιλαμβάνονταν ότι η γλώσσα που βαφτίστηκε “μακεδονική” είναι βουλγαρική διάλεκτος”. Τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας την είδηση ότι η Βουλγαρία ουσιαστικά θέτει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας με την ΕΕ, που ήταν να αρχίσουν τον Δεκέμβριο, μέχρις ότου τα Σκόπια παραδεχθούν ότι ιστορικά και γλωσσικά αποτελούν τμήμα της Βουλγαρίας.

Βεβαίως, η Συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από την Ελλάδα που την έχει υπογράψει. Με την πρεμούρα των κυρίων Τσίπρα και Κοτζιά να την ολοκληρώσουν άρον-άρον αναγνωρίστηκε μακεδονική γλώσσα και μακεδονική ταυτότητα. Όμως, η Σόφια δεν συμφωνεί. Και όσον αφορά τη γλώσσα η αλήθεια είναι πρόδηλη. Γιατί η “μακεδονική” γλώσσα είναι τόσο κοντά στα βουλγάρικα που δεν χρειάζονται καν μετάφραση. Όπως οι αδελφοί μας Κύπριοι δεν χρειάζονται μετάφραση όταν μιλούν Ελλαδίτες.

Μπορεί η ανεξέλεγκτη τουρκική επιθετικότητα να περιορίζει την ενασχόληση με τα τεκταινόμενα στη βόρεια γειτονιά μας, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά με την εφαρμογή της περιβόητης συμφωνίας. Τα σχολικά βιβλία της γείτονος συνεχίζουν να διδάσκουν τον “μακεδονικό” αλυτρωτισμό, η επιτροπή παρακολούθησης εφαρμογής των δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει τα Σκόπια δεν λειτουργεί, το πρόβλημα με την εμπορική χρήση του όρου “Μακεδονικό” παραμένει μετέωρο, και η Βόρεια Μακεδονία συνεχίζει να χρησιμοποιεί στις διεθνείς αγορές το ίδιο λογότυπο, που προϊόντος του χρόνου καθιερώνεται. Ακόμη, λοιπόν, και η κολοβή Συμφωνία των Πρεσπών δεν εφαρμόζεται στο σύνολό της κι αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει…

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

 

Στη φωτ.: Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος στη Διάσκεψη της Σόφιας απευθυνόμενος στον τότε υπ. Εξωτερικών των Σκοπίων Νίκολα Ντιμιτρόφ

Comments (0)

Tags: , ,

Χωρίς σχέδιο και οργάνωση στις πλημμύρες – Να περιμένουμε τα ίδια και στην ξηρασία ;

Posted on 12 Οκτωβρίου 2020 by admin

Έχοντας απομακρυνθεί κάπως από τις δύσκολες μέρες που πέρασε η Θεσσαλία (Καρδίτσα, Μουζάκι, Φάρσαλα κ.α), μας προσφέρεται η δυνατότητα για μια πιο ψύχραιμη αξιολόγηση των φαινομένων που έπληξαν την περιοχή και για χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον.

Οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι όλο αυτό το διάστημα επικέντρωσαν το ενδιαφέρον τους στην επικοινωνία, άλλοτε για «άμυνα» μπροστά στις ευθύνες τους, άλλοτε για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης στις εύλογες απορίεςγιατί συνέβησαν όλες αυτές οι καταστροφές και πως θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί, όμως σε κάθε περίπτωση, απέφυγαν συγκεκριμένες δεσμεύσεις για το τι θα πράξουν στο μέλλον.  Ουσιαστικά δεν κάνουν καμία επιστημονική αξιολόγηση του τι έγινε και πως  θα μπορούσε να αποφευχθεί η καταστροφή αλλά  με τη διάχυση των ευθυνών και το θόλωμα του τοπίου αποφεύγουν να εξηγήσουν τις αδυναμίες του συστήματος προστασίας και να φανεί πως μπορούν να διορθωθούν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

Από την πλευρά μας, επιστήμονες και φορείς, οφείλουμε να αναλύσουμε τα στοιχεία και τις καταστάσεις και να προσφέρουμε στην κοινή γνώμη τεκμηριωμένα συμπεράσματα και όχι γενικότητες και αοριστολογίες.

  1. Αρχίζουμε από τα κλιματικά φαινόμενα. Σύμφωνα με στοιχεία του Αστεροσκοπείου Αθηνών (δες Καθημερινή, 27/9/2020), το ημερήσιο ύψος βροχής στις 18/9 στο Μουζάκι ήταν 254 χιλιοστά, ενώ στην Καρδίτσα αντίστοιχα 191. Για να κρίνει κανείς το μέγεθος του φαινομένου και της πιθανότητες επανεμφάνισης του, κατά τα έτη 2011 – 2019 παρουσιάστηκαν σε 13 τουλάχιστον περιπτώσεις, σε διάφορες περιοχές της χώρας, βροχοπτώσεις μεγαλύτερου ύψους (257 – 417 χιλιοστά/ημέρα), τρεις από τις οποίες το 2019 ! Ας σημειωθεί επίσης ότι στο διάστημα 2016 -2020 έκαναν την εμφάνισή τους στη χώρα μας 4 μεσογειακοί κυκλώνες (σαν τον Ιανό).

Συνεπώς οι υπερβολές που ακούσαμε όλο αυτό το διάστημα για «θεομηνία χιλιετίας», «εξαιρετικά σπάνιο», «πρωτόγνωρο» κ.λ.π. αποπροσανατολίζουν τους πολίτες και δεν βοηθούν την κοινωνία να οργανωθεί αναλόγως για το μέλλον.

Πρώτο συμπέρασμα  είναι ότι η Θεσσαλία είναι ευάλωτη και ανοχύρωτη απέναντι σε έντονα κλιματικά φαινόμενα που, ειδικά στις μεσογειακές χώρες, αναμένεται να είναι τακτικά επαναλαμβανόμενα και πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτά.

  1. Όπως προέκυψε από τις δημόσιες τοποθετήσεις των τοπικών παραγόντων που έχουν την ευθύνη για την διαχείριση των καταστάσεων, όπως αυτή του κυκλώνα, υπήρξε σοβαρό πρόβλημα συντονισμού, έλλειψης σχεδίου, αναποφασιστικότη- τας σε αναγκαίες άμεσες δράσεις και άλλα πολλά. Όταν δημόσια οι αρμόδιοι προσπαθούν να μεταφέρουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλον (π.χ. ποιος είναι αρμόδιος για τον καθαρισμό των ποταμών, ποιος αποφασίζει για καθαίρεση αναχωμάτων σε έκτακτες συνθήκες, γιατί δεν καθαιρέθηκαν έγκαιρα τα πρόχειρα φράγματα της αρδευτικής περιόδου κ.α), αυτό σημαίνει ότι πολλές ενέργειες που έπρεπε να έχουν προηγηθεί δεν έγιναν.Ουσιαστικά ο μηχανισμός πολιτικής προστασίας ήταν ανέτοιμος και κατώτερος των περιστάσεων. Και επειδή παρατηρούμε ότι άρχισαν ήδη σε κάποιες περιπτώσεις κλήσεις για προανάκριση, θεωρούμε ότι η ποινικοποίηση, όπως συμβαίνει συνήθως, επί της ουσίας δεν θα οδηγήσει πουθενά.

Δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι οι τοπικοί πολιτικοί μας εκπρόσωποι οφείλουν να εκπονήσουν, να ανακοινώσουν και να έχουν έτοιμο για την επόμενη φορά ένα ολοκληρωμένο και εγκεκριμένο σχέδιο προστασίας, να συντηρούν συστηματικά τις υποδομές και να μην ψάχνουν αιφνιδιασμένοι, κατά την κρίσιμη ώρα, ποιος και τι πρέπει να κάνει.

  1. Η ασφάλεια της Θεσσαλίας από τα νερά δεν περιορίζεται μόνο όταν έχουμε βροχοπτώσεις, κυκλώνες και πλημμυρικά φαινόμενα. Εξ ίσου σημαντικό, ίσως, ειδικά για την οικονομία, είναι και οι αναμενόμενες παρατεταμένες ανομβρίες και οι ξηρασίες που απειλούν τον μεσογειακό νότο.

Και όπως αναφέρουν οι ερευνητές (ενδεικτικά : Συμβούλιο ΣΕΒ για την βιώσιμη ανάπτυξη – Καθημερινή, 6/9/2020) «..Η διαθεσιμότητατου νερού αναμένεται να μειωθεί στις περιοχές Νότιας Ευρώπης» ενώ οι βροχοπτώσεις στον νότο «αναμένεται (να μειωθούν) μέχρι και 15%» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι «απαραίτητα έργα υποδομής για την αναπλήρωση του χαμένου υδατικού δυναμικού».

Η Θεσσαλία αναμφισβήτητα αποτελεί τυπικό παράδειγμα για όλα τα παραπάνω. Συνεπώςτρίτο συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι χωρίς έργα συγκέντρωσης των χειμερινών απορροών, είτε στην λεκάνη Πηνειού (περιφερειακοί ταμιευτήρες), είτε στην λεκάνη Αχελώου (ταμιευτήρας Σκοπιάς και μεταφορά μέσω της ήδη διανοιγμένης σήραγγας), η περιοχή  μας, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη, στη χώρα μας, εκτίθεται σε τεράστιους κινδύνους. Οι πολιτικές ευθύνες όσων, εδώ και χρόνια, αμελούν για την ολοκλήρωση ημιτελών ή/και ένταξη νέων υδατικών έργων, είναι τεράστια. Και για να προλάβουμε, ας μην μας πούνε πάλι γενικά ότι «κάνουμε πολλά έργα», αλλά ας μας παρουσιάσουν επιτέλους ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με προοπτικές υλοποίησης για τα αναγκαία έργα, καθώς και ένα σχέδιο άμεσων δράσεων και μέτρων σε περίπτωση λειψυδρίας.

Και φυσικά να αποδείξουν έμπρακτα ότι διεκδικούν την υλοποίηση των έργων αυτών και όχι, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, τα έργα που όλοι αναγνωρίζουν ως κρίσιμης σημασίας, στην πράξη να μην προχωρούν, ούτε καν να περιλαμβάνεταιη χρηματοδότησή τους σε πρόγραμμα ένταξης.

Η αλήθεια είναι ότι όλες οι Κυβερνήσεις των τελευταίων ετών (συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής) κινήθηκαν στο ίδιο μοτίβο, αυτό της στασιμότητας και εγκατάλειψης της Θεσσαλίας στη τύχη της, σε όλους τους τομείς που προαναφέραμε.

Συνεπώς στα θέματα αυτά δεν υπάρχουν περιθώρια για πολιτικές ή κομματικές προτιμήσεις.

Οπότε το τέταρτο και τελευταίο συμπέρασμα είναι πως μόνο με πολιτική πίεση, από όλους τους φορείς και πολίτες της Θεσσαλίας, υπάρχει πιθανότητα να βρούνε ανταπόκριση οι προτάσεις μας, να εξασφαλίσουμε μελλοντικά την ασφάλεια από καταστροφικά φαινόμενα και να δούνε, τουλάχιστον οι επόμενες γενιές, προκοπή στην περιοχή μας.

 

Γράφουν οι Αρχοντής Δημήτρης (πρ. Δήμαρχος Καρδίτσας),  Γέμτος Φάνης (ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας), Μπαρμπούτης Τάσος (πρ. γραμματέας ΤΕΕ/ΚΔΘ, μέλος ΔΣ ΕΘΕΜ)

Comments (0)

Tags: ,

Στο ίδιο έργο θεατές

Posted on 30 Σεπτεμβρίου 2020 by admin

Τον περασμένο Μάϊο, αυτοί που υπογράφουμε και την παρούσα  επιστολή, ανησυχούσαμε για την πορεία των υδατικών θεμάτων στη Θεσσαλία και δημοσιοποιήσαμε τις αγωνίες μας στην Ελευθερία Λάρισας και σε άλλα ΜΜΕ, με τίτλο «Μετέωρες οι κυβερνητικές υποσχέσεις για τα υδατικά Θεσσαλίας».

Με βάση το δημοσίευμα αυτό, ο βουλευτής Λάρισας κ. Μάξ. Χαρακόπουλος, ακολουθώντας κοινοβουλευτική διαδικασία, υπέβαλε μία «αναφορά» προς τον αρμόδιο Υπουργό κ. Κ. Καραμανλή.

Πριν λίγες ημέρες δόθηκε στη δημοσιότητα η απάντηση του Υπουργού, και μάλιστα σε μια περίοδο που η Θεσσαλία ζούσε εφιαλτικές καταστάσεις από τις πλημμύρες, ενώ η φύση έδωσε ένα ακόμη μήνυμα για την σημασία της ασφάλειας της Θεσσαλίας από τα κλιματικά φαινόμενα (πλημμύρες, ξηρασία), τιμωρώντας την ανύπαρκτη πολιτική διαχείρισης των υδάτων στη χώρα μας.

Πριν σχολιάσουμε την πρόσφατη αποκαλυπτική απάντηση του Υπουργείου, ας μας επιτραπεί να πάμε πέντε χρόνια πίσω, στις αρχές της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, το 2015.

Στις 26 Νοεμβρίου 2015 ο τότε βουλευτής Καρδίτσας κ. Κώστας Τσιάρας υπέβαλε στον υπουργό Υποδομών κ. Σπίρτζη το ερώτημα εάν «…υποστηρίζει η Κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ) …το σχέδιο ….που περιλαμβάνει τη μεταφορά 250 εκατ. κ.μ. νερού από Αχελώο και (εάν) θα προχωρήσει στην ολοκλήρωση των έργων που αυτό προβλέπει…».

Η απάντηση του Υπουργείου, ήλθε την 1η Δεκεμβρίου 2015.

Αρχικά επικαλούνταν την απόφαση 26/2014 του ΣτΕ, η οποία είχε κρίνει ότι ο παλιός σχεδιασμός του 2006, «αντίκειται στην αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης». Με βάση όμως αυτήν την απόφαση, ο κ. Σπίρτζης απάντησε ότι « πρέπει ….. να εξεταστεί και να διερευνηθεί η δυνατότητα τροποποίησης του υφισταμένου σχεδιασμού του φράγματος Συκιάς, …..να εξεταστεί η δυνατότητα ταπείνωσης της ανώτατης στάθμηςτου ταμιευτήρα…. που προφανώς θα έχει μειωμένη παραγωγή ενέργειας…». Ανέφερε επίσης ότι «…για υπέρτατους λόγους προστασίας της ανθρώπινης ζωής, του δημοσίου συμφέροντος και της προστασίας από την απώλεια του επενδεδυμένου κεφαλαίου, επιβάλλεται να ληφθούν μέτρα προστασίας των έργων σήραγγας εκτροπής και φράγματος Συκιάς(σ.σ. η υπογράμμιση ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ !), διότι εάν συμβεί αστοχία ….θα κινδυνέψουν ανθρώπινες ζωές….και θα υπάρξει εκτεταμένη οικολογική καταστροφή»και κατέληγε«..μετά την υπογραφή του Σχεδίου Διαχείρισης,θα κατασκευαστούν τα έργα της ήπιας πλέον εκτροπής του π. Αχελώου..»(σ.σ. η υπογράμμιση, αυτή τη φορά, δική μας).

Αυτά υποσχέθηκαν στη Βουλή, με αυτήν την απάντηση καθησύχασαν τον λαό της Θεσσαλίας ότι «θα κατασκευάσουν τα έργα», έστω και «κουτσουρεμένα».

Το τι ακολούθησε είναι γνωστό. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια, όχι μόνο δεν «κατασκεύασαν έργα», όχι μόνο δεν «τροποποίησαν», όπως είπανε, τον σχεδιασμό, αλλά ούτε καν ασχολήθηκαν με την συντήρηση και προστασία των υφισταμένων έργων, που, όπως οι ίδιοι δήλωναν με έμφαση, ήταν επιβεβλημένα.

Εννοείται επίσης ότι, όλα αυτά τα χρόνια, δεν άγγιξαν καν το θέμα των υδάτων, δεν εργάστηκαν για την ωρίμανση και προώθηση (για υλοποίηση ούτε λόγος) σημαντικών ταμιευτήρων εντός της λεκάνης Πηνειού (Σκοπιά Φαρσάλων, Πύλη, Νεοχωρίτη, Μουζάκι, Ελασσόνα, κ.λ.π.) που θα μας προστάτευαν από πλημμύρες, θα ενίσχυαν την άμυνά μας απέναντι στη ξηρασία και θα έδιναν δυνατότητα άρδευσης καλλιεργειών, μείωση κόστους παραγωγής, υποκατάσταση των καταστροφικών αντλήσεων και μερική ανακούφιση των υπόγειων (κυρίως) αλλά και επιφανειακών υδροφορέων (π.χ. ποτάμια).

Καθ’ όλη την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είναι γεγονός ότι η ΝΔ, ως προς το υδατικόπρόβλημα της Θεσσαλίας, δεν στάθηκε στο ύψος των απαιτήσεων, παρότι οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές.

Ας σημειωθεί ότι από τον Ιανουάριο του 2014 είχε πλέον εκδοθεί η πολυαναμενόμενη, μετά από πέντε χρόνια καθυστέρησης, τελική απόφαση του ΣτΕ (αριθμ. 26) για τα έργα  Αχελώου. Παράλληλα, από τον Σεπτέμβριο του 2014, η Θεσσαλία (όπως και όλα τα υδατικά διαμερίσματα της χώρας) διέθετε πλέον εγκεκριμένο ΣΔΥ, το οποίο προσδιόριζε τα  μεγέθη και την οικολογική κατάσταση των υδάτων στην κάθε περιοχή, προέβλεπε μέτρα και έργα, έθετε τις προτεραιότητες και σκιαγραφούσε ένα πλαίσιο δράσης.

Δυστυχώς η ΝΔ, μετά τον Δεκέμβριο του 2015 (ερώτηση Κ. Τσιάρα) ουδέποτε απαίτησε από την Κυβέρνηση να απαντήσει στα απλά και αυτονόητα ερωτήματα που προκύπταν :

α) Ποια έργα υδάτων θα προωθήσουν στη Θεσσαλία ;

β) Πότε θα κινηθούν για την ολοκλήρωση των έργων Αχελώου, έστω όπως τα είχε υποσχεθεί ο κ. Σπίρτζης ;

γ) Με τα ισχύοντα (νέα) δεδομένα, πως θα αντιμετώπιζαν τα προβλήματα ασφάλειας, οικολογικής αποκατάστασης, αρδεύσεων και παραγωγής ΥΗ ενέργειας στη Θεσσαλία ;

Και ενώ πάντα μας απασχολούσε, γιατί άραγε αυτή η «λάϊτ» αντιμετώπιση του υδατικού από την ΝΔ και η χαλαρή «όχληση» προς μια Κυβέρνηση, απέναντι στην οποία, σχεδόν σε όλα τα άλλα θέματα, η ΝΔ ήταν ιδιαίτερα σκληρή, ήλθε προ ημερών η απάντηση της σημερινής ηγεσίας του Υπ. Υποδομών προς τον κυβερνητικό βουλευτή κ. Χαρακόπουλο και η οποία, προς έκπληξη δική μας, υπήρξε ακριβης αντιγραφη της απαντησης του κ. Σπίρτζη το 2015 (!!). Ούτε καν τις φράσεις δεν άλλαξαν, ακόμη και η διατύπωση των υποσχέσεων έμεινε η ίδια (!). Σαν να μην πέρασε μια μέρα ……Αυτό δεν προσβάλλει τη νοημοσύνη των Θεσσαλών ;

Και ενώ εμείς παραμένουμε εύπιστοι στα περί «δημοκρατίας», «διαβούλευσης» με τις τοπικές κοινωνίες και φορείς και άλλα παρόμοια, όλα αυτά παρέμειναν όπως και με τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή λόγια για να ξεγελούν τους αφελείς, Όπως λοιπόν βιώσαμε τον αυταρχισμό του ΣΥΡΙΖΑ με το «αποφασίζουμε και διατάσσουμε» του κ. Φάμελλου που απαγόρευσε (!) στους μελετητές να εξετάσουν την ενίσχυση του ελλειμματικού υδατικού δυναμικού της Θεσσαλίας από τον Αχελώο, έτσι και η ΝΔ, απροειδοποίητα και αβασάνιστα, ανακοινώνει μέσω Βουλής ότι θα διατηρήσει τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ και ότι σκοπεύει               να καταστρέψει μέρος των έργων (και συγκεκριμένα τον ήδη ολοκληρωμένο εκχειλιστή οπλισμένου σκυροδέματος), που εδώ και χρόνια κατασκευάστηκαν στον ταμιευτήρα Συκιάς, για να κατεβάσουν (λέει) την στάθμη του νερού της λίμνης, ώστε να μην χάσει την θέα του ένα έρημο μοναστήρι (!!).

Και δεναισθάνονται την ανάγκη να δώσουνκάποιαεξήγηση, γιατί τέλος πάντων και από πού δέχονται πιέσεις, ώστε 15 μήνες τώρα να μην έχει γίνει ένα μικρό βήμα προόδου στα θέματα αυτά.

Με όσα συμβαίνουν, πλέον δεν υπάρχουν απορίες, τουλάχιστον σε εμάς. Η Κυβέρνηση της ΝΔ, προφανώς, παραπέμπει στις καλένδες την επίλυση του υδατικού μας προβλήματος. Όσο για τις δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη και των Υπουργών του (μερική εκτροπή, κ.λ.π) έχουν την ίδια αξιοπιστία με εκείνες των υπευθύνων της διακυβέρνησης 2015 – 2019, στους οποίους, σημειωτέον, η ΝΔ απέδιδε αρκετέςφορές τον χαρακτηρισμό «πολιτικοί απατεώνες» !

Μέσα σε όλα αυτά, παρατηρούμε και την διστακτικότητα ανάμεσα στους φιλοκυβερνητικούς παράγοντες της Θεσσαλίας (στους Βουλευτές, στην Περιφέρεια, στην Αυτοδιοίκηση και σε κάποιους φορείς), που αμήχανοι και χωρίς να αντιδρούν, παρακολουθούν την Κυβέρνηση να «σέρνει» χωρίς εξηγήσεις τα θέματα αυτά και να τα μεταθέτει  έξω από την τετραετία της, ίσως και για να τα θάψειοριστικά.

Λυπούμαστε κύριοι της Κυβέρνησης. Όποιες και εάν είναι οι πολιτικές μας απόψεις και παρά την πικρία που αισθανόμαστε, εμείς θα ακολουθήσουμε τον δρόμο που τόσα χρόνια περπατάμε.

Φοβούμαστε πως δεν έχουμε πολλά να περιμένουμε από εσάς, ούτε και από τον ΣΥΡΙΖΑ που  τώρα, φυσικά, δεν αντιδρά, ενώ η ηγεσία του απολαμβάνει την συνέχιση της στασιμότητας, την οποία και εκείνοι είχαν επί χρόνια επιλέξει.

Η πολιτική αυτή οδηγεί σε καταστροφές, όπως αυτές έζησε η Θεσσαλία τις τελευταίες μέρες, τις οποίες θα είχαμε αποφύγει (σε μεγάλο βαθμό) αν είχανγίνει έργα ταμίευσης νερού (Μουζάκι, Σκοπιά) και σε σοβαρούς κινδύνους τόσο για τα υπόγεια νερά (από την ληστρική άντληση νερών) όσο και για τα εδάφη (από κακής ποιότητας νερά άρδευσης). Η μεγαλύτερη και πιο παραγωγική πεδιάδα οδηγείται δηλαδή σε καταστροφή.

Και όσο για «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα»,που τόσα χρόνια ακούμε και τώρα τα παίρνετε πίσω, δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας  να μας ξεστρατίσουν.

Μαζί με τον κόσμο και όποιους φορείς είναι πρόθυμοι να αντιδράσουν, θα σταθούμε απέναντι σε αυτή την πολιτική σας επιλογή και στην υπαναχώρηση από τις υποσχέσεις σας.

 

Γράφουν οι Γέμτος Φάνης (ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας), Γιαννακός Κώστας (Πρόεδρος Γεωπονικού Συλλόγου Λάρισας), Γκούμας Κώστας (πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ), Καλλές Γιάννης (Πρόεδρος Εταιρείας Θεσσαλικών Μελετών)

 

Comments (0)

Tags: , ,

Τάσος Τσιαπλές: Η πλήρης και σταθερή εργασία είναι δικαίωμα όλων

Posted on 18 Σεπτεμβρίου 2020 by admin

Κυβέρνηση, περιφέρεια, δήμοι, σαν αντιστάθμισμα στην αύξηση των απολύσεων και της επίσημης καταγραμμένης ανεργίας, προβάλλουν τα διάφορα προγράμματα ολιγόμηνης προσωρινής απασχόλησης που δεν αποτελούν λύση στο πρόβλημα της διογκούμενης ανεργίας, απλά αποκαλύπτουν το μέλλον που έχουν χαράξει για γενιές και γενιές στο πλαίσιο αυτής της ταξικής αντιλαϊκής  πολιτικής.

Το γενικό μοντέλο είναι: Εργάτης σε δουλειά – λάστιχο, με ελάχιστα δικαιώματα. Τα προγράμματα που ανακοινώνονται κατά περιόδους, όπως και από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, δεν έχουν καμία σχέση με τη σταθερή και μόνιμη εργασία, με πλήρη δικαιώματα. Στέλνουν τους ανέργους ως φθηνή εργατική δύναμη χωρίς δικαιώματα στα χέρια της εκμετάλλευσης των εργοδοτών. Μετά το τέλος του προγράμματος οι άνεργοι θα είναι και πάλι στο άγχος και την ανασφάλεια, με μειωμένες απαιτήσεις στην αναζήτηση τρόπου να θρέψουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους. Μέσα από αυτά τα προγράμματα δεν αντιμετωπίζεται βεβαίως η ανεργία. Διασφαλίζονται, όμως, τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Η ανεργία είναι γέννημα – θρέμμα του εκμεταλλευτικού συστήματος που ενισχύει με κάθε τρόπο την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, σε κάθε κλάδο.

Οι καπιταλιστές είναι αυτοί που αξιοποιούν την ανεργία για να χτυπήσουν τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, να τσακίσουν τους μισθούς. Κι από κοντά η κυβέρνηση, που μέσα από τα προγράμματα απασχόλησης ταΐζει με «ζεστό» χρήμα τα αφεντικά, που μαζί με την Περιφέρεια και τους Δήμους χτυπούν την πλήρη και σταθερή εργασία. Μέσα και από τους όρους εργασίας που προβλέπουν αυτά τα προγράμματα δυναμώνουν την εκμετάλλευση.

Από τη σκοπιά τους οι άνεργοι, καθώς είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τα πάντα για να εξασφαλίσουν την επιβίωση, αναγκαστικά καταφύγουν και σε τέτοια προγράμματα, ελπίζοντας σε μια μικρή ανακούφιση. Αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να οδηγεί σε νομιμοποίηση αυτών των μέτρων και της χαμοζωής στη συνείδησή τους. Δεν είναι εργασία η σύγχρονη σκλαβιά. Αντίθετα, σ’ όποιον χώρο δουλειάς κι αν βρεθούν πρέπει να φροντίσουν να έρθουν σε επαφή με τα ταξικά προσανατολισμένα σωματεία, να ενώσουν τη δύναμή τους με τους άλλους εργαζόμενους, να οργανώσουν την πάλη τους, έτσι που και δουλειά με δικαιώματα να εξασφαλίσουν και να ανοίγουν δρόμο για να σπάσουν τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης.

Στις σημερινές συνθήκες άνεργοι και εργαζόμενοι πρέπει να διεκδικήσουν οργανωμένα μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, που είναι το βασικότερο δικαίωμα του ανθρώπου. Κατοχύρωση του 35ωρου, 7ωρου, 5ήμερου και διασφάλιση της κυριακάτικης αργίας. Απαγόρευση όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης και κάθε μορφής ανασφάλιστης εργασίας. Πρακτική άσκηση των σπουδαστών με πλήρεις αποδοχές και εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα.  Έξι (6) ώρες δουλειάς για τα βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα, για σπουδαστές και φοιτητές που αναγκάζονται να δουλεύουν. Επίδομα ανεργίας για όλη τη διάρκεια της ανεργίας, για όλες τις κατηγορίες των ανέργων, με πλήρη και δωρεάν υγειονομική φροντίδα και περίθαλψη χωρίς προϋποθέσεις. Ούτε βήμα πίσω απ’ αυτά!

 

Γράφει ο Τάσος Τσιαπλές, επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Δικαιώματα και fake news στον πόλεμο με την πανδημία – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 25 Μαΐου 2020 by admin

Η πλανητική έκρηξη της πανδημίας του COVID 19 επέβαλε σε όλα σχεδόν τα κράτη την λήψη έκτακτων μέτρων, με σκοπό την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της διάδοσης της ασθένειας. Ωστόσο, οι αποφάσεις αυτές, μοιραία, οδήγησαν σε περιορισμούς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Την περίοδο αυτή βιώσαμε, μεταξύ άλλων, την αναστολή της ελεύθερης μετακίνησης εντός και εκτός του κράτους, της ελεύθερης συνεύρεσης σε κλειστούς και σε ανοικτούς χώρους, της εκδήλωσης της θρησκευτικής πίστης σε χώρους λατρείας, της λειτουργίας της εκπαίδευσης, της ανεμπόδιστης ψυχαγωγίας.

Επρόκειτο, ασφαλώς, για μια πρωτόγνωρη κατάσταση, ιδιαίτερα για τους πολίτες των φιλελεύθερων χωρών, οι οποίοι έως τώρα δεν μπορούσαν να διανοηθούν την εφαρμογή του συνόλου αυτών των απαγορεύσεων. Όπως, όμως, προκύπτει από καταγγελίες που γίνονται γνωστές στην διεθνή κοινότητα, σε πολλές περιπτώσεις, ιδίως εκ μέρους αυταρχικών καθεστώτων, οι περιορισμοί των δικαιωμάτων των πολιτών ήταν υπερβολικοί, και υπερέβαιναν τον στόχο της αναχαίτισης της πανδημίας.

Όπως επισήμανε η Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Μισέλ Μπατσελέτ «αν δε γίνεται σεβαστό το κράτος δικαίου, η υγειονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης κινδυνεύει να μετατραπεί σε καταστροφή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι επιβλαβείς επιπτώσεις της οποίας θα ξεπεράσουν χρονικά κατά πολύ την ίδια την πανδημία».

Τα στοιχεία δείχνουν ότι, μεταξύ άλλων, η συγκυρία λειτούργησε ως πρόσχημα για την φίμωση Μέσων Ενημέρωσης και φωνών αντιφρονούντων. Συγκεκριμένα, από την εμφάνιση της επιδημίας στην Κίνα στα τέλη του 2019, έχουν καταγραφεί πάνω από 130 περιστατικά προσβολής των δικαιωμάτων του Τύπου σε όλο τον κόσμο και σχεδόν 40 δημοσιογράφοι συνελήφθησαν ή έχει ασκηθεί δίωξη σε βάρος τους επειδή αμφισβήτησαν τον τρόπο διαχείρισης της πανδημίας από τις χώρες τους ή τον επίσημο απολογισμό του αριθμού των κρουσμάτων και των θανάτων. Αναφέρω ενδεικτικά τις διώξεις δημοσιογράφων στην Τουρκία, όπως του Φατίχ Πορτακάλ, επειδή άσκησε κριτική στον Ερντογάν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Την ίδια ώρα, η τουρκική κυβέρνηση έδωσε αμνηστία σε 90.000 κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένων δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων, όχι όμως σε δημοσιογράφους και πολιτικούς κρατουμένους.

Ωστόσο, η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος ήταν η διόγκωση του φαινομένου των fake news, των παραπλανητικών ή ψευδών ειδήσεων, σχετικά με την πραγματική φύση της ασθένειας και τους σκοπούς των μέτρων αντιμετώπισής της. Δυστυχώς, αυτό συνέβη και στη χώρα μας, κατά κόρον, με την πλημμυρίδα δημοσιευμάτων στο διαδίκτυο με συνωμοσιολογικές θεωρίες που, με πρόσχημα την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιχείρησαν να υπονομεύσουν τα μέτρα ασφάλειας για τη δημόσια υγεία. Οι συγκεντρώσεις σε πλατείες χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας, στο όνομα της ελευθερίας συναθροίσεων, ήταν τελικά πράξη ανευθυνότητας που έθετε σε κίνδυνο τη ζωή όχι μόνον των παρευρισκόμενων αλλά και των οικείων τους, που πιθανόν να είναι πιο ευπαθείς από τους ίδιους.

Εν πάση περιπτώσει, σε ότι αφορά στη χώρα μας, θεωρώ ότι το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η συνταγματική νομιμότητα δεν κινδύνευσαν, ούτε κινδυνεύουν. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών συνειδητά τήρησαν τα προληπτικά μέτρα που έλαβε η πολιτεία, αναγνωρίζοντας την προσωρινότητά τους και ότι αυτό που προέχει επί του παρόντος είναι η διασφάλιση του υπέρτατου αγαθού της υγείας.

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Comments (0)

Tags: , ,

Νίκος Καρδούλας: Πότε τελειώνει η πανδημία στην Ελλάδα;

Posted on 20 Μαΐου 2020 by admin

Στην παρούσα έρευνα παρουσιάζονται οι προγνώσεις του μαθηματικού μου μοντέλου, του Ινστιτούτου ΙΗΜΕ του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον και του Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης, για το ημερολογιακό τέλος της πανδημίας του κορωνοϊού στην Ελλάδα, όσον αφορά το μαθηματικό μηδενισμό των κρουσμάτων.

  1. Πρόγνωση του μαθηματικού μου μοντέλου

Πραγματοποιώντας  προσομοίωση του μαθηματικού μου μοντέλου με δεδομένα του 2ου κύκλου της πανδημίας από 4 Μαΐου έως 18 Μαΐου και χρησιμοποιώντας δύο διαφορετικές μαθηματικές προσεγγίσεις, διαπιστώθηκαν τα παρακάτω:

  • Με την πρώτη πιο αισιόδοξη μαθηματική προσέγγιση τα κρούσματα του κορωνοϊού μηδενίζονται μαθηματικά (0-5 κρούσματα) μέχρι τις 30 Μαΐου και ο τελικός αριθμός των κρουσμάτων θα κυμαίνεται από 2840 έως 3067.
  • Με τη δεύτερη μαθηματική προσέγγιση τα κρούσματα του κορωνοϊού μηδενίζονται μαθηματικά μέχρι τις 7 Ιουνίου και ο τελικός αριθμός των κρουσμάτων θα κυμαίνεται από 2840 έως 3138.
  1. Πρόγνωση του Ινστιτούτου ΙΗΜΕ του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον

Στις 18 Μαΐου το ΙΗΜΕ (Institute of Health Metrics and Evaluation) του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, προέβλεψε ότι ο μαθηματικός μηδενισμός των κρουσμάτων στην Ελλάδα (0-5 κρούσματα) θα συμβεί στις 23 Ιουλίου και ο τελικός αριθμός των κρουσμάτων θα κυμαίνεται από 3275 έως 4362. Στο παρακάτω διάγραμμα απεικονίζονται και οι ημερήσιες προγνώσεις κρουσμάτων του ΙΗΜΕ από τις 4 Μαΐου έως τις 23 Ιουλίου.

  1. Πρόγνωση του Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης

Στις 28 Απριλίου το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης, εκτίμησε ότι το τέλος της πανδημίας στην Ελλάδα θα συμβεί στις 13 Ιουλίου.

 

Γράφει ο Νίκος Καρδούλας, Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός Ε.Μ.Π. MSc _UK – Συνταγματάρχης ε.α.

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ν. Καρδούλας: Πιο θανατηφόρος ο κορωνοϊός από τη γρίπη παγκοσμίως με ευχάριστη εξαίρεση την Ελλάδα

Posted on 15 Μαΐου 2020 by admin

Οι απόψεις για το εάν ο κορωνοϊός είναι πιο θανατηφόρος από την εποχική γρίπη διίστανται διεθνώς, τόσο κατά την έναρξη εξάπλωσής του, όσο και σήμερα.

Στην παρούσα έρευνα γίνεται μία προσπάθεια να αποσαφηνισθεί το παραπάνω ερώτημα, μέσα από επίσημα στατιστικά στοιχεία. Τα στοιχεία προέρχονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (US-CDC), το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ECDC), το Ευρωπαϊκό Σύστημα Επιδημιολογικής Επιτήρησης της Θνησιμότητας (Euro-MOMO),  τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Flu News Europe, τον Εθνικό Οργανισμό Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ) της Ελλάδας και της παγκόσμιας εφαρμογής Wordmeter.

Για τη χρονική περίοδο 2018-2019 έχει εκτιμηθεί κατά μέσο όρο ότι συσχετίσθηκαν με τη γρίπη 389.000 θάνατοι παγκοσμίως, 69.400 θάνατοι στην Ευρώπη (χώρες Euro-MOMO), 34.200 θάνατοι στις ΗΠΑ και 1071 θάνατοι στην Ελλάδα.

Όπως φαίνεται στον πίνακα 1, συσχετίζονται 5 θάνατοι με τη γρίπη ανά 100.000 πληθυσμό παγκοσμίως, 16 στην Ευρώπη και 10 σε ΗΠΑ και Ελλάδα, κατά την περίοδο 2018-2019.

Τα κρούσματα της εποχικής γρίπης και του κορωνοϊού απεικονίζονται μόνο για στατιστικούς λόγους και όχι για συγκρίσεις, τόσο στον πίνακα 1, όσο και στον επόμενο πίνακα 2, αφού για τη μεν γρίπη πολλές χώρες καταγράφουν μόνο τα σοβαρά κρούσματα και οι συνολικές εκτιμήσεις πραγματοποιούνται από τους διεθνείς οργανισμούς, για δε τον κορωνοϊό δεν μπορούν να προσδιορισθούν με σαφήνεια οι ασυμπτωματικοί ασθενείς.

Οι 20 χώρες της Ευρώπης που συμμετέχουν στο σύστημα Euro-MOMO είναι οι: Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ελβετία, Ελλάδα, Εσθονία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Νορβηγία, Ολλανδία, Ουγγαρία, Πορτογαλία, Σουηδία και Φινλανδία.

Για τη χρονική περίοδο 2019-2020 εκτιμάται κατά μέσο όρο από τον ΠΟΥ ότι θα συσχετισθούν με τη γρίπη 470.000 θάνατοι παγκοσμίως. Στις ευρωπαϊκές χώρες του Euro-MOMO εκτιμάται ότι μέχρι σήμερα συσχετίζονται με τη γρίπη 60.000 θάνατοι, ενώ στην Ελλάδα ο αριθμός εκτιμάται στους 810 θανάτους μέχρι σήμερα. Για τις ΗΠΑ το US-CDC εκτιμά ότι θα συσχετισθούν με τη γρίπη 43.000 θάνατοι.

Μέχρι σήμερα συσχετίζονται με τον κορωνοϊό 303.418 θάνατοι παγκοσμίως, 152.691 στην Ευρώπη (χώρες Euro-MOMO), 86.912 στις ΗΠΑ και 156 στην Ελλάδα.

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τους παραπάνω πίνακες 1 και 2 είναι:

  • Παγκοσμίως συσχετίζονται με τον κορωνοϊό 4 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό μέχρι σήμερα, ενώ με τη γρίπη 2018-2019 συσχετίζονται 5 θάνατοι ανά 100.000 και για τη γρίπη 2019-2020 εκτιμάται ότι θα υπάρξουν 6 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό. Δεδομένου ότι οι θάνατοι λόγω κορωνοϊού αυξάνονται συνεχώς παγκόσμια, ενώ της γρίπης μειώνονται, εκτιμάται ότι τελικά ο κορωνοϊός θα έχει υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από τη γρίπη παγκοσμίως την περίοδο 2019-2020.
  • Στην Ευρώπη συσχετίζονται με τον κορωνοϊό 35 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό μέχρι σήμερα, ενώ με τη γρίπη 2018-2019 συσχετίζονται 16 θάνατοι ανά 100.000 και με τη γρίπη 2019-2020 μέχρι σήμερα συσχετίζονται 14 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό.
  • Στις ΗΠΑ συσχετίζονται με τον κορωνοϊό 26 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό μέχρι σήμερα, ενώ με τη γρίπη 2018-2019 συσχετίζονται 10 θάνατοι ανά 100.000 και για τη γρίπη 2019-2020 εκτιμάται ότι θα υπάρξουν 13 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό.
  • Στην Ελλάδα συσχετίζεται με τον κορωνοϊό 1 θάνατος ανά 100.000 πληθυσμό μέχρι σήμερα, ενώ με τη γρίπη 2018-2019 συσχετίζονται 10 θάνατοι ανά 100.000 και με τη γρίπη 2019-2020 μέχρι σήμερα συσχετίζονται 8 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό.
  • Παρατηρείται λοιπόν στην Ελλάδα ότι ο κορωνοϊός έχει χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από τη γρίπη και αυτό αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα και παγκόσμια πρωτοτυπία. Η χώρα μας τόσο με τις ενέργειες της κυβέρνησης, όσο και με τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα των πολιτών της στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού, αποτέλεσε παγκόσμιο παράδειγμα προς μίμηση.
  • Η Ελλάδα με μέσο όρο 9 θανάτων ανά 100.000 πληθυσμό λόγω γρίπης στις περιόδους 2018-2019 και 2019-2020, παρουσιάζει επίσης χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στη γρίπη, σε σχέση με τις 20 ευρωπαϊκές χώρες που συμμετέχουν στο EuroMOMO (15 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό) και τις ΗΠΑ (12 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό), λίγο πιο πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο που είναι 6 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό.

Συμπεραίνοντας, ο κορωνοϊός είναι παγκοσμίως πιο θανατηφόρος από την εποχική γρίπη σύμφωνα με την παρούσα έρευνα, με ευχάριστη έκπληξη την Ελλάδα όπου ο κανόνας αντιστρέφεται. Επιδεικνύοντας ως χώρα ένα μεγάλο βαθμό υπευθυνότητας στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού, αιφνιδιάσαμε ευχάριστα κάποιους στο εξωτερικό, οι οποίοι πάντα χρησιμοποιούσαν όχι και πολύ κολακευτικά λόγια για τη χώρα μας και για τους πολίτες της.

 

Γράφει ο Νίκος Καρδούλας, Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός Ε.Μ.Π. MSc _UK – Συνταγματάρχης ε.α.

Comments (0)

Tags: , ,

Ν. Καρδούλας: Οι τέσσερις επιτυχείς και επαληθευμένες προγνώσεις του μοντέλου μου για κορωνοϊό

Posted on 12 Μαΐου 2020 by admin

Όταν στα τέλη Μαρτίου δημοσίευσα την έρευνα με σκοπό την απεικόνιση με μαθηματική προσέγγιση της συμπεριφοράς της εξέλιξης της νόσου του κορωνοϊού στη χώρα μας, είχα επισημάνει ότι οι μαθηματικές προσεγγίσεις είναι  διαδικασίες με πολλούς περιορισμούς και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων.

Με το τέλος όμως του 1ου κύκλου της πανδημίας στις αρχές Μαΐου,  η ιστορία δικαίωσε τις προγνώσεις του μαθηματικού μου μοντέλου, το οποίο προέβλεψε ένα μήνα πριν ακόμα και τον χρόνο άρσης των περιοριστικών μέτρων στις αρχές Μαΐου.

Οι τέσσερις επιτυχείς και επαληθευμένες προγνώσεις του μαθηματικού μου μοντέλου για την εξέλιξη του κορωνοϊού σε Ελλάδα και Κύπρο στον 1ο κύκλο της πανδημίας, ήταν:

1η: Επαλήθευση της πρόγνωσης για το μαθηματικό ημερολογιακό μηδενισμό των κρουσμάτων τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο (διάγραμμα 1). Στην Ελλάδα η πρόγνωση για μηδενισμό κρουσμάτων κατά τη διάρκεια του 1ου κύκλου της πανδημίας ήταν η 3η Μαΐου, γεγονός που αναγγέλθηκε πριν ένα μήνα και που όντως συνέβη, αφού στις 3 Μαΐου επιβεβαιώθηκαν από τον ΕΟΔΥ 6 κρούσματα, ενώ το θεωρητικό μαθηματικό μηδέν των κρουσμάτων του μοντέλου ήταν από 0 έως 7 ημερήσια κρούσματα, λόγω της ύπαρξης του σχετικού στατιστικού σφάλματος. Το ίδιο συνέβη και στην Κύπρο, όπου η πρόγνωση ήταν μηδενισμός κρουσμάτων έως τις 6 Μαΐου, ενώ ο μηδενισμός συνέβη στις 4 Μαΐου, όταν υπήρξαν επιβεβαιωμένα 2 κρούσματα και  το θεωρητικό μαθηματικό μηδέν των κρουσμάτων του μοντέλου ήταν από 0 έως 4 ημερήσια κρούσματα.

2η: Επιβεβαίωση της πρόγνωσης για το μαθηματικό ημερολογιακό μηδενισμό των θυμάτων, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο (διάγραμμα 2). Στην Ελλάδα στις 1 Μαΐου έγινε ταύτιση του προβλεπόμενου μαθηματικού ημερολογιακού μηδέν των θυμάτων, με το πραγματικό μηδέν των θυμάτων, ενώ στην Κύπρο επαληθεύθηκε η πρόγνωση για το μηδενισμό θυμάτων στις 4 και 5 Μαΐου.

3η: Καθημερινή επαλήθευση του προβλεφθέντος ημερήσιου συνολικού αριθμού κρουσμάτων και θυμάτων του μοντέλου, με τον επιβεβαιωμένο επίσημα, επί 40 συνεχόμενες ημέρες στην Ελλάδα και επί 5 συνεχόμενες ημέρες στη Κύπρο (πίνακας 3).

4η: Επιτυχής πρόβλεψη του συνολικού αριθμού κρουσμάτων και θυμάτων στο τέλος του 1ου κύκλου της πανδημίας, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο. Στην Ελλάδα μέχρι τις 4 Μαΐου είχαν προβλεφθεί 2429-2685 κρούσματα και 136-150 θύματα και τα επίσημα επιβεβαιωμένα στοιχεία από τον ΕΟΔΥ στις 4  Μαΐου ήταν 2632 κρούσματα και 146 θύματα αντίστοιχα. Το ίδιο συνέβη και στην Κύπρο, όπου είχαν προβλεφθεί μέχρι τις 6 Μαΐου 829-916 κρούσματα και 20-24 θύματα και τα επίσημα επιβεβαιωμένα στοιχεία από το Υπουργείο Υγείας στις 6 Μαΐου ήταν 883 κρούσματα και 21 θύματα αντίστοιχα.

Αντίστοιχο ακριβές και επαληθευμένο μαθηματικό μοντέλο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκόσμια, δεν έχει παρατηρηθεί.

 

Γράφει ο Νίκος Καρδούλας, Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός Ε.Μ.Π. MSc _UK – Συνταγματάρχης ε.α.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ποτέ ξανά! – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 11 Μαΐου 2020 by admin

Η δεκαετία 2009-2019 θα καταγραφεί ως μια από τις πιο διχαστικές στην νεοελληνική ιστορία. Η οικονομική κατάρρευση, που συμπαρέσυρε ή μάλλον αποκάλυψε τα σοβαρά δομικά προβλήματα της χώρας, τροφοδότησε πρωτοφανή αισθήματα οργής σε ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Γαλουχημένοι με κατεστημένες ιδεοληψίες, που γιγαντώθηκαν στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης πολλοί συμπολίτες μας άρχισαν να αναζητούν παντού εχθρούς. Κι όχι μόνον στην τρόικα, στους «γερμανοτσολιάδες» πολιτικούς, στους αιμοδιψείς τραπεζίτες και στους «πουλημένους δημοσιογράφους», αλλά ακόμη και στους διπλανούς τους, στους γείτονές τους, στους συγγενείς τους. Γενικά σε όσους δεν συμφωνούσαν με τη δική τους οπτική των πραγμάτων.

Η λογική παραχώρησε τη θέση της στο συναίσθημα, και μάλιστα το πλέον σκοτεινό, αυτό που εκδηλώνει μίσος για τον άλλον, που τον βαπτίζει θανάσιμο αντίπαλο, και επιδιώκει την εξόντωσή του. Όταν ανοίγει αυτό το κουτί της Πανδώρας οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Κάπως έτσι ξεκινούν και οι εμφύλιοι σπαραγμοί. Όποιος υποκύψει στην τυφλή αντίδραση, ακόμη και εάν αυτή εδράζεται σε πραγματικά αίτια, καταλήγει να διαπράττει αδικίες.

Το κύμα της αγανάκτησης στην Ελλάδα πήρε από τις αρχές της κρίσης και τέτοια χαρακτηριστικά. Είχε, βέβαια, προηγηθεί, για να μην το λησμονούμε,το κάψιμο της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 2008, με αφορμή τη δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου, ενώ το δηλητήριο της αμφισβήτησης θεσμών και προσώπων διαχεόταν άφθονο, δυστυχώς, όχι μόνον από περιθωριακούς πολιτικούς χώρους.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και το «κίνημα των αγανακτισμένων». Χειραγωγούμενο, βεβαίως, εξ αρχής από συγκεκριμένους πολιτικούς κύκλους, εκπαιδευμένους να κινούνται στο «πεζοδρόμιο», στρατολογώντας οπαδούς με ακραία συνθηματολογία.

Αυτή ήταν η ατμόσφαιρα  όταν διαπράχθηκε το τρομερό έγκλημα της Μαρφίν, πριν ακριβώς μια δεκαετία. Τρεις νέοι συνάνθρωποί μας βρήκαν τραγικό θάνατο από τη βροχή μολότοφ που έπεσαν στο κτίριο, στο οποίο είχαν την ατυχία να εργάζονται. Τα όσα συνέβησαν τότε στην οδό Σταδίου είναι μνημείο κτηνωδίας. Διαδηλωτές φώναζαν να καούν οι εργαζόμενοι γιατί ήταν «απεργοσπάστες», και ταυτόχρονα εμπόδιζαν οχήματα της Πυροσβεστικής να προσεγγίσουν στον χώρο και να σβήσουν την πυρκαγιά. Ως εκεί τους οδήγησε ο φανατισμός. Το έγκλημα ολοφάνερο. Επρόκειτο για ανθρωποκτονία από πρόθεση.

Κι όμως, οι νεκροί της Μαρφίν δεν στάθηκαν ικανοί για να συνεφέρουν τα οξυμένα πνεύματα. Το έγκλημα δεν αφύπνισε συνειδήσεις για το πού οδηγούσε ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Αντιθέτως, η πάνω και η κάτω πλατεία των «αγανακτισμένων» θα γνωρίσει ημέρες δόξης, αναδεικνύοντας νέους «αστέρες» της πολιτικής ζωής. Τα διχαστικά κηρύγματα, αναμεμειγμένα με παραπλανητικά ψεύδη και τόνους συνωμοσιολογίας έγιναν μια καθημερινότητα. Όπως και οι προπηλακισμοί και το κυνηγητό των «αντιπάλων». Μέχρι βεβαίως η κάτω πλατεία να πάρει την εξουσία και να αποδείξει και στους έκπληκτους οπαδούς της την κενότητα του πολιτικού της λόγου και την ανικανότητα των στελεχών της. Αλλά εν τω μεταξύ η χώρα πλήρωσε βαρύτατο τίμημα.

Σήμερα, η ελληνική κοινωνία δείχνει μια εξαιρετική ωριμότητα, και το πνεύμα ενότητας είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Οι κήρυκες του διχασμού είτε βρίσκονται στα αζήτητα είτε η απήχησή τους είναι περιορισμένη. Η χώρα στη συντριπτική της πλειοψηφία δείχνει ότι θέλει να προχωρήσει μπροστά. Οι πολίτες εκτιμούν την σοβαρότητα και την εργατικότητα και όχι τα παχιά λόγια ή τις ακραίες φωνές. Αυτό συνιστά ένα τεράστιο κέρδος που πρέπει να κεφαλαιοποιηθεί το επόμενο δύσκολο, λόγω πανδημίας και οικονομικής κρίσης, διάστημα. Και προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να στρατευθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις, δείχνοντας έμπρακτα ότι διδάχθηκαν από τα λάθη του παρελθόντος. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της τιμής που η Πολιτεία αποδίδει στους αδικοχαμένους νέους της Μαρφίν. Ένα μήνυμα ενότητας για το αύριο. Όσοι δεν το λάβουν θα έχουν τεράστια ευθύνη ενώπιον της ιστορίας.

  • Ευελπιστούμε κάποια μέρα να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος, και να μη μπει δια παντός η υπόθεση αυτή στο αρχείο.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Comments (0)

Tags: , ,

Κάποιοι θα μπορούσαν να διδαχθούν από το πάθος του Νίκου Κατσαρού για την Θεσσαλία

Posted on 24 Μαρτίου 2020 by admin

Μια νέα παρέμβαση έκανε ο Λαρισαίος πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Ν. Κατσαρός σχετικά με την μακρά ιστορία των ημιτελών έργων Άνω Αχελώου.

Αναδημοσιεύει το κείμενο της επερώτησης που υπέβαλε ο ίδιος και το κόμμα του στις αρχές της δεκαετίας 2000 προς την κυβέρνηση Σημίτη.

Πολλά συμπεράσματα μπορεί να εξαχθούν από την ανάγνωση αυτού του κειμένου. Ένα από αυτά είναι σίγουρα το γεγονός ότι οι ευθύνες για την κατάσταση εγκατάλειψης στην οποία οδηγήθηκαν τα έργα αυτά ειναι διάσπαρτες σε πολλούς και σε πολλά. Είναι προφανές ότι υπήρξε μια αμφιθυμία στην εκτέλεση του έργου από πολλές κυβερνήσεις της χώρας. Το παράδειγμα του  ΥΠΕΧΩΔΕ (Δεκ. 1990) που η μια διεύθυνση  προωθούσε το έργο και η άλλη ενέτασσε την Κοιλάδα Αχελώου στη περιοχή  Natura  για να μη γίνει το έργο, είναι μια γλαφυρή περιγραφή του πως λειτουργεί η διοίκηση της χώρας και γιατί δεν μπορούμε να αναπτυχθούμε.

Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (Γ. Ράλλης, Ανδρ. Παπανδρέου και Κων. Μητσοτάκης) αποφασίζουν την εκτέλεση ενός παραγωγικού έργου που θα ενισχύσει την ανάπτυξη της Θεσσαλίας και της χώρας και κάποιοι δημόσιοι λειτουργοί μπορούν και  το υπονομεύουν με διάφορους τρόπους και χωρίς καμία ευθύνη.

Θα πρέπει εδώ να τονιστεί η θετική δράση της Κυβέρνησης Κ. Καραμανλή (2004-09) με το συντοπίτη μας Υπουργό Δημοσίων Έργων κ. Γ. Σουφλιά, που με θάρρος και προσήλωση προχώρησε τα έργα στο σημείο που είναι σήμερα. Το λάθος ήταν η αμέλεια εκπόνησης των σχεδίων διαχείρισης υδάτων όπως  προέβλεπε η Οδηγία 60/2000, γεγονός που έδωσε βάση για την απόφαση του ΣτΕ που  απαγόρευσε  τη συνέχιση των έργων.

Μακάρι ο πολύπειρος κ. Κατσαρός να μας έδινε περισσότερες πληροφορίες και για τα ισχυρά πολιτικά και, κυρίως, για τα οικονομικά συμφέροντα (φυσικό αέριο, αντίδραση στα Υδροηλεκτρικά έργα, ανταγωνιστές παραγωγοί αγροτικών προϊόντων εντός και εκτός ΕΕ)  που από την αρχή αυτής της υπόθεσης (δεκαετία 1970) παρεμβάλλαν συνεχώς εμπόδια, χρησιμοποιώντας ως μοχλό υπονόμευσης των έργων άλλοτε τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας (πχ ΣτΕ), άλλοτε αξιοποιώντας τις υπαρκτές αδυναμίες της δημοσίας διοίκησης, τις τοπικιστικές αντιθέσεις, την κακή οικονομική κατάσταση της χωράς κλπ. και άλλοτε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιώντας με προσχηματικό τρόπο ατεκμηρίωτες ψευτοοικολογικές αιτιάσεις, σκορπώντας αμφιβολίες και συγχύσεις γύρω από ένα, ομολογουμένως, σύνθετο θέμα.

Ευχόμαστε την σκυτάλη για τους αγώνες ολοκλήρωσης των έργων Αχελώου και, σταδιακά, την οριστική υπέρβαση των καταστροφικών υδατικών ελλειμμάτων της Θεσσαλίας, να την παραλάβουν οι νεότερες γενιές πολίτικων, μαζί
φυσικά με τους φορείς και πολίτες της περιοχής μας.

Κοινός στόχος τους να προχωρήσουν τα  έργα που θα αυξήσουν τη παραγωγή της χώρας, θα αναπτύξουν την οικονομία για να αυξηθούν τα εισοδήματα και η ποιότητα ζωής των ανθρώπων και ταυτόχρονα να προστατέψουν το περιβάλλον.

Πάντως η έως σήμερα ενεργοποίηση της Κυβέρνησης, φιλικής εξάλλου προς τον κ. Ν. Κατσαρό, καθόλου δεν συμπλέει με το δικό του πάθος και τις γνώσεις του επί του πρακτέου. Ατολμία, έλλειψη προετοιμασίας και σχεδίου δράσης (παρόλο που αρμόδιοι σημερινοί Υπουργοί είχαν ενημερωθεί ως  τομεάρχες  για τα θέματα), περιορισμένη και αποσπασματική γνώση των θεμάτων, απουσία των αναγκαίων πρωτοβουλιών, αμηχανία απέναντι στις, ούτως η άλλως, αναμενόμενες τοπικιστικές και (δήθεν) οικολογικές πιέσεις, συνθέτουν την έως σήμερα πορεία της
κυβέρνησης επί ενός τόσο σπουδαίου περιβαλλοντικού και παράλληλα αναπτυξιακού (δες ενέργεια, γεωργία κλπ.) εγχειρήματος.

Ας ελπίσουμε σύντομα το τοπίο να αλλάξει. Οι παράγοντες και οι φορείς της Θεσσαλίας ας μην ξεχνούν τον δικό τους ειδικό ρόλο που είναι η ανάπτυξη της  γεωργίας και της οικονομίας γενικότερα με σεβασμό στις ανάγκες των ανθρώπων και την προστασία του περιβάλλοντος στη περιοχή μας.

Μια νέα παρέμβαση έκανε ο Λαρισαίος πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Ν. Κατσαρός σχετικά με την μακρά ιστορία των ημιτελών έργων Άνω Αχελώου.

Αναδημοσιεύει το κείμενο της επερώτησης που υπέβαλε ο ίδιος και το κόμμα του στις αρχές της δεκαετίας 2000 προς την κυβέρνηση Σημίτη.

Πολλά συμπεράσματα μπορεί να εξαχθούν από την ανάγνωση αυτού του κειμένου. Ένα από αυτά είναι σίγουρα το γεγονός ότι οι ευθύνες για την κατάσταση εγκατάλειψης στην οποία οδηγήθηκαν τα έργα αυτά ειναι διάσπαρτες σε πολλούς και σε πολλά. Είναι προφανές ότι υπήρξε μια αμφιθυμία στην εκτέλεση του έργου από πολλές κυβερνήσεις της χώρας. Το παράδειγμα του  ΥΠΕΧΩΔΕ (Δεκ. 1990) που η μια διεύθυνση  προωθούσε το έργο και η άλλη ενέτασσε την Κοιλάδα Αχελώου στη περιοχή  Natura  για να μη γίνει το έργο, είναι μια γλαφυρή περιγραφή του πως λειτουργεί η διοίκηση της χώρας και γιατί δεν μπορούμε να αναπτυχθούμε.

Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (Γ. Ράλλης, Ανδρ. Παπανδρέου και Κων. Μητσοτάκης) αποφασίζουν την εκτέλεση ενός παραγωγικού έργου που θα ενισχύσει την ανάπτυξη της Θεσσαλίας και της χώρας και κάποιοι δημόσιοι λειτουργοί μπορούν και  το υπονομεύουν με διάφορους τρόπους και χωρίς καμία ευθύνη.

Θα πρέπει εδώ να τονιστεί η θετική δράση της Κυβέρνησης Κ. Καραμανλή (2004-09) με το συντοπίτη μας Υπουργό Δημοσίων Έργων κ. Γ. Σουφλιά, που με θάρρος και προσήλωση προχώρησε τα έργα στο σημείο που είναι σήμερα. Το λάθος ήταν η αμέλεια εκπόνησης των σχεδίων διαχείρισης υδάτων όπως  προέβλεπε η Οδηγία 60/2000, γεγονός που έδωσε βάση για την απόφαση του ΣτΕ που  απαγόρευσε  τη συνέχιση των έργων.

Μακάρι ο πολύπειρος κ. Κατσαρός να μας έδινε περισσότερες πληροφορίες και για τα ισχυρά πολιτικά και, κυρίως, για τα οικονομικά συμφέροντα (φυσικό αέριο, αντίδραση στα Υδροηλεκτρικά έργα, ανταγωνιστές παραγωγοί αγροτικών προϊόντων εντός και εκτός ΕΕ)  που από την αρχή αυτής της υπόθεσης (δεκαετία 1970) παρεμβάλλαν συνεχώς εμπόδια, χρησιμοποιώντας ως μοχλό υπονόμευσης των έργων άλλοτε τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας (πχ ΣτΕ), άλλοτε αξιοποιώντας τις υπαρκτές αδυναμίες της δημοσίας διοίκησης, τις τοπικιστικές αντιθέσεις, την κακή οικονομική κατάσταση της χωράς κλπ. και άλλοτε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιώντας με προσχηματικό τρόπο ατεκμηρίωτες ψευτοοικολογικές αιτιάσεις, σκορπώντας αμφιβολίες και συγχύσεις γύρω από ένα, ομολογουμένως, σύνθετο θέμα.

Ευχόμαστε την σκυτάλη για τους αγώνες ολοκλήρωσης των έργων Αχελώου και, σταδιακά, την οριστική υπέρβαση των καταστροφικών υδατικών ελλειμμάτων της Θεσσαλίας, να την παραλάβουν οι νεότερες γενιές πολίτικων, μαζί
φυσικά με τους φορείς και πολίτες της περιοχής μας.

Κοινός στόχος τους να προχωρήσουν τα  έργα που θα αυξήσουν τη παραγωγή της χώρας, θα αναπτύξουν την οικονομία για να αυξηθούν τα εισοδήματα και η ποιότητα ζωής των ανθρώπων και ταυτόχρονα να προστατέψουν το περιβάλλον.

Πάντως η έως σήμερα ενεργοποίηση της Κυβέρνησης, φιλικής εξάλλου προς τον κ. Ν. Κατσαρό, καθόλου δεν συμπλέει με το δικό του πάθος και τις γνώσεις του επί του πρακτέου. Ατολμία, έλλειψη προετοιμασίας και σχεδίου δράσης (παρόλο που αρμόδιοι σημερινοί Υπουργοί είχαν ενημερωθεί ως  τομεάρχες  για τα θέματα), περιορισμένη και αποσπασματική γνώση των θεμάτων, απουσία των αναγκαίων πρωτοβουλιών, αμηχανία απέναντι στις, ούτως η άλλως, αναμενόμενες τοπικιστικές και (δήθεν) οικολογικές πιέσεις, συνθέτουν την έως σήμερα πορεία της
κυβέρνησης επί ενός τόσο σπουδαίου περιβαλλοντικού και παράλληλα αναπτυξιακού (δες ενέργεια, γεωργία κλπ.) εγχειρήματος.

Ας ελπίσουμε σύντομα το τοπίο να αλλάξει. Οι παράγοντες και οι φορείς της Θεσσαλίας ας μην ξεχνούν τον δικό τους ειδικό ρόλο που είναι η ανάπτυξη της  γεωργίας και της οικονομίας γενικότερα με σεβασμό στις ανάγκες των ανθρώπων και την προστασία του περιβάλλοντος στη περιοχή μας.

 

Γράφουν οι Γέμτος Φάνης (ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας), Γκούμας Κώστας (πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ) και Μπαρμπούτης Τάσος (μέλος ΔΣ ΕΘΕΜ)

Comments (0)

Tags: , ,

Μεσοχώρα-ΣΥΡΙΖΑ: Η αποθέωση της υποκρισίας

Posted on 31 Ιανουαρίου 2020 by admin

Σε μια  πρόσφατη ανακοίνωσηη Περιφερειακή Συντονιστική Επιτροπή Θεσσαλίας (ΠΣΕΘ) του  ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από ένα πλήθος συγχύσεων που συστηματικά προσπάθησε να καλλιεργήσει στην κοινή γνώμη σχετικά με το υδατικό πρόβλημα της Θεσσαλίας και τα έργα Αχελώου, συμπεριέλαβε, ατυχώς, και το πολύπαθο υδροηλεκτρικό έργο (ΥΗΕ) της Μεσοχώρας Τρικάλων.

Ο λαός λέει ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί». Εδώ όμως οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑεπέλεξαν όχι απλώς να μιλήσουν αλλά και να παρουσιάσουν μια τελείως ανεστραμμένη εικόνα γύρω από την ιστορία της Μεσοχώρας.

Ας δούμε πως το παρουσιάζουν : «Παραλάβαμε ένα έργο, κυριολεκτικά στον «αέρα» και κατασκευασμένο πριν 15 χρόνια. Με τους περιβαλλοντικούς όρους ….που εγκρίθηκαν από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ….. διασφαλίζεται η ανάπτυξη της περιοχής, η ασφάλεια του έργου….»κ.λ.π. Επίσης ζητούν «να επιταχυνθεί η υλοποίησή »των περιβαλλοντικών όρων.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της υποκρισίας τους, ας θυμηθούμε κάποιους χαρακτηριστικούς σταθμούς από την πορεία του ΥΗ έργου Μεσοχώρας.

Αρχικά (δεκαετίες 1970, 1980) οι προτάσεις για μεταφορά υδάτων από ταμιευτήρες επί του Άνω Αχελώου συνυπολόγιζαν, πλην της Συκιάς, και τα ύδατα της Μεσοχώρας. Με αυτόν το σχεδιασμό δημοπρατήθηκαν το 1987 (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Υπουργός  Κουλουμπής) για πρώτη φορά τα έργα «εκτροπής Αχελώου» όπως ονομάστηκαν.

Το 1994 (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Υπουργός κ. Λαλιώτης) ο νέος σχεδιασμός και οι σχετικές αποφάσεις που εκδόθηκαν περιόρισαν τις ποσότητες μεταφοράς, εξαίρεσαν ΡΗΤΑ την Μεσοχώρα από τα έργα «εκτροπής», οπότε το ομώνυμο έργο χαρακτηρίστηκε (ορθώς) ως ΑΜΙΓΩΣ υδροηλεκτρικό και έως το 2001 είχε ήδη κατασκευαστεί από την ΔΕΗ.

Όμως οι φανατισμένοι αντίπαλοι των έργων Αχελώου (Συνασπισμός, Οικολόγοι κ.λ.π) παρίσταναν ότι δεν γνώριζαντην αλλαγή σχεδιασμού, συνέχισαν να συμπεριλαμβάνουν στην ρητορική τους την Μεσοχώρα ως έργο «εκτροπής» και ζητούσαν ανοικτά την κατεδάφιση ΟΛΩΝ των έργων Άνω Αχελώου (Συκιά, σήραγγα και Μεσοχώρα). Δηλώσεις, άρθρα, κινητοποιήσεις, στήριξη προσφυγών στο ΣτΕ, «πανηγυρισμοί» για τις εκάστοτε ακυρωτικές αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου και άλλα πολλά είχαν σαν κινητήριο μοχλό βουλευτές και στελέχη του ΣΥΝ (μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ) και τα φιλικά του έντυπα (ΑΥΓΗ).

Σε όλη αυτή την μεταβατική περίοδο, από το 1995 έως και το 2014, «συνέπραττε» μαζί τους το ΣτΕ, το οποίο αρνήθηκε επανειλημμένα (παρά τις ανοικτές διαφωνίες μειοψηφούντων δικαστών εντός του ΣτΕ) να διαχωριστεί ως έργο η Μεσοχώρα από την μεταφορά υδάτων προς τον κάμπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΣτΕ, στην απόφασή του το 2001 (εισηγητής κ. Μενουδάκος) απέρριψε μεν όλες τις συνήθεις αιτιάσεις των προσφευγόντων, θεωρώντας όμως ως ορθή την προστασία του Μοναστηριού Μυροφύλλου από κατάκλυσηστην υπό δημιουργία τεχνητή λίμνη.Το περίεργο είναι ότι ο εισηγητής αγνόησε το γεγονός πως ο κίνδυνος κατάκλυσης του Μοναστηριού επηρεάζεται από την τεχνητή λίμνη Συκιάς και όχι εκείνη της Μεσοχώρας (!). Τελικά το Δικαστήριο, με βάση το Μυρόφυλλο και για σκοπιμότητες που δεν γνωρίζουμε, μαζί με τα άλλα έργα ακύρωσε και το έργο Μεσοχώρας, ως δήθεν «έργο εκτροπής» !

Μετά από όλες αυτές τις αντιφάσεις και μετά από χρόνια, μόλις το 2014, το ΣτΕ εδέησε να παραδεχθεί στην τελευταία απόφασή του (αριθμ. 26), ότι η Μεσοχώρα είναι «αμιγώς υδροηλεκτρικό έργο» και δεν σχετίζεται με την «εκτροπή Αχελώου». Την ίδια χρονιά (Σεπτέμβριος 2014) πραγματοποιήθηκε και η έγκριση του πρώτου Σχεδίου διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας. Πλέον όλα τα έργα Αχελώου, συνεπώς και η Μεσοχώρα, είχαν επιτέλους ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Οδηγίας 60/2000της ΕΕ και στις αποφάσεις του ΣτΕ, συνεπώς μπορούσαν τώρα να αδειοδοτηθούν με νέους περιβαλλοντικούς όρους. Οι δικαιολογίες και τα άλλοθι ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγων για την Μεσοχώρα, έπαψαν πια να υπάρχουν.

Αμέσως η ΔΕΗ  κίνησε τις απαραίτητες διαδικασίες προς το ΥΠΕΝ και το 2015 το θέμα ήλθε για διαβούλευση στη Θεσσαλία. Στο Περιφερειακό Συμβούλιο, με συντριπτική πλειοψηφία, οι Θεσσαλοί εκπρόσωποι (παρατάξεις υποστηριζόμενες από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ) γνωμοδότησαν θετικά στο κείμενο αδειοδότησης της Μεσοχώρας. Ακόμη και ο εκπρόσωπος των Οικολόγων αναγκάστηκε να δώσει «λευκή» ψήφο (ουσιαστικά θετική), και αυτό μόνο και μόνο για να μην έλθει σε αντίθεση με κάποιες οικολογικές οργανώσεις που αντιδρούσαν ζητώντας (ακόμα και σήμερα) την κατεδάφισή της.

Αντίθετα στην παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ όλοι τους καταψήφισαν την απόφαση αυτή, δηλώνοντας πως θεωρούν την Μεσοχώρα ως έργο εκτροπής, ότι δήθεν καταστρέφει το περιβάλλον κ.α.

Το «επεισόδιο» αυτό δεν ήταν το μοναδικό. Οι αντιδράσεις  εντός του ΣΥΡΙΖΑ για την Μεσοχώρα συνεχίστηκαν, κάτι που συμβαίνει ακόμα και σήμερα από υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη, που δημόσια προτείνουν την κατεδάφιση της Μεσοχώρας, συμμετέχοντας μάλιστα στις σχετικές κινητοποιήσεις, πορείες κ.λ.π.

Τελικά χρειάστηκε να περάσουν δύο ολόκληρα χρόνια για να υπογράψει ο κ. Φάμελλος την απόφαση αδειοδότησης του έργου !

Είναι απορίας άξιο πως η ΠΣΕΘ του ΣΥΡΙΖΑ στην ανακοίνωσή της «ξέχασε» την μικρή αυτή ιστορία.

Ας πούμε ότι κατανοούμε εν μέρει τις επιλεκτικές «παραλείψεις»  της ανακοίνωσής των. Όμως από αυτό έως το να παριστάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τον τιμητή προς εκείνους που του «παρέδωσαν» ένα έργο «στον αέρα» και «εγκαταλειμμένο επί 15 χρόνια», μάλλον πάει πολύ και αποτελεί πρόκληση στην κοινή λογική.

Στην πραγματικότητα αποφεύγουν να ομολογήσουν ότι  η αδειοδότηση της Μεσοχώρας έγινε γιατί δεν μπόρεσαν να βρούνε «πάτημα» να απορρίψουν την καθόλα νόμιμη και τεκμηριωμένη αίτηση της ΔΕΗ και ότι η έγκριση που έδωσαν,«με κρύα καρδιά», αποτελεί μια πράξη υποχώρησης των ιδεοληπτικών τους αγκυλώσεων και τίποτα περισσότερο. Φυσικά μετά την έγκριση, τα επόμενα δύο χρόνια, τίποτε δεν προχώρησε.

Ας θυμούνται επίσης ότι οι Θεσσαλοί πολίτες δεν τρώνε κουτόχορτο ούτε ξεχνούν τον πολυετή πόλεμο και το «δράμα» της Μεσοχώραςκαι των άλλων έργων Αχελώου, τα οποία συνεχίζουν να υποφέρουν από τις νοσηρές εμμονές τους.

Τέλος, για να μην αποπροσανατολιζόμαστε με τις παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ, ας θυμίσουμε ότι οι ευθύνες της σημερινής Κυβέρνησης γίνονται ακόμη μεγαλύτερες και πρέπει το ταχύτερο να «ξεφύγει» από τους δισταγμούς και από την απραξία της πρώτης περιόδου της διακυβέρνησής της, όπου το μόνο που ακούμε είναι δηλώσεις ότι θα προχωρήσουν τα έργα Αχελώου και η Μεσοχώρα, χωρίς όμως προς το παρόν να έχουμε δει κάτι «χειροπιαστό» και συγκεκριμένο.

Των Δημήτρη Αρχοντή (πρώην Δήμαρχος Καρδίτσας), Φάνη Γέμτου (πρώην Δήμαρχος Καρδίτσας) και Τάσου Μπαρμπούτη (μέλος του ΔΣ της ΕΘΕΜ, πρώην Γραμματέας ΤΕΕ/Κ-ΔΘ)

Comments (0)

Tags: , ,

Το… μετέωρο βήμα διεθνοποίησης της ποντιακής Γενοκτονίας – Του Μ. Χαρακόπουλου

Posted on 10 Ιανουαρίου 2020 by admin

Τα ακούσματα των παιδικών μας χρόνων και τα προσωπικά μας βιώματα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Μεγάλωσα σε ένα προσφυγικό χωριό ακούγοντας αντί για παραμύθια ιστορίες των προσφύγων για τη ζωή στην «πατρίδα», τον ξεριζωμό και τις δυσκολίες ενσωμάτωσής τους στην Ελλάδα. Αργότερα, όταν βρέθηκα στην Πόλη ως φοιτητής, γνώρισα «έναν από εσάς», όπως μου τον παρουσίασαν Τούρκοι συγκάτοικοι στην φοιτητική εστία. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν μου μίλησε ποντιακά. Ήταν από τη Ριζούντα του Πόντου, από αυτούς που έμειναν στην ανταλλαγή του ’24 και ακόμη και σήμερα εθνικιστές της γείτονος αμφισβητούν την «καθαρή τουρκική τους συνείδηση», όπως είδαμε πρόσφατα από δήμαρχο των μικρασιατικών παραλίων του κόμματος Ερντογάν, που κάλεσε μια Τραπεζούντια να ρωτήσει τους παλιότερους για να μάθει πότε έγιναν μουσουλμάνοι στον Πόντο! Ανάλογη συγκίνηση δοκίμασα όταν στο Μισθί της Καππαδοκίας, σε ένα από τα προσκυνήματά μας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ένας εργάτης στα έργα ανακαίνισης της επιβλητικής εκκλησίας του Αγίου Βασιλείου με ρώτησε στα ποντιακά γιατί στο δάπεδο του ναού δεξιά και αριστερά δεν υπήρχαν πλάκες. Όταν προσπάθησα να του εξηγήσω ότι εκεί ήταν τα στασίδια, μου απάντησε «α, τα σκαμνία!».

Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή το… μετέωρο βήμα της έκδοσης του τόμου της βουλής για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Για δεκαετίες το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα της Μικρασίας παρέμενε στο περιθώριο του δημόσιου λόγου της χώρας. Είτε λόγω της απροθυμίας να σκαλίσουμε «οικεία κακά», είτε, το πιθανότερο να μην αναμοχλεύσουμε και άλλους σοβαρούς λόγους αντιπαράθεσης με την Τουρκία, οι τραγικές αυτές σελίδες του μείζονος ελληνισμού ήταν εκτός πολιτικής «ύλης».

Ωστόσο, χάρις στην επιμονή μελετητών του ζητήματος που διαρκώς έφερναν νέα ντοκουμέντα για τη Γενοκτονία, όπως ο κορυφαίος Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, και την πίεση της δεύτερης και τρίτης γενιάς προσφύγων, φθάσαμε στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 να γίνει το πρώτο, αποφασιστικό βήμα. Η ελληνική βουλή ομοφώνως ανακήρυξε την 19η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Μικρασιατικό Πόντο». Λίγα χρόνια αργότερα, το 1998, πάλι με ομοφωνία η Βουλή ανακηρύσσει την 14η Σεπτεμβρίου ως «Ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος».

Στο διάστημα που μεσολάβησε έως σήμερα, έγιναν προσπάθειες το ζήτημα να διεθνοποιηθεί και να αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ώστε επιτέλους ο θύτης να αναγκαστεί να ζητήσει συγγνώμη, ως πράξη ιστορικής δικαιοσύνης προς τα θύματα των θηριωδιών της περιόδου 1914-1923, αλλά και ως τείχος αποτροπής σε επανάληψη τέτοιων φρικαλέων πρακτικών. Παρά την ισχνή προώθηση του αιτήματος εκ μέρους του ελληνικού κράτους, πάντα υπό ένα φοβικό σύνδρομο αλλά και των τουρκικών αντιδράσεων που ενέχουν και γεωστρατηγική και οικονομική διάσταση, υπήρξαν αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας των Ποντίων από την Κύπρο, την Αρμενία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, πολιτείες των ΗΠΑ, πόλεις του Καναδά και της Αυστραλίας, ως αποτέλεσμα της δράσης των εκεί ομογενειακών ποντιακών οργανώσεων.

Στην πορεία του χρόνου άρχισε να ωριμάζει η ιδέα για την αναφορά σε ενιαία Γενοκτονία όλων των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια της Τουρκικής Δημοκρατίας -Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας, Αρμενίων και Ασσυρίων- άποψη που εισηγηθήκαμε 7 βουλευτές με τον Στέλιο Παπαθεμελή το 2006 αλλά, δυστυχώς, τότε δεν υιοθετήθηκε. Ωστόσο, αυτή η άποψη, που έως και πρόσφατα εξορκιζόταν από διαφόρους, ακόμη και ντόπιους οπαδούς του «συνωστισμού» της προκυμαίας της Σμύρνης, κερδίζει έδαφος διεθνώς. Αυτό αποδεικνύει και το βιβλίο που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες στα ελληνικά των Μπένυ Μόρις και Ντορ Ζεβί με τίτλο «Η 30ετής γενοκτονία – Η καταστροφή των χριστιανικών μειονοτήτων της Τουρκίας 1894-1924».

Η αναζήτηση των πραγματικών γεγονότων και η ανάδειξή τους είχε απασχολήσει και την ελληνική βουλή που, μετά την απόφαση του 1994, είχε αναθέσει σε έναν από τους καλύτερους μελετητές της ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού, τον πανεπιστημιακό καθηγητή Κωνσταντίνο Φωτιάδη, το έργο της συγγραφής ενός τόμου που θα τεκμηριώνει με αδιάσειστα ντοκουμέντα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε και εκδόθηκε το 2004, ενώ έγινε και η μετάφρασή του σε έξι γλώσσες, ακριβώς για να ενημερωθούν ξένα κοινοβούλια, διπλωματικές υπηρεσίες, πανεπιστημιακά ιδρύματα, ερευνητικά κέντρα, και γενικώς η διεθνής κοινή γνώμη. Να σημειωθεί ότι τα δικαιώματα του έργου και των μεταφράσεών του παραχωρήθηκαν εφ’ όρου ζωής στη Βουλή των Ελλήνων.

Δυστυχώς, όμως, στη συνέχεια το βήμα έμεινε… μετέωρο. Ενώ τα αντίτυπα εξαντλήθηκαν, δεν υπήρξε καμία επανέκδοση του έργου στα ελληνικά, και κυρίως καμία έκδοση στις γλώσσες στις οποίες μεταφράστηκε. Εστιάζοντας στην εκστρατεία διεθνοποίησης της Γενοκτονίας εκ μέρους της εθνικής αντιπροσωπείας, 114 βουλευτές από όλες τις πτέρυγες της Βουλής, τον Δεκέμβριο του 2010, ζητήσαμε με επιστολή από τον Πρόεδρο της Βουλής την άμεση επανέκδοση του τόμου, καθώς και των μεταφράσεών του στα αγγλικά και στα ρωσικά και την αποστολή του προς τα κοινοβούλια όλου του κόσμου. Την επιστολή ενεχείρισα ο ίδιος στον τότε πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο άνευ, όμως, αποτελέσματος.

Έκτοτε, πέρασαν ακόμη 8 έτη, στα οποία συνέβησαν πολλά και κυρίως, η αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας και η εκδήλωση του απειλητικού αναθεωρητισμού της Άγκυρας. Θεωρώντας, λοιπόν, αδήριτη την ανάγκη επανέκδοσης του βιβλίου αποταθήκαμε αυτή τη φορά στον νυν πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα, ο οποίος προς τιμήν του, ανταποκρίθηκε αστραπιαία, και ως εκ τούτου θα έχουμε πολύ σύντομα την έκδοση στα ελληνικά και στα αγγλικά.

Καταλήγοντας, να επαναλάβουμε το ίσως τετριμμένο, μα πάντα αληθινό, πως οι λαοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία τους δεν έχουν μέλλον. Αν ο ελληνισμός επιθυμεί να επιβιώσει των σοβαρών προκλήσεων του 21ου αιώνα οφείλει, πρωτίστως, να ρίξει φως στην ιστορία του και από αυτήν να αντλήσει διδάγματα και δύναμη για να προχωρήσει προς το μέλλον.

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι επικεφαλής της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Περήφανα γηρατειά με υγεία – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 08 Οκτωβρίου 2019 by admin

Την 1η Οκτωβρίου «εορτάστηκε» και στη χώρα μας η Διεθνής Ημέρα Ηλικιωμένων, μια παγκόσμια πρωτοβουλία που προφανή σκοπό έχει την προβολή της ανάγκης για μέριμνα που πρέπει να επιδεικνύεται στα άτομα της τρίτης ηλικίας. Στην Ελλάδα, η ανάγκη αυτή καθίσταται πλέον αδήριτη -καθώς σπάμε το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ στη γήρανση πληθυσμού- όχι μόνον λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής, αλλά και της ραγδαίας μείωσης των νέων ηλικιών. Δυστυχώς, τα πρόσφατα δημοσιευθέντα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τη δημογραφική κατάσταση της χώρας επιβεβαιώνουν τα χειρότερα σενάρια. Για μια ακόμη χρονιά, το 2018, οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά 33.857. Δηλαδή, ενώ γεννήθηκαν 86.440, «έφυγαν» από τον μάταιο τούτο κόσμο 120.297 και παράλληλα μειώθηκαν και οι γάμοι κατά 5,4%.

Δεν κομίζω, πλέον, γλαύκα εις Αθήνας επισημαίνοντας ότι το δημογραφικό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας. Το βλέπουμε και το διαπιστώνουμε, άλλωστε, όλοι καθημερινά, ακόμη και όσοι μέχρι πρόσφατα έκλειναν τα μάτια μπροστά στο πρόβλημα, οχυρωμένοι στις ξεπερασμένες, απαρχαιωμένες ιδεοληψίες τους. Ενώπιόν μας έχουμε ένα θηριώδες πρόβλημα με πολλές διαστάσεις, που αν δεν το λύσουμε η ίδια η Ελλάδα ως διακριτή οντότητα κινδυνεύει να μετατραπεί σε… ιστορικό κειμήλιο.

Προτάσεις για να βάλουμε το νερό στο αυλάκι υπάρχουν, και είναι αρκούντως επεξεργασμένες από σοβαρούς επιστήμονες και σημαντικούς φορείς. Άλλωστε, όλες αυτές ακούστηκαν και καταγράφηκαν με επίσημο τρόπο κατά τις εργασίες της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής για το Δημογραφικό, στην οποία είχα το προνόμιο και την ευθύνη να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου ως αντιπρόεδρος.

Ωστόσο, εκτός από τις προτεινόμενες λύσεις για την αύξηση των γεννήσεων, την επιστροφή των ξενιτεμένων νέων, τη στήριξη της οικογένειας και των πολυτέκνων, η Διακομματική Επιτροπή είχε προτάσεις και για την τρίτη ηλικία. Συγκεκριμένα, ένας από τους έξι άξονες που είχα την τιμή να εισηγηθώ ήταν τα μέτρα προώθησης της ενεργού, υγιούς γήρανσης και της διαγενεακής αλληλεγγύης. Στις μέρες μας, ο σεβασμός στην τρίτη ηλικία πρέπει να συνοδεύεται από ουσιαστικές αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισής της. Πέραν της αναμόρφωσης του συνταξιοδοτικού και την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού μας συστήματος είναι αναγκαία η προώθηση της υγιούς γήρανσης του πληθυσμού, με προληπτική ιατρική και προαγωγή υγείας με έμφαση στις μεγαλύτερες ηλικίες και τα χρόνια νοσήματα.

Απαντώντας θετικά στις προκλήσεις των καιρών οφείλουμε να επενδύσουμε στο ανθρώπινο κεφάλαιο με προγράμματα κατάρτισης, όπως για τη χρήση νέων τεχνολογιών των ατόμων άνω των 55 ετών, ώστε να παραμένουν ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας. Σε κάθε περίπτωση, η ψηφιακή κατάρτιση των ηλικιωμένων είναι αναγκαία ώστε να είναι σε θέση να κάνουν βασικές καθημερινές δουλειές, όπως πληρωμές λογαριασμών, μεταφορές χρημάτων, αλλά και να ενημερώνονται και να ψυχαγωγούνται. Είναι γεγονός ότι η ψηφιακή ενασχόληση αποδεδειγμένα μειώνει τα ποσοστά κατάθλιψης και άνοιας, δύο μεγάλων προβλημάτων της τρίτης ηλικίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και τα, άλλοτε αποκαλούμενα, «περήφανα γηρατειά» βίωσαν στο πετσί τους την δεκαετή οικονομική κρίση, με πολλαπλές συνέπειες στο επίπεδο της ζωής τους. Σήμερα, που η αισιοδοξία σταδιακά επανακάμπτει οφείλουμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος και σε αυτό το πεδίο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι βέβαιο ότι έχει λάβει τα ορθά μηνύματα, που ελπίζουμε σταδιακά να μετουσιωθούν σε μέτρα στήριξης της δημογραφικής ανάκαμψης αλλά και της τρίτης ηλικίας.

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.  

Comments (0)

Tags: , ,

Ανήκομεν εις την Δύσιν – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 15 Μαρτίου 2019 by admin

Γράφω αυτές τις γραμμές με αφορμή το πρόσφατο ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ρωσία. Από τα βασικά χαρακτηριστικά της Νέας Δημοκρατίας, που τη συνοδεύουν από την ίδρυσή της το 1974, είναι οι σταθερές συντεταγμένες τηςστην εξωτερική πολιτική της χώρας. Μια γραμμή που δεν «πρόδωσε» σε καμία φάση της ιστορίας της.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μετά την πτώση της δικτατορίας, σε μια κρίσιμη για την πατρίδα περίοδο, περιέγραψε τον προσανατολισμό που θα ακολουθούσε η φιλελεύθερη παράταξη, με βασικό γνώμονα την ασφάλεια και την ευημερία του τόπου με τη γνώση φράση «ανήκομεν εις την Δύσιν». Πρωτίστως, η χώρα έπρεπε να ενταχθεί πλήρως στο δυτικό στρατόπεδο, με τα πλέον αναπτυγμένα έθνη, όπου η δημοκρατία και η ελευθερία ήταν κατοχυρωμένα. Αυτό συνεπαγόταν τη συμμετοχή μας στους ατλαντικούς θεσμούς, αλλά και την πορεία προς ένταξη στην τότε ΕΕ. Ο εθνάρχης ήταν ένας γνήσιος ευρωπαϊστής, όπως και οι μεγάλοι Ευρωπαίοι οραματιστές της μεταπολεμικής περιόδου, από τον Αντενάουερ και τον Ζισκάρ Ντ´ Εσταίν έως τον Κολ και τον Μιτεράν, η έλλειψη των οποίων είναι σήμερα εκκωφαντική. Σε κάθε περίπτωση οι επιλογές αυτές, που πολεμήθηκαν αγρίως τη δεκαετία του 1970, δικαιώθηκαν πλήρως από το πλήρωμα του χρόνου, όπως αποδείχθηκε με την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, τα έτη 1989-1991. Το πόσο η χώρα μας ωφελήθηκε από τη συμμετοχή της στις δυτικές συμμαχίες και ιδιαίτερα στην ΕΕ, είναι κάτι που πρέπει να αναζητηθεί περισσότερο στις εσωτερικές αδυναμίες, που εκδηλώθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα με την είσοδό μας στην τότε ΕΟΚ και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Άλλωστε, και η στροφή 180ο που έκανε το έξαλλο αντιευρωπαϊκό μέτωπο το 2015, δείχνει το ποιος είχε δίκιο.

Ωστόσο, για τη ΝΔ η συμμετοχή της Ελλάδας στους δυτικούς θεσμούς δεν σήμαινε την άκριτη αποδοχή των αποφάσεων ή των επιδιώξεων που προωθούνταν, ιδίως όταν ήταν ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα. Κι αυτό επίσης ήταν κάτι που το απέδειξε πολλές φορές, και με υψηλότατο τίμημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το θαρραλέο βέτο του Κώστα Καραμανλή το 2008 στο Βουκουρέστι, για την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Η κατεξοχήν δυτικόφιλη πολιτική δύναμη της χώρας ήταν αυτή που τότε μπόρεσε να υψώσει το ανάστημα στην υπερδύναμη, για χάρη της Μακεδονίας και της εθνικής αξιοπρέπειας –συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο του Νίκου Στέφου «Ώρα Ελλάδος, Βουκουρέστι», που αποκαλύπτει όλο το δραματικό παρασκήνιο του Όχι στον σφετερισμό της ιστορίας μας. Σήμερα, που οι για δεκαετίες διαδηλωτές προς την αμερικανική πρεσβεία υπογράφουν άκριτα ό,τι τους υπαγορευθεί, αποκαλύπτεται ποιος είναι ποιος!

Ταυτόχρονα, όμως, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε εγκαινιάσει μια πολυδιάστατη πολιτική εξωτερικών σχέσεων, χωρίς να θίγει τους βασικούς άξονες, που ήταν επωφελείς για τη χώρα. Βασικοί στόχοι των ανοιγμάτων που έκανε ήταν η ανάγκη θωράκισης της Ελλάδας απέναντι σε έναν μόνιμα επιθετικό γείτονα αλλά και η ανάπτυξη των εμπορικών συναλλαγών. Στο πλαίσιο αυτό προώθησε τις επαφές με την τότε Σοβιετική Ένωση, αλλά και την κομμουνιστική Βουλγαρία. Όλες οι κυβερνήσεις της ΝΔ, τις επόμενες δεκαετίες, ακολούθησαν την ίδια ρότα, ενώ από το 2004 στην γκάμα των δυναμικών εξωτερικών σχέσεών μας εντάχθηκε η νέα οικονομική υπερδύναμη, η Κίνα, η οποία έχει συμπεριλάβει τη χώρα μας στον νέο δρόμο του μεταξιού.

Σήμερα, ενόψει της νέας διακυβέρνησης από τη ΝΔ, έπειτα από μια ζοφερή τετραετία εξουσίας των δυνάμεων του λαϊκισμού, αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές, προσαρμοσμένες στις σύγχρονες περιστάσεις, συνεχίζουν να είναι αναλλοίωτες στον χρόνο. Η ΝΔ παραμένει η γνήσια δυτικόστροφη και ευρωπαϊκή παράταξη, προσανατολισμένη στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και στην οικοδόμηση μιας Ευρώπης των εθνών χωρίς όμως εθνικισμούς και ηγεμονισμούς εντός της.

Ταυτόχρονα, όμως, θα αξιοποιήσει τις σχέσεις με μεγάλες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα, στο πλαίσιο μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, στο πεδίο κυρίως των οικονομικών συναλλαγών, κάτι που συνιστά ανάγκη ζωής για τη μαραζωμένη ελληνική οικονομία. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε στο ταξίδι του στη Μόσχα. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα επενδυτικό σοκ, και κάθε ευκαιρία είναι αξιοποιήσιμη. Από τη Μόσχα, επομένως, όπως επισήμανε, περιμένουμε πολλά στον ενεργειακό τομέα, στον τουρισμό (ενώ η Τουρκία δέχεται 6 εκατομμύρια Ρώσους τουρίστες ετησίως η Ελλάδα μόνον 1), στις μεταφορές, στην αγορά ακινήτων και, κυρίως, στην αγροτική παραγωγή. Ειδικά στην τελευταία, οι προοπτικές είναι κυριολεκτικά απεριόριστες. Δυστυχώς, λόγω του εμπάργκο, δεν είχαμε έως σήμερα τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Όπως ανέφερε, όμως, ο αρχηγός της ΝΔ, η έλευση ρωσικών κεφαλαίων στη «Δωδώνη» στην Ήπειρο δείχνει το δρόμο της αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας.

Το ίδιο, άλλωστε, ισχύει και για την τεράστια επένδυση της COSCO στον Πειραιά. Η διαρκής άνοδος του πρώτου λιμανιού της χώρας και οι επενδύσεις που σκοπεύει να κάνει το Πεκίνο στην ευρύτερη περιοχή, κι όχι μόνον, ανοίγουν νέες θετικές προοπτικές για την επόμενη μέρα. Αρκεί να τις εκμεταλλευτούμε. Η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορούν να εγγυηθούν ότι δεν θα πάνε χαμένες.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Δ. Γουγουλιάς: Από τον Καποδίστρια στον Καλλικράτη και τον Κλεισθένη, η περίπτωση του δήμου Ευρυμενών

Posted on 27 Νοεμβρίου 2018 by admin

Αν θέλει κάποιος να κατανοήσει το τοπίο στην τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου βαθμού τα τελευταία χρόνια με τις συνενώσεις και να κριτικάρει το αποτέλεσμα αυτών θα πρέπει να ξεκινήσει από μερικές βασικές κατά τη γνώμη μου αρχές όπως :

1η. Να μην ξεχνάμε όλοι μας ότι η τοπική αυτοδιοίκηση ειδικά στον πρώτο της βαθμό είναι ένας θεσμός λαϊκός που ανήκει σε όλους και στον καθένα μας χωριστά και έτσι θα πρέπει να τον διαφυλάξουμε και στο μέλλον. Ο κάθε δήμος δε, είναι το θεμέλιο της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης και κάθε  Δημοτική Αρχή θα πρέπει να στηρίζεται στα ανθρώπινα στοιχεία που διαθέτει.

2η. Μία στρατηγική, ένα πρόγραμμα για την Τ.Α. πρέπει να είναι τολμηρό, αν όχι επαναστατικό και να διέπεται από φαντασία. Η δε χάραξη ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα συλλογικών εργασιών και όχι μία εκ των άνω τελετουργική διαδικασία.

3η. Το έργο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν κρίνεται μόνο από το πόσο ικανοί είναι οι άρχοντες του κάθε τόπου αλλά και από παράγοντες πέραν και πάνω από τις δυνάμεις που οι ίδιοι διαθέτουν, οι οποίοι είναι, πρώτο και κύριο τα οικονομικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, το Νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται σήμερα αυτή καθώς επίσης η γεωγραφική περιοχή και τα οικονομικά από ίδιους πόρους.

4η. Για να προκόψει ένας τόπος δεν πρέπει να βασίζεται μόνο στον Δήμαρχο και Δημοτικό Συμβούλιο, έστω κι αν δεχθούμε ότι αυτά λειτουργούν τέλεια, αλλά πρέπει να αξιοποιεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό όλους τους δημότες και τους μαζικούς φορείς ακούγοντας τις προτάσεις τους. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους μας ότι σήμερα οι παράγοντες της επιτυχίας είναι περισσότεροι και πολύ πιο σύνθετοι από ότι ήταν πριν από μερικά χρόνια.

5η. Η υπέρμετρη και αφύσικη διεύρυνση των ορίων ενός Δήμου από το νομοθέτη εξουδετερώνει στην πράξη τόσο την έννοια της τοπικής υπόθεσης, όπως την ορίζει το σύνταγμα, όσο και αυτή καθ’ εαυτή την ίδια την τοπική αυτοδιοίκηση Α’ βαθμού.

Πορευτήκαμε τόσα χρόνια με τον «Καποδίστρια Ι & ΙΙ» και χωρίς να τους  αξιολογήσουμε τους κάναμε «Κλεισθένη Ι». Η Έκθεση του Ινστιτούτου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης όταν πηγαίναμε για τον «Καλλικράτη ΙΙ» ανέφερε «η διοικητική μεταρρύθμιση δεν έγινε δυνατό στην προηγούμενη φάση να γίνει αντικείμενο συστηματικής αξιολόγησης και δεν πέτυχε τους στόχους της» κ.ά. Πριν μερικά χρόνια και πριν ακόμη ξεκινήσουν οι διεργασίες για τις δεύτερες συνενώσεις των δήμων (είχε προηγηθεί ο «Καλλικράτης Ι») με άρθρο μου («ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της Λάρισας τον Αυγούστου 2008), έθετα τον προβληματισμό μου για το μέλλον του τότε δήμου Γόννων, προτείνοντας έναν ισχυρό δήμο που θα συμπεριλάμβανε τους τότε δήμους Γόννων, Ευρυμενών, Κάτω Ολύμπου, Νέσσωνα και την ιστορική κοινότητα των Αμπελακίων, δημιουργώντας έναν ισχυρό δήμο με στρατηγικής σημασίας σημεία αναφοράς για τη μελλοντική του ανάπτυξη. Έγραφα χαρακτηριστικά ΅

«Στην ευρύτερη περιοχή των Τεμπών – Δέλτα Πηνειού (των σημερινών Δήμων Κάτω Ολύμπου, Ευρυμενών, Γόννων, Μακρυχωρίου, Νέσσωνος και Κοινότητας Αμπελακίων) υπάρχει μια παράδοση κοινωνικοοικονομικής και πολιτιστικής συνεργασίας των κατοίκων και των φορέων της ευρύτερης περιοχής. Ο ορεινός όγκος του Κισσάβου και του Κάτω Ολύμπου, ο Πηνειός και οι πεδιάδες πριν την κοιλάδα των Τεμπών και στη συνέχεια του Δέλτα διαμόρφωσαν έναν ενιαίο κοινωνικό και οικονομικό χώρο δραστηριοποίησης των κατοίκων της περιοχής. Οι παραδοσιακές γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες της περιοχής έδωσαν τα τελευταία χρόνια περισσότερο χώρο σε πιο σύγχρονες αγροτικές δραστηριότητες όπως: η ακτινιδοκαλλιέργεια, η μηδική, η βιολογική καλλιέργεια της ελιάς, το αμύγδαλο, βιολογικές καλλιέργειες αλλά και οπωροκηπευτικά με κατεύθυνση την σύνδεση των προϊόντων αυτών και με την τουριστική ζήτηση πού διαμορφώνεται τους καλοκαιρινούς μήνες στην περιοχή. Νέοι επαγγελματίες με παραδοσιακούς ξενώνες, ταβέρνες και χώρους μαζικής εστίασης, αλλά και μικροβιοτέχνες αναπτύσσουν δραστηριότητα στην περιοχή, ενώ γυναικείοι συνεταιρισμοί και σύλλογοι βάζουν τη δική τους σφραγίδα με την επεξεργασία αγροτικών κυρίως προϊόντων της περιοχής. Η περιοχή με μακρόχρονες προσπάθειες και αγώνες των κατοίκων της, αρχίζει να διαμορφώνει τις ιστορικές πολιτιστικές και περιβαλλοντικές της διαδρομές (μονοπάτια, γεφύρια, δασικά συμπλέγματα, θέσεις θέας, αρχαιολογικοί χώροι, βυζαντινές εκκλησίες, λαογραφικά μουσεία, κέντρα ενημέρωσης για τον πολιτισμό και το περιβάλλον, γιορτές τοπικών παραδοσιακών προϊόντων και ιστορικών γεγονότων όπως της Εθνικής Αντίστασης Τέμπη-Γόννοι και της Αγροτικής εξέγερσης του Μ. Αντύπα Πυργετός-Ομόλιο, να δίνει ένα νέο χρώμα στην περιοχή, που ευτυχώς δεν έχασε ακόμη την ταυτότητά της…..

Η περιοχή Τεμπών – Δέλτα Πηνειού πού ενοποιείται μέσα από την μακρόχρονη κοινή ιστορία της στη συνείδηση των κατοίκων της, έχει δύο δρόμους να επιλέξει : α) ή θα ακολουθήσει με την υποστήριξη της Αυτοδιοίκησης και της Πολιτείας την μακρόχρονη βιώσιμη συμβίωση της αγροτικής και τουριστικής δραστηριότητας στην περιοχή με τον αγροτουρισμό και οικοτουρισμό ως ενδογενή δυνατότητα βιώσιμης ανάπτυξης και β) ή θα συρθεί στο πρότυπο ενός «εισαγόμενου» μαζικού τουρισμού των παραθαλάσσιων και παρακισσάβιων – παρολύμπιων περιοχών – με ξεχασμένη και αφημένη στην τύχη της την ενδοχώρα – με τουριστικά συγκροτήματα και εμπορικούς χώρους (όπως συμβαίνει σήμερα στα παράλια της Κατερίνης και θα ενσωματωθεί σε αναγκαστικές συνενώσεις με τα παράλια της Αγιάς και του Ανατολικού Ολύμπου διαμορφώνοντας μια τεχνητή «αγορά» και μια «κοινωνία» των 2-3 μηνών του Καλοκαιριού.

Και να μην ξεχνάμε ότι η περιοχή των Τεμπών και του Δέλτα Πηνειού αποτελεί μια ιστορικά διαμορφωμένη ενότητα, και λειτουργική μεταξύ των χωριών και των οικισμών της, τοπική κοινωνία, εντελώς διαφορετική από αυτή των περιοχών Αγιάς – Μελιβοίας καθώς και από εκείνη στα παράλια Λιτόχωρου – Ανατολικού Ολύμπου. Έτσι ακριβώς εγκρίθηκε και ως διακριτή αναπτυξιακή ενότητα η περιοχή των Τεμπών – Δέλτα Πηνειού, με το χωροταξικό Περιφερειακό Σχέδιο πού εδώ και χρόνια είναι νόμος του κράτους».

Δυστυχώς μικροσυμφέροντα και τοπικισμοί δεν άφησαν να γίνει αυτός ο δήμος – αν και αυτός ήταν ο αρχικός σχεδιασμός του Υπουργείου και της Περιφέρειας Θεσσαλίας,  με αποτέλεσμα οι δημότες του πρώην δήμου Ευρυμενών να νοιώθουν πολύ πιο κοντά στο δήμο Τεμπών και ξένοι προς το δήμο Αγιάς. Κι αυτό γιατί ο διαχωρισμός που έγινε την τελευταία στιγμή δεν ήταν ο καρπός του αρχικού επιστημονικά σχεδιασμού που στηρίζονταν σε μια βαθύτερη μελέτη των προβλημάτων των τοπικών κοινωνιών και μιας γενικότερης στρατηγικής, αλλά ήταν αποτέλεσμα μιας μηχανικής διοικητικής δομής και μιας επιδίωξης μικροκομματικών συμφερόντων.

Έτσι στην περίπτωση του πρώην δήμου Ευρυμενών φαίνεται  ότι σε ότι αφορά την διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας της κοινωνίας των πολιτών, στον δήμο Αγιάς που εντάχθηκε, δεν εφαρμόστηκε η αναγκαία τήρηση ενός μέτρου στην γεωγραφική έκταση και στην πληθυσμιακή σύνθεσή του. Η δημιουργία ενός εκτεταμένου δήμου γεωγραφικά και οδικά απροσπέλαστου πέρα από κάποια λογικά όρια, φαίνεται ότι δημιούργησε μία αποξένωση του δημότη από τον φορέα που διαχειρίζεται τις «τοπικές» υποθέσεις του, οι οποίες ακριβώς λόγω της αποστασιοποίησης δημότη – φορέα έπαψαν να είναι «τοπικές». Η ποσοτική αύξηση της εδαφικής υπόστασης ενός Ο.Τ.Α. όταν η μορφολογία του εδάφους δεν το επιτρέπει,  επιδρά αρνητικά στην ποιοτική ουσιαστική σχέση των τοπικών κοινωνιών με τους εκπροσώπους τους στην διαχείριση των τοπικών υποθέσεων και αποδυναμώνει αυτή την ίδια την κοινωνία των πολιτών. Ο κάθε δήμος οφείλει να τηρεί οπωσδήποτε τον συνταγματικό κανόνα, δηλ. να διοικεί ο ίδιος τις τοπικές του υποθέσεις. Και για να τις διοικεί, πρέπει αυτές να υπάρχουν ως τοπικές και όχι να έχουν απορροφηθεί και μεταλλαχθεί σε διατοπικές.

Κάθε επανασχεδιασμός των ορίων των Δήμων της χώρας έχει, επομένως, ως συνταγματικό όριο τη διατήρηση της τοπικής υπόθεσης και από τη στιγμή που δεν μπαίνει θέμα επαναφοράς στο καθεστώς των πρώτων Καποδιστριακών δήμων, για τους δημότες του πρώην δήμου Ευρυμενών αυτός ο επανασχεδιασμός ισχύει στο ακέραιο. Η ταυτότητα κάθε συγκεκριμένου Δήμου δεν είναι δοτή, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας σειράς πολύπλοκων διεργασιών ιστορικού, κοινωνικού, πολιτικού, πολιτιστικού και οικονομικού χαρακτήρα.  Άλλωστε  και η νομοθεσία προέβλεπε τη δυνατότητα νέων συνενώσεων, πάντοτε όμως με αποφασιστική συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στη λήψη της σχετικής απόφασης.

Και στην περίπτωσή μας η αποφασιστική συμμετοχή των ενδιαφερομένων και μάλιστα όχι απλώς με ένα «ναι ή όχι» διά βοής, αλλά με δημοψήφισμα, με ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων και αντικρούσεις ισχυρισμών και επιχειρημάτων,  σε όλα μέχρι σήμερα τα στάδια λήψης της απόφασης έχει κάθε λόγο δικαίωσης.

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Ζ. Γουγουλιάς

Comments (0)

           Για περισσότερες πληροφορίες

                   πατήστε στα links:

      (www.thessalia-espa.gr, www.efepae.gr,

              www.aedep.gr, www.espa.gr )

Οκτώβριος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031