Tag Archive | "άρθρο"

Tags: , ,

Δικαιώματα και fake news στον πόλεμο με την πανδημία – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 25 Μαΐου 2020 by admin

Η πλανητική έκρηξη της πανδημίας του COVID 19 επέβαλε σε όλα σχεδόν τα κράτη την λήψη έκτακτων μέτρων, με σκοπό την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της διάδοσης της ασθένειας. Ωστόσο, οι αποφάσεις αυτές, μοιραία, οδήγησαν σε περιορισμούς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Την περίοδο αυτή βιώσαμε, μεταξύ άλλων, την αναστολή της ελεύθερης μετακίνησης εντός και εκτός του κράτους, της ελεύθερης συνεύρεσης σε κλειστούς και σε ανοικτούς χώρους, της εκδήλωσης της θρησκευτικής πίστης σε χώρους λατρείας, της λειτουργίας της εκπαίδευσης, της ανεμπόδιστης ψυχαγωγίας.

Επρόκειτο, ασφαλώς, για μια πρωτόγνωρη κατάσταση, ιδιαίτερα για τους πολίτες των φιλελεύθερων χωρών, οι οποίοι έως τώρα δεν μπορούσαν να διανοηθούν την εφαρμογή του συνόλου αυτών των απαγορεύσεων. Όπως, όμως, προκύπτει από καταγγελίες που γίνονται γνωστές στην διεθνή κοινότητα, σε πολλές περιπτώσεις, ιδίως εκ μέρους αυταρχικών καθεστώτων, οι περιορισμοί των δικαιωμάτων των πολιτών ήταν υπερβολικοί, και υπερέβαιναν τον στόχο της αναχαίτισης της πανδημίας.

Όπως επισήμανε η Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Μισέλ Μπατσελέτ «αν δε γίνεται σεβαστό το κράτος δικαίου, η υγειονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης κινδυνεύει να μετατραπεί σε καταστροφή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι επιβλαβείς επιπτώσεις της οποίας θα ξεπεράσουν χρονικά κατά πολύ την ίδια την πανδημία».

Τα στοιχεία δείχνουν ότι, μεταξύ άλλων, η συγκυρία λειτούργησε ως πρόσχημα για την φίμωση Μέσων Ενημέρωσης και φωνών αντιφρονούντων. Συγκεκριμένα, από την εμφάνιση της επιδημίας στην Κίνα στα τέλη του 2019, έχουν καταγραφεί πάνω από 130 περιστατικά προσβολής των δικαιωμάτων του Τύπου σε όλο τον κόσμο και σχεδόν 40 δημοσιογράφοι συνελήφθησαν ή έχει ασκηθεί δίωξη σε βάρος τους επειδή αμφισβήτησαν τον τρόπο διαχείρισης της πανδημίας από τις χώρες τους ή τον επίσημο απολογισμό του αριθμού των κρουσμάτων και των θανάτων. Αναφέρω ενδεικτικά τις διώξεις δημοσιογράφων στην Τουρκία, όπως του Φατίχ Πορτακάλ, επειδή άσκησε κριτική στον Ερντογάν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Την ίδια ώρα, η τουρκική κυβέρνηση έδωσε αμνηστία σε 90.000 κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένων δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων, όχι όμως σε δημοσιογράφους και πολιτικούς κρατουμένους.

Ωστόσο, η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος ήταν η διόγκωση του φαινομένου των fake news, των παραπλανητικών ή ψευδών ειδήσεων, σχετικά με την πραγματική φύση της ασθένειας και τους σκοπούς των μέτρων αντιμετώπισής της. Δυστυχώς, αυτό συνέβη και στη χώρα μας, κατά κόρον, με την πλημμυρίδα δημοσιευμάτων στο διαδίκτυο με συνωμοσιολογικές θεωρίες που, με πρόσχημα την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιχείρησαν να υπονομεύσουν τα μέτρα ασφάλειας για τη δημόσια υγεία. Οι συγκεντρώσεις σε πλατείες χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας, στο όνομα της ελευθερίας συναθροίσεων, ήταν τελικά πράξη ανευθυνότητας που έθετε σε κίνδυνο τη ζωή όχι μόνον των παρευρισκόμενων αλλά και των οικείων τους, που πιθανόν να είναι πιο ευπαθείς από τους ίδιους.

Εν πάση περιπτώσει, σε ότι αφορά στη χώρα μας, θεωρώ ότι το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η συνταγματική νομιμότητα δεν κινδύνευσαν, ούτε κινδυνεύουν. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών συνειδητά τήρησαν τα προληπτικά μέτρα που έλαβε η πολιτεία, αναγνωρίζοντας την προσωρινότητά τους και ότι αυτό που προέχει επί του παρόντος είναι η διασφάλιση του υπέρτατου αγαθού της υγείας.

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Comments (0)

Tags: , ,

Νίκος Καρδούλας: Πότε τελειώνει η πανδημία στην Ελλάδα;

Posted on 20 Μαΐου 2020 by admin

Στην παρούσα έρευνα παρουσιάζονται οι προγνώσεις του μαθηματικού μου μοντέλου, του Ινστιτούτου ΙΗΜΕ του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον και του Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης, για το ημερολογιακό τέλος της πανδημίας του κορωνοϊού στην Ελλάδα, όσον αφορά το μαθηματικό μηδενισμό των κρουσμάτων.

  1. Πρόγνωση του μαθηματικού μου μοντέλου

Πραγματοποιώντας  προσομοίωση του μαθηματικού μου μοντέλου με δεδομένα του 2ου κύκλου της πανδημίας από 4 Μαΐου έως 18 Μαΐου και χρησιμοποιώντας δύο διαφορετικές μαθηματικές προσεγγίσεις, διαπιστώθηκαν τα παρακάτω:

  • Με την πρώτη πιο αισιόδοξη μαθηματική προσέγγιση τα κρούσματα του κορωνοϊού μηδενίζονται μαθηματικά (0-5 κρούσματα) μέχρι τις 30 Μαΐου και ο τελικός αριθμός των κρουσμάτων θα κυμαίνεται από 2840 έως 3067.
  • Με τη δεύτερη μαθηματική προσέγγιση τα κρούσματα του κορωνοϊού μηδενίζονται μαθηματικά μέχρι τις 7 Ιουνίου και ο τελικός αριθμός των κρουσμάτων θα κυμαίνεται από 2840 έως 3138.
  1. Πρόγνωση του Ινστιτούτου ΙΗΜΕ του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον

Στις 18 Μαΐου το ΙΗΜΕ (Institute of Health Metrics and Evaluation) του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, προέβλεψε ότι ο μαθηματικός μηδενισμός των κρουσμάτων στην Ελλάδα (0-5 κρούσματα) θα συμβεί στις 23 Ιουλίου και ο τελικός αριθμός των κρουσμάτων θα κυμαίνεται από 3275 έως 4362. Στο παρακάτω διάγραμμα απεικονίζονται και οι ημερήσιες προγνώσεις κρουσμάτων του ΙΗΜΕ από τις 4 Μαΐου έως τις 23 Ιουλίου.

  1. Πρόγνωση του Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης

Στις 28 Απριλίου το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης, εκτίμησε ότι το τέλος της πανδημίας στην Ελλάδα θα συμβεί στις 13 Ιουλίου.

 

Γράφει ο Νίκος Καρδούλας, Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός Ε.Μ.Π. MSc _UK – Συνταγματάρχης ε.α.

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ν. Καρδούλας: Πιο θανατηφόρος ο κορωνοϊός από τη γρίπη παγκοσμίως με ευχάριστη εξαίρεση την Ελλάδα

Posted on 15 Μαΐου 2020 by admin

Οι απόψεις για το εάν ο κορωνοϊός είναι πιο θανατηφόρος από την εποχική γρίπη διίστανται διεθνώς, τόσο κατά την έναρξη εξάπλωσής του, όσο και σήμερα.

Στην παρούσα έρευνα γίνεται μία προσπάθεια να αποσαφηνισθεί το παραπάνω ερώτημα, μέσα από επίσημα στατιστικά στοιχεία. Τα στοιχεία προέρχονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (US-CDC), το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ECDC), το Ευρωπαϊκό Σύστημα Επιδημιολογικής Επιτήρησης της Θνησιμότητας (Euro-MOMO),  τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Flu News Europe, τον Εθνικό Οργανισμό Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ) της Ελλάδας και της παγκόσμιας εφαρμογής Wordmeter.

Για τη χρονική περίοδο 2018-2019 έχει εκτιμηθεί κατά μέσο όρο ότι συσχετίσθηκαν με τη γρίπη 389.000 θάνατοι παγκοσμίως, 69.400 θάνατοι στην Ευρώπη (χώρες Euro-MOMO), 34.200 θάνατοι στις ΗΠΑ και 1071 θάνατοι στην Ελλάδα.

Όπως φαίνεται στον πίνακα 1, συσχετίζονται 5 θάνατοι με τη γρίπη ανά 100.000 πληθυσμό παγκοσμίως, 16 στην Ευρώπη και 10 σε ΗΠΑ και Ελλάδα, κατά την περίοδο 2018-2019.

Τα κρούσματα της εποχικής γρίπης και του κορωνοϊού απεικονίζονται μόνο για στατιστικούς λόγους και όχι για συγκρίσεις, τόσο στον πίνακα 1, όσο και στον επόμενο πίνακα 2, αφού για τη μεν γρίπη πολλές χώρες καταγράφουν μόνο τα σοβαρά κρούσματα και οι συνολικές εκτιμήσεις πραγματοποιούνται από τους διεθνείς οργανισμούς, για δε τον κορωνοϊό δεν μπορούν να προσδιορισθούν με σαφήνεια οι ασυμπτωματικοί ασθενείς.

Οι 20 χώρες της Ευρώπης που συμμετέχουν στο σύστημα Euro-MOMO είναι οι: Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ελβετία, Ελλάδα, Εσθονία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Νορβηγία, Ολλανδία, Ουγγαρία, Πορτογαλία, Σουηδία και Φινλανδία.

Για τη χρονική περίοδο 2019-2020 εκτιμάται κατά μέσο όρο από τον ΠΟΥ ότι θα συσχετισθούν με τη γρίπη 470.000 θάνατοι παγκοσμίως. Στις ευρωπαϊκές χώρες του Euro-MOMO εκτιμάται ότι μέχρι σήμερα συσχετίζονται με τη γρίπη 60.000 θάνατοι, ενώ στην Ελλάδα ο αριθμός εκτιμάται στους 810 θανάτους μέχρι σήμερα. Για τις ΗΠΑ το US-CDC εκτιμά ότι θα συσχετισθούν με τη γρίπη 43.000 θάνατοι.

Μέχρι σήμερα συσχετίζονται με τον κορωνοϊό 303.418 θάνατοι παγκοσμίως, 152.691 στην Ευρώπη (χώρες Euro-MOMO), 86.912 στις ΗΠΑ και 156 στην Ελλάδα.

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τους παραπάνω πίνακες 1 και 2 είναι:

  • Παγκοσμίως συσχετίζονται με τον κορωνοϊό 4 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό μέχρι σήμερα, ενώ με τη γρίπη 2018-2019 συσχετίζονται 5 θάνατοι ανά 100.000 και για τη γρίπη 2019-2020 εκτιμάται ότι θα υπάρξουν 6 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό. Δεδομένου ότι οι θάνατοι λόγω κορωνοϊού αυξάνονται συνεχώς παγκόσμια, ενώ της γρίπης μειώνονται, εκτιμάται ότι τελικά ο κορωνοϊός θα έχει υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από τη γρίπη παγκοσμίως την περίοδο 2019-2020.
  • Στην Ευρώπη συσχετίζονται με τον κορωνοϊό 35 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό μέχρι σήμερα, ενώ με τη γρίπη 2018-2019 συσχετίζονται 16 θάνατοι ανά 100.000 και με τη γρίπη 2019-2020 μέχρι σήμερα συσχετίζονται 14 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό.
  • Στις ΗΠΑ συσχετίζονται με τον κορωνοϊό 26 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό μέχρι σήμερα, ενώ με τη γρίπη 2018-2019 συσχετίζονται 10 θάνατοι ανά 100.000 και για τη γρίπη 2019-2020 εκτιμάται ότι θα υπάρξουν 13 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό.
  • Στην Ελλάδα συσχετίζεται με τον κορωνοϊό 1 θάνατος ανά 100.000 πληθυσμό μέχρι σήμερα, ενώ με τη γρίπη 2018-2019 συσχετίζονται 10 θάνατοι ανά 100.000 και με τη γρίπη 2019-2020 μέχρι σήμερα συσχετίζονται 8 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό.
  • Παρατηρείται λοιπόν στην Ελλάδα ότι ο κορωνοϊός έχει χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από τη γρίπη και αυτό αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα και παγκόσμια πρωτοτυπία. Η χώρα μας τόσο με τις ενέργειες της κυβέρνησης, όσο και με τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα των πολιτών της στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού, αποτέλεσε παγκόσμιο παράδειγμα προς μίμηση.
  • Η Ελλάδα με μέσο όρο 9 θανάτων ανά 100.000 πληθυσμό λόγω γρίπης στις περιόδους 2018-2019 και 2019-2020, παρουσιάζει επίσης χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στη γρίπη, σε σχέση με τις 20 ευρωπαϊκές χώρες που συμμετέχουν στο EuroMOMO (15 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό) και τις ΗΠΑ (12 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό), λίγο πιο πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο που είναι 6 θάνατοι ανά 100.000 πληθυσμό.

Συμπεραίνοντας, ο κορωνοϊός είναι παγκοσμίως πιο θανατηφόρος από την εποχική γρίπη σύμφωνα με την παρούσα έρευνα, με ευχάριστη έκπληξη την Ελλάδα όπου ο κανόνας αντιστρέφεται. Επιδεικνύοντας ως χώρα ένα μεγάλο βαθμό υπευθυνότητας στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού, αιφνιδιάσαμε ευχάριστα κάποιους στο εξωτερικό, οι οποίοι πάντα χρησιμοποιούσαν όχι και πολύ κολακευτικά λόγια για τη χώρα μας και για τους πολίτες της.

 

Γράφει ο Νίκος Καρδούλας, Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός Ε.Μ.Π. MSc _UK – Συνταγματάρχης ε.α.

Comments (0)

Tags: , ,

Ν. Καρδούλας: Οι τέσσερις επιτυχείς και επαληθευμένες προγνώσεις του μοντέλου μου για κορωνοϊό

Posted on 12 Μαΐου 2020 by admin

Όταν στα τέλη Μαρτίου δημοσίευσα την έρευνα με σκοπό την απεικόνιση με μαθηματική προσέγγιση της συμπεριφοράς της εξέλιξης της νόσου του κορωνοϊού στη χώρα μας, είχα επισημάνει ότι οι μαθηματικές προσεγγίσεις είναι  διαδικασίες με πολλούς περιορισμούς και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων.

Με το τέλος όμως του 1ου κύκλου της πανδημίας στις αρχές Μαΐου,  η ιστορία δικαίωσε τις προγνώσεις του μαθηματικού μου μοντέλου, το οποίο προέβλεψε ένα μήνα πριν ακόμα και τον χρόνο άρσης των περιοριστικών μέτρων στις αρχές Μαΐου.

Οι τέσσερις επιτυχείς και επαληθευμένες προγνώσεις του μαθηματικού μου μοντέλου για την εξέλιξη του κορωνοϊού σε Ελλάδα και Κύπρο στον 1ο κύκλο της πανδημίας, ήταν:

1η: Επαλήθευση της πρόγνωσης για το μαθηματικό ημερολογιακό μηδενισμό των κρουσμάτων τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο (διάγραμμα 1). Στην Ελλάδα η πρόγνωση για μηδενισμό κρουσμάτων κατά τη διάρκεια του 1ου κύκλου της πανδημίας ήταν η 3η Μαΐου, γεγονός που αναγγέλθηκε πριν ένα μήνα και που όντως συνέβη, αφού στις 3 Μαΐου επιβεβαιώθηκαν από τον ΕΟΔΥ 6 κρούσματα, ενώ το θεωρητικό μαθηματικό μηδέν των κρουσμάτων του μοντέλου ήταν από 0 έως 7 ημερήσια κρούσματα, λόγω της ύπαρξης του σχετικού στατιστικού σφάλματος. Το ίδιο συνέβη και στην Κύπρο, όπου η πρόγνωση ήταν μηδενισμός κρουσμάτων έως τις 6 Μαΐου, ενώ ο μηδενισμός συνέβη στις 4 Μαΐου, όταν υπήρξαν επιβεβαιωμένα 2 κρούσματα και  το θεωρητικό μαθηματικό μηδέν των κρουσμάτων του μοντέλου ήταν από 0 έως 4 ημερήσια κρούσματα.

2η: Επιβεβαίωση της πρόγνωσης για το μαθηματικό ημερολογιακό μηδενισμό των θυμάτων, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο (διάγραμμα 2). Στην Ελλάδα στις 1 Μαΐου έγινε ταύτιση του προβλεπόμενου μαθηματικού ημερολογιακού μηδέν των θυμάτων, με το πραγματικό μηδέν των θυμάτων, ενώ στην Κύπρο επαληθεύθηκε η πρόγνωση για το μηδενισμό θυμάτων στις 4 και 5 Μαΐου.

3η: Καθημερινή επαλήθευση του προβλεφθέντος ημερήσιου συνολικού αριθμού κρουσμάτων και θυμάτων του μοντέλου, με τον επιβεβαιωμένο επίσημα, επί 40 συνεχόμενες ημέρες στην Ελλάδα και επί 5 συνεχόμενες ημέρες στη Κύπρο (πίνακας 3).

4η: Επιτυχής πρόβλεψη του συνολικού αριθμού κρουσμάτων και θυμάτων στο τέλος του 1ου κύκλου της πανδημίας, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο. Στην Ελλάδα μέχρι τις 4 Μαΐου είχαν προβλεφθεί 2429-2685 κρούσματα και 136-150 θύματα και τα επίσημα επιβεβαιωμένα στοιχεία από τον ΕΟΔΥ στις 4  Μαΐου ήταν 2632 κρούσματα και 146 θύματα αντίστοιχα. Το ίδιο συνέβη και στην Κύπρο, όπου είχαν προβλεφθεί μέχρι τις 6 Μαΐου 829-916 κρούσματα και 20-24 θύματα και τα επίσημα επιβεβαιωμένα στοιχεία από το Υπουργείο Υγείας στις 6 Μαΐου ήταν 883 κρούσματα και 21 θύματα αντίστοιχα.

Αντίστοιχο ακριβές και επαληθευμένο μαθηματικό μοντέλο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκόσμια, δεν έχει παρατηρηθεί.

 

Γράφει ο Νίκος Καρδούλας, Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός Ε.Μ.Π. MSc _UK – Συνταγματάρχης ε.α.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ποτέ ξανά! – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 11 Μαΐου 2020 by admin

Η δεκαετία 2009-2019 θα καταγραφεί ως μια από τις πιο διχαστικές στην νεοελληνική ιστορία. Η οικονομική κατάρρευση, που συμπαρέσυρε ή μάλλον αποκάλυψε τα σοβαρά δομικά προβλήματα της χώρας, τροφοδότησε πρωτοφανή αισθήματα οργής σε ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Γαλουχημένοι με κατεστημένες ιδεοληψίες, που γιγαντώθηκαν στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης πολλοί συμπολίτες μας άρχισαν να αναζητούν παντού εχθρούς. Κι όχι μόνον στην τρόικα, στους «γερμανοτσολιάδες» πολιτικούς, στους αιμοδιψείς τραπεζίτες και στους «πουλημένους δημοσιογράφους», αλλά ακόμη και στους διπλανούς τους, στους γείτονές τους, στους συγγενείς τους. Γενικά σε όσους δεν συμφωνούσαν με τη δική τους οπτική των πραγμάτων.

Η λογική παραχώρησε τη θέση της στο συναίσθημα, και μάλιστα το πλέον σκοτεινό, αυτό που εκδηλώνει μίσος για τον άλλον, που τον βαπτίζει θανάσιμο αντίπαλο, και επιδιώκει την εξόντωσή του. Όταν ανοίγει αυτό το κουτί της Πανδώρας οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Κάπως έτσι ξεκινούν και οι εμφύλιοι σπαραγμοί. Όποιος υποκύψει στην τυφλή αντίδραση, ακόμη και εάν αυτή εδράζεται σε πραγματικά αίτια, καταλήγει να διαπράττει αδικίες.

Το κύμα της αγανάκτησης στην Ελλάδα πήρε από τις αρχές της κρίσης και τέτοια χαρακτηριστικά. Είχε, βέβαια, προηγηθεί, για να μην το λησμονούμε,το κάψιμο της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 2008, με αφορμή τη δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου, ενώ το δηλητήριο της αμφισβήτησης θεσμών και προσώπων διαχεόταν άφθονο, δυστυχώς, όχι μόνον από περιθωριακούς πολιτικούς χώρους.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και το «κίνημα των αγανακτισμένων». Χειραγωγούμενο, βεβαίως, εξ αρχής από συγκεκριμένους πολιτικούς κύκλους, εκπαιδευμένους να κινούνται στο «πεζοδρόμιο», στρατολογώντας οπαδούς με ακραία συνθηματολογία.

Αυτή ήταν η ατμόσφαιρα  όταν διαπράχθηκε το τρομερό έγκλημα της Μαρφίν, πριν ακριβώς μια δεκαετία. Τρεις νέοι συνάνθρωποί μας βρήκαν τραγικό θάνατο από τη βροχή μολότοφ που έπεσαν στο κτίριο, στο οποίο είχαν την ατυχία να εργάζονται. Τα όσα συνέβησαν τότε στην οδό Σταδίου είναι μνημείο κτηνωδίας. Διαδηλωτές φώναζαν να καούν οι εργαζόμενοι γιατί ήταν «απεργοσπάστες», και ταυτόχρονα εμπόδιζαν οχήματα της Πυροσβεστικής να προσεγγίσουν στον χώρο και να σβήσουν την πυρκαγιά. Ως εκεί τους οδήγησε ο φανατισμός. Το έγκλημα ολοφάνερο. Επρόκειτο για ανθρωποκτονία από πρόθεση.

Κι όμως, οι νεκροί της Μαρφίν δεν στάθηκαν ικανοί για να συνεφέρουν τα οξυμένα πνεύματα. Το έγκλημα δεν αφύπνισε συνειδήσεις για το πού οδηγούσε ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Αντιθέτως, η πάνω και η κάτω πλατεία των «αγανακτισμένων» θα γνωρίσει ημέρες δόξης, αναδεικνύοντας νέους «αστέρες» της πολιτικής ζωής. Τα διχαστικά κηρύγματα, αναμεμειγμένα με παραπλανητικά ψεύδη και τόνους συνωμοσιολογίας έγιναν μια καθημερινότητα. Όπως και οι προπηλακισμοί και το κυνηγητό των «αντιπάλων». Μέχρι βεβαίως η κάτω πλατεία να πάρει την εξουσία και να αποδείξει και στους έκπληκτους οπαδούς της την κενότητα του πολιτικού της λόγου και την ανικανότητα των στελεχών της. Αλλά εν τω μεταξύ η χώρα πλήρωσε βαρύτατο τίμημα.

Σήμερα, η ελληνική κοινωνία δείχνει μια εξαιρετική ωριμότητα, και το πνεύμα ενότητας είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Οι κήρυκες του διχασμού είτε βρίσκονται στα αζήτητα είτε η απήχησή τους είναι περιορισμένη. Η χώρα στη συντριπτική της πλειοψηφία δείχνει ότι θέλει να προχωρήσει μπροστά. Οι πολίτες εκτιμούν την σοβαρότητα και την εργατικότητα και όχι τα παχιά λόγια ή τις ακραίες φωνές. Αυτό συνιστά ένα τεράστιο κέρδος που πρέπει να κεφαλαιοποιηθεί το επόμενο δύσκολο, λόγω πανδημίας και οικονομικής κρίσης, διάστημα. Και προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να στρατευθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις, δείχνοντας έμπρακτα ότι διδάχθηκαν από τα λάθη του παρελθόντος. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της τιμής που η Πολιτεία αποδίδει στους αδικοχαμένους νέους της Μαρφίν. Ένα μήνυμα ενότητας για το αύριο. Όσοι δεν το λάβουν θα έχουν τεράστια ευθύνη ενώπιον της ιστορίας.

  • Ευελπιστούμε κάποια μέρα να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος, και να μη μπει δια παντός η υπόθεση αυτή στο αρχείο.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Comments (0)

Tags: , ,

Κάποιοι θα μπορούσαν να διδαχθούν από το πάθος του Νίκου Κατσαρού για την Θεσσαλία

Posted on 24 Μαρτίου 2020 by admin

Μια νέα παρέμβαση έκανε ο Λαρισαίος πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Ν. Κατσαρός σχετικά με την μακρά ιστορία των ημιτελών έργων Άνω Αχελώου.

Αναδημοσιεύει το κείμενο της επερώτησης που υπέβαλε ο ίδιος και το κόμμα του στις αρχές της δεκαετίας 2000 προς την κυβέρνηση Σημίτη.

Πολλά συμπεράσματα μπορεί να εξαχθούν από την ανάγνωση αυτού του κειμένου. Ένα από αυτά είναι σίγουρα το γεγονός ότι οι ευθύνες για την κατάσταση εγκατάλειψης στην οποία οδηγήθηκαν τα έργα αυτά ειναι διάσπαρτες σε πολλούς και σε πολλά. Είναι προφανές ότι υπήρξε μια αμφιθυμία στην εκτέλεση του έργου από πολλές κυβερνήσεις της χώρας. Το παράδειγμα του  ΥΠΕΧΩΔΕ (Δεκ. 1990) που η μια διεύθυνση  προωθούσε το έργο και η άλλη ενέτασσε την Κοιλάδα Αχελώου στη περιοχή  Natura  για να μη γίνει το έργο, είναι μια γλαφυρή περιγραφή του πως λειτουργεί η διοίκηση της χώρας και γιατί δεν μπορούμε να αναπτυχθούμε.

Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (Γ. Ράλλης, Ανδρ. Παπανδρέου και Κων. Μητσοτάκης) αποφασίζουν την εκτέλεση ενός παραγωγικού έργου που θα ενισχύσει την ανάπτυξη της Θεσσαλίας και της χώρας και κάποιοι δημόσιοι λειτουργοί μπορούν και  το υπονομεύουν με διάφορους τρόπους και χωρίς καμία ευθύνη.

Θα πρέπει εδώ να τονιστεί η θετική δράση της Κυβέρνησης Κ. Καραμανλή (2004-09) με το συντοπίτη μας Υπουργό Δημοσίων Έργων κ. Γ. Σουφλιά, που με θάρρος και προσήλωση προχώρησε τα έργα στο σημείο που είναι σήμερα. Το λάθος ήταν η αμέλεια εκπόνησης των σχεδίων διαχείρισης υδάτων όπως  προέβλεπε η Οδηγία 60/2000, γεγονός που έδωσε βάση για την απόφαση του ΣτΕ που  απαγόρευσε  τη συνέχιση των έργων.

Μακάρι ο πολύπειρος κ. Κατσαρός να μας έδινε περισσότερες πληροφορίες και για τα ισχυρά πολιτικά και, κυρίως, για τα οικονομικά συμφέροντα (φυσικό αέριο, αντίδραση στα Υδροηλεκτρικά έργα, ανταγωνιστές παραγωγοί αγροτικών προϊόντων εντός και εκτός ΕΕ)  που από την αρχή αυτής της υπόθεσης (δεκαετία 1970) παρεμβάλλαν συνεχώς εμπόδια, χρησιμοποιώντας ως μοχλό υπονόμευσης των έργων άλλοτε τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας (πχ ΣτΕ), άλλοτε αξιοποιώντας τις υπαρκτές αδυναμίες της δημοσίας διοίκησης, τις τοπικιστικές αντιθέσεις, την κακή οικονομική κατάσταση της χωράς κλπ. και άλλοτε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιώντας με προσχηματικό τρόπο ατεκμηρίωτες ψευτοοικολογικές αιτιάσεις, σκορπώντας αμφιβολίες και συγχύσεις γύρω από ένα, ομολογουμένως, σύνθετο θέμα.

Ευχόμαστε την σκυτάλη για τους αγώνες ολοκλήρωσης των έργων Αχελώου και, σταδιακά, την οριστική υπέρβαση των καταστροφικών υδατικών ελλειμμάτων της Θεσσαλίας, να την παραλάβουν οι νεότερες γενιές πολίτικων, μαζί
φυσικά με τους φορείς και πολίτες της περιοχής μας.

Κοινός στόχος τους να προχωρήσουν τα  έργα που θα αυξήσουν τη παραγωγή της χώρας, θα αναπτύξουν την οικονομία για να αυξηθούν τα εισοδήματα και η ποιότητα ζωής των ανθρώπων και ταυτόχρονα να προστατέψουν το περιβάλλον.

Πάντως η έως σήμερα ενεργοποίηση της Κυβέρνησης, φιλικής εξάλλου προς τον κ. Ν. Κατσαρό, καθόλου δεν συμπλέει με το δικό του πάθος και τις γνώσεις του επί του πρακτέου. Ατολμία, έλλειψη προετοιμασίας και σχεδίου δράσης (παρόλο που αρμόδιοι σημερινοί Υπουργοί είχαν ενημερωθεί ως  τομεάρχες  για τα θέματα), περιορισμένη και αποσπασματική γνώση των θεμάτων, απουσία των αναγκαίων πρωτοβουλιών, αμηχανία απέναντι στις, ούτως η άλλως, αναμενόμενες τοπικιστικές και (δήθεν) οικολογικές πιέσεις, συνθέτουν την έως σήμερα πορεία της
κυβέρνησης επί ενός τόσο σπουδαίου περιβαλλοντικού και παράλληλα αναπτυξιακού (δες ενέργεια, γεωργία κλπ.) εγχειρήματος.

Ας ελπίσουμε σύντομα το τοπίο να αλλάξει. Οι παράγοντες και οι φορείς της Θεσσαλίας ας μην ξεχνούν τον δικό τους ειδικό ρόλο που είναι η ανάπτυξη της  γεωργίας και της οικονομίας γενικότερα με σεβασμό στις ανάγκες των ανθρώπων και την προστασία του περιβάλλοντος στη περιοχή μας.

Μια νέα παρέμβαση έκανε ο Λαρισαίος πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Ν. Κατσαρός σχετικά με την μακρά ιστορία των ημιτελών έργων Άνω Αχελώου.

Αναδημοσιεύει το κείμενο της επερώτησης που υπέβαλε ο ίδιος και το κόμμα του στις αρχές της δεκαετίας 2000 προς την κυβέρνηση Σημίτη.

Πολλά συμπεράσματα μπορεί να εξαχθούν από την ανάγνωση αυτού του κειμένου. Ένα από αυτά είναι σίγουρα το γεγονός ότι οι ευθύνες για την κατάσταση εγκατάλειψης στην οποία οδηγήθηκαν τα έργα αυτά ειναι διάσπαρτες σε πολλούς και σε πολλά. Είναι προφανές ότι υπήρξε μια αμφιθυμία στην εκτέλεση του έργου από πολλές κυβερνήσεις της χώρας. Το παράδειγμα του  ΥΠΕΧΩΔΕ (Δεκ. 1990) που η μια διεύθυνση  προωθούσε το έργο και η άλλη ενέτασσε την Κοιλάδα Αχελώου στη περιοχή  Natura  για να μη γίνει το έργο, είναι μια γλαφυρή περιγραφή του πως λειτουργεί η διοίκηση της χώρας και γιατί δεν μπορούμε να αναπτυχθούμε.

Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (Γ. Ράλλης, Ανδρ. Παπανδρέου και Κων. Μητσοτάκης) αποφασίζουν την εκτέλεση ενός παραγωγικού έργου που θα ενισχύσει την ανάπτυξη της Θεσσαλίας και της χώρας και κάποιοι δημόσιοι λειτουργοί μπορούν και  το υπονομεύουν με διάφορους τρόπους και χωρίς καμία ευθύνη.

Θα πρέπει εδώ να τονιστεί η θετική δράση της Κυβέρνησης Κ. Καραμανλή (2004-09) με το συντοπίτη μας Υπουργό Δημοσίων Έργων κ. Γ. Σουφλιά, που με θάρρος και προσήλωση προχώρησε τα έργα στο σημείο που είναι σήμερα. Το λάθος ήταν η αμέλεια εκπόνησης των σχεδίων διαχείρισης υδάτων όπως  προέβλεπε η Οδηγία 60/2000, γεγονός που έδωσε βάση για την απόφαση του ΣτΕ που  απαγόρευσε  τη συνέχιση των έργων.

Μακάρι ο πολύπειρος κ. Κατσαρός να μας έδινε περισσότερες πληροφορίες και για τα ισχυρά πολιτικά και, κυρίως, για τα οικονομικά συμφέροντα (φυσικό αέριο, αντίδραση στα Υδροηλεκτρικά έργα, ανταγωνιστές παραγωγοί αγροτικών προϊόντων εντός και εκτός ΕΕ)  που από την αρχή αυτής της υπόθεσης (δεκαετία 1970) παρεμβάλλαν συνεχώς εμπόδια, χρησιμοποιώντας ως μοχλό υπονόμευσης των έργων άλλοτε τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας (πχ ΣτΕ), άλλοτε αξιοποιώντας τις υπαρκτές αδυναμίες της δημοσίας διοίκησης, τις τοπικιστικές αντιθέσεις, την κακή οικονομική κατάσταση της χωράς κλπ. και άλλοτε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιώντας με προσχηματικό τρόπο ατεκμηρίωτες ψευτοοικολογικές αιτιάσεις, σκορπώντας αμφιβολίες και συγχύσεις γύρω από ένα, ομολογουμένως, σύνθετο θέμα.

Ευχόμαστε την σκυτάλη για τους αγώνες ολοκλήρωσης των έργων Αχελώου και, σταδιακά, την οριστική υπέρβαση των καταστροφικών υδατικών ελλειμμάτων της Θεσσαλίας, να την παραλάβουν οι νεότερες γενιές πολίτικων, μαζί
φυσικά με τους φορείς και πολίτες της περιοχής μας.

Κοινός στόχος τους να προχωρήσουν τα  έργα που θα αυξήσουν τη παραγωγή της χώρας, θα αναπτύξουν την οικονομία για να αυξηθούν τα εισοδήματα και η ποιότητα ζωής των ανθρώπων και ταυτόχρονα να προστατέψουν το περιβάλλον.

Πάντως η έως σήμερα ενεργοποίηση της Κυβέρνησης, φιλικής εξάλλου προς τον κ. Ν. Κατσαρό, καθόλου δεν συμπλέει με το δικό του πάθος και τις γνώσεις του επί του πρακτέου. Ατολμία, έλλειψη προετοιμασίας και σχεδίου δράσης (παρόλο που αρμόδιοι σημερινοί Υπουργοί είχαν ενημερωθεί ως  τομεάρχες  για τα θέματα), περιορισμένη και αποσπασματική γνώση των θεμάτων, απουσία των αναγκαίων πρωτοβουλιών, αμηχανία απέναντι στις, ούτως η άλλως, αναμενόμενες τοπικιστικές και (δήθεν) οικολογικές πιέσεις, συνθέτουν την έως σήμερα πορεία της
κυβέρνησης επί ενός τόσο σπουδαίου περιβαλλοντικού και παράλληλα αναπτυξιακού (δες ενέργεια, γεωργία κλπ.) εγχειρήματος.

Ας ελπίσουμε σύντομα το τοπίο να αλλάξει. Οι παράγοντες και οι φορείς της Θεσσαλίας ας μην ξεχνούν τον δικό τους ειδικό ρόλο που είναι η ανάπτυξη της  γεωργίας και της οικονομίας γενικότερα με σεβασμό στις ανάγκες των ανθρώπων και την προστασία του περιβάλλοντος στη περιοχή μας.

 

Γράφουν οι Γέμτος Φάνης (ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας), Γκούμας Κώστας (πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ) και Μπαρμπούτης Τάσος (μέλος ΔΣ ΕΘΕΜ)

Comments (0)

Tags: , ,

Μεσοχώρα-ΣΥΡΙΖΑ: Η αποθέωση της υποκρισίας

Posted on 31 Ιανουαρίου 2020 by admin

Σε μια  πρόσφατη ανακοίνωσηη Περιφερειακή Συντονιστική Επιτροπή Θεσσαλίας (ΠΣΕΘ) του  ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από ένα πλήθος συγχύσεων που συστηματικά προσπάθησε να καλλιεργήσει στην κοινή γνώμη σχετικά με το υδατικό πρόβλημα της Θεσσαλίας και τα έργα Αχελώου, συμπεριέλαβε, ατυχώς, και το πολύπαθο υδροηλεκτρικό έργο (ΥΗΕ) της Μεσοχώρας Τρικάλων.

Ο λαός λέει ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί». Εδώ όμως οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑεπέλεξαν όχι απλώς να μιλήσουν αλλά και να παρουσιάσουν μια τελείως ανεστραμμένη εικόνα γύρω από την ιστορία της Μεσοχώρας.

Ας δούμε πως το παρουσιάζουν : «Παραλάβαμε ένα έργο, κυριολεκτικά στον «αέρα» και κατασκευασμένο πριν 15 χρόνια. Με τους περιβαλλοντικούς όρους ….που εγκρίθηκαν από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ….. διασφαλίζεται η ανάπτυξη της περιοχής, η ασφάλεια του έργου….»κ.λ.π. Επίσης ζητούν «να επιταχυνθεί η υλοποίησή »των περιβαλλοντικών όρων.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της υποκρισίας τους, ας θυμηθούμε κάποιους χαρακτηριστικούς σταθμούς από την πορεία του ΥΗ έργου Μεσοχώρας.

Αρχικά (δεκαετίες 1970, 1980) οι προτάσεις για μεταφορά υδάτων από ταμιευτήρες επί του Άνω Αχελώου συνυπολόγιζαν, πλην της Συκιάς, και τα ύδατα της Μεσοχώρας. Με αυτόν το σχεδιασμό δημοπρατήθηκαν το 1987 (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Υπουργός  Κουλουμπής) για πρώτη φορά τα έργα «εκτροπής Αχελώου» όπως ονομάστηκαν.

Το 1994 (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Υπουργός κ. Λαλιώτης) ο νέος σχεδιασμός και οι σχετικές αποφάσεις που εκδόθηκαν περιόρισαν τις ποσότητες μεταφοράς, εξαίρεσαν ΡΗΤΑ την Μεσοχώρα από τα έργα «εκτροπής», οπότε το ομώνυμο έργο χαρακτηρίστηκε (ορθώς) ως ΑΜΙΓΩΣ υδροηλεκτρικό και έως το 2001 είχε ήδη κατασκευαστεί από την ΔΕΗ.

Όμως οι φανατισμένοι αντίπαλοι των έργων Αχελώου (Συνασπισμός, Οικολόγοι κ.λ.π) παρίσταναν ότι δεν γνώριζαντην αλλαγή σχεδιασμού, συνέχισαν να συμπεριλαμβάνουν στην ρητορική τους την Μεσοχώρα ως έργο «εκτροπής» και ζητούσαν ανοικτά την κατεδάφιση ΟΛΩΝ των έργων Άνω Αχελώου (Συκιά, σήραγγα και Μεσοχώρα). Δηλώσεις, άρθρα, κινητοποιήσεις, στήριξη προσφυγών στο ΣτΕ, «πανηγυρισμοί» για τις εκάστοτε ακυρωτικές αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου και άλλα πολλά είχαν σαν κινητήριο μοχλό βουλευτές και στελέχη του ΣΥΝ (μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ) και τα φιλικά του έντυπα (ΑΥΓΗ).

Σε όλη αυτή την μεταβατική περίοδο, από το 1995 έως και το 2014, «συνέπραττε» μαζί τους το ΣτΕ, το οποίο αρνήθηκε επανειλημμένα (παρά τις ανοικτές διαφωνίες μειοψηφούντων δικαστών εντός του ΣτΕ) να διαχωριστεί ως έργο η Μεσοχώρα από την μεταφορά υδάτων προς τον κάμπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΣτΕ, στην απόφασή του το 2001 (εισηγητής κ. Μενουδάκος) απέρριψε μεν όλες τις συνήθεις αιτιάσεις των προσφευγόντων, θεωρώντας όμως ως ορθή την προστασία του Μοναστηριού Μυροφύλλου από κατάκλυσηστην υπό δημιουργία τεχνητή λίμνη.Το περίεργο είναι ότι ο εισηγητής αγνόησε το γεγονός πως ο κίνδυνος κατάκλυσης του Μοναστηριού επηρεάζεται από την τεχνητή λίμνη Συκιάς και όχι εκείνη της Μεσοχώρας (!). Τελικά το Δικαστήριο, με βάση το Μυρόφυλλο και για σκοπιμότητες που δεν γνωρίζουμε, μαζί με τα άλλα έργα ακύρωσε και το έργο Μεσοχώρας, ως δήθεν «έργο εκτροπής» !

Μετά από όλες αυτές τις αντιφάσεις και μετά από χρόνια, μόλις το 2014, το ΣτΕ εδέησε να παραδεχθεί στην τελευταία απόφασή του (αριθμ. 26), ότι η Μεσοχώρα είναι «αμιγώς υδροηλεκτρικό έργο» και δεν σχετίζεται με την «εκτροπή Αχελώου». Την ίδια χρονιά (Σεπτέμβριος 2014) πραγματοποιήθηκε και η έγκριση του πρώτου Σχεδίου διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας. Πλέον όλα τα έργα Αχελώου, συνεπώς και η Μεσοχώρα, είχαν επιτέλους ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Οδηγίας 60/2000της ΕΕ και στις αποφάσεις του ΣτΕ, συνεπώς μπορούσαν τώρα να αδειοδοτηθούν με νέους περιβαλλοντικούς όρους. Οι δικαιολογίες και τα άλλοθι ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγων για την Μεσοχώρα, έπαψαν πια να υπάρχουν.

Αμέσως η ΔΕΗ  κίνησε τις απαραίτητες διαδικασίες προς το ΥΠΕΝ και το 2015 το θέμα ήλθε για διαβούλευση στη Θεσσαλία. Στο Περιφερειακό Συμβούλιο, με συντριπτική πλειοψηφία, οι Θεσσαλοί εκπρόσωποι (παρατάξεις υποστηριζόμενες από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ) γνωμοδότησαν θετικά στο κείμενο αδειοδότησης της Μεσοχώρας. Ακόμη και ο εκπρόσωπος των Οικολόγων αναγκάστηκε να δώσει «λευκή» ψήφο (ουσιαστικά θετική), και αυτό μόνο και μόνο για να μην έλθει σε αντίθεση με κάποιες οικολογικές οργανώσεις που αντιδρούσαν ζητώντας (ακόμα και σήμερα) την κατεδάφισή της.

Αντίθετα στην παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ όλοι τους καταψήφισαν την απόφαση αυτή, δηλώνοντας πως θεωρούν την Μεσοχώρα ως έργο εκτροπής, ότι δήθεν καταστρέφει το περιβάλλον κ.α.

Το «επεισόδιο» αυτό δεν ήταν το μοναδικό. Οι αντιδράσεις  εντός του ΣΥΡΙΖΑ για την Μεσοχώρα συνεχίστηκαν, κάτι που συμβαίνει ακόμα και σήμερα από υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη, που δημόσια προτείνουν την κατεδάφιση της Μεσοχώρας, συμμετέχοντας μάλιστα στις σχετικές κινητοποιήσεις, πορείες κ.λ.π.

Τελικά χρειάστηκε να περάσουν δύο ολόκληρα χρόνια για να υπογράψει ο κ. Φάμελλος την απόφαση αδειοδότησης του έργου !

Είναι απορίας άξιο πως η ΠΣΕΘ του ΣΥΡΙΖΑ στην ανακοίνωσή της «ξέχασε» την μικρή αυτή ιστορία.

Ας πούμε ότι κατανοούμε εν μέρει τις επιλεκτικές «παραλείψεις»  της ανακοίνωσής των. Όμως από αυτό έως το να παριστάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τον τιμητή προς εκείνους που του «παρέδωσαν» ένα έργο «στον αέρα» και «εγκαταλειμμένο επί 15 χρόνια», μάλλον πάει πολύ και αποτελεί πρόκληση στην κοινή λογική.

Στην πραγματικότητα αποφεύγουν να ομολογήσουν ότι  η αδειοδότηση της Μεσοχώρας έγινε γιατί δεν μπόρεσαν να βρούνε «πάτημα» να απορρίψουν την καθόλα νόμιμη και τεκμηριωμένη αίτηση της ΔΕΗ και ότι η έγκριση που έδωσαν,«με κρύα καρδιά», αποτελεί μια πράξη υποχώρησης των ιδεοληπτικών τους αγκυλώσεων και τίποτα περισσότερο. Φυσικά μετά την έγκριση, τα επόμενα δύο χρόνια, τίποτε δεν προχώρησε.

Ας θυμούνται επίσης ότι οι Θεσσαλοί πολίτες δεν τρώνε κουτόχορτο ούτε ξεχνούν τον πολυετή πόλεμο και το «δράμα» της Μεσοχώραςκαι των άλλων έργων Αχελώου, τα οποία συνεχίζουν να υποφέρουν από τις νοσηρές εμμονές τους.

Τέλος, για να μην αποπροσανατολιζόμαστε με τις παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ, ας θυμίσουμε ότι οι ευθύνες της σημερινής Κυβέρνησης γίνονται ακόμη μεγαλύτερες και πρέπει το ταχύτερο να «ξεφύγει» από τους δισταγμούς και από την απραξία της πρώτης περιόδου της διακυβέρνησής της, όπου το μόνο που ακούμε είναι δηλώσεις ότι θα προχωρήσουν τα έργα Αχελώου και η Μεσοχώρα, χωρίς όμως προς το παρόν να έχουμε δει κάτι «χειροπιαστό» και συγκεκριμένο.

Των Δημήτρη Αρχοντή (πρώην Δήμαρχος Καρδίτσας), Φάνη Γέμτου (πρώην Δήμαρχος Καρδίτσας) και Τάσου Μπαρμπούτη (μέλος του ΔΣ της ΕΘΕΜ, πρώην Γραμματέας ΤΕΕ/Κ-ΔΘ)

Comments (0)

Tags: , ,

Το… μετέωρο βήμα διεθνοποίησης της ποντιακής Γενοκτονίας – Του Μ. Χαρακόπουλου

Posted on 10 Ιανουαρίου 2020 by admin

Τα ακούσματα των παιδικών μας χρόνων και τα προσωπικά μας βιώματα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Μεγάλωσα σε ένα προσφυγικό χωριό ακούγοντας αντί για παραμύθια ιστορίες των προσφύγων για τη ζωή στην «πατρίδα», τον ξεριζωμό και τις δυσκολίες ενσωμάτωσής τους στην Ελλάδα. Αργότερα, όταν βρέθηκα στην Πόλη ως φοιτητής, γνώρισα «έναν από εσάς», όπως μου τον παρουσίασαν Τούρκοι συγκάτοικοι στην φοιτητική εστία. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν μου μίλησε ποντιακά. Ήταν από τη Ριζούντα του Πόντου, από αυτούς που έμειναν στην ανταλλαγή του ’24 και ακόμη και σήμερα εθνικιστές της γείτονος αμφισβητούν την «καθαρή τουρκική τους συνείδηση», όπως είδαμε πρόσφατα από δήμαρχο των μικρασιατικών παραλίων του κόμματος Ερντογάν, που κάλεσε μια Τραπεζούντια να ρωτήσει τους παλιότερους για να μάθει πότε έγιναν μουσουλμάνοι στον Πόντο! Ανάλογη συγκίνηση δοκίμασα όταν στο Μισθί της Καππαδοκίας, σε ένα από τα προσκυνήματά μας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ένας εργάτης στα έργα ανακαίνισης της επιβλητικής εκκλησίας του Αγίου Βασιλείου με ρώτησε στα ποντιακά γιατί στο δάπεδο του ναού δεξιά και αριστερά δεν υπήρχαν πλάκες. Όταν προσπάθησα να του εξηγήσω ότι εκεί ήταν τα στασίδια, μου απάντησε «α, τα σκαμνία!».

Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή το… μετέωρο βήμα της έκδοσης του τόμου της βουλής για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Για δεκαετίες το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα της Μικρασίας παρέμενε στο περιθώριο του δημόσιου λόγου της χώρας. Είτε λόγω της απροθυμίας να σκαλίσουμε «οικεία κακά», είτε, το πιθανότερο να μην αναμοχλεύσουμε και άλλους σοβαρούς λόγους αντιπαράθεσης με την Τουρκία, οι τραγικές αυτές σελίδες του μείζονος ελληνισμού ήταν εκτός πολιτικής «ύλης».

Ωστόσο, χάρις στην επιμονή μελετητών του ζητήματος που διαρκώς έφερναν νέα ντοκουμέντα για τη Γενοκτονία, όπως ο κορυφαίος Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, και την πίεση της δεύτερης και τρίτης γενιάς προσφύγων, φθάσαμε στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 να γίνει το πρώτο, αποφασιστικό βήμα. Η ελληνική βουλή ομοφώνως ανακήρυξε την 19η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Μικρασιατικό Πόντο». Λίγα χρόνια αργότερα, το 1998, πάλι με ομοφωνία η Βουλή ανακηρύσσει την 14η Σεπτεμβρίου ως «Ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος».

Στο διάστημα που μεσολάβησε έως σήμερα, έγιναν προσπάθειες το ζήτημα να διεθνοποιηθεί και να αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ώστε επιτέλους ο θύτης να αναγκαστεί να ζητήσει συγγνώμη, ως πράξη ιστορικής δικαιοσύνης προς τα θύματα των θηριωδιών της περιόδου 1914-1923, αλλά και ως τείχος αποτροπής σε επανάληψη τέτοιων φρικαλέων πρακτικών. Παρά την ισχνή προώθηση του αιτήματος εκ μέρους του ελληνικού κράτους, πάντα υπό ένα φοβικό σύνδρομο αλλά και των τουρκικών αντιδράσεων που ενέχουν και γεωστρατηγική και οικονομική διάσταση, υπήρξαν αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας των Ποντίων από την Κύπρο, την Αρμενία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, πολιτείες των ΗΠΑ, πόλεις του Καναδά και της Αυστραλίας, ως αποτέλεσμα της δράσης των εκεί ομογενειακών ποντιακών οργανώσεων.

Στην πορεία του χρόνου άρχισε να ωριμάζει η ιδέα για την αναφορά σε ενιαία Γενοκτονία όλων των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια της Τουρκικής Δημοκρατίας -Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας, Αρμενίων και Ασσυρίων- άποψη που εισηγηθήκαμε 7 βουλευτές με τον Στέλιο Παπαθεμελή το 2006 αλλά, δυστυχώς, τότε δεν υιοθετήθηκε. Ωστόσο, αυτή η άποψη, που έως και πρόσφατα εξορκιζόταν από διαφόρους, ακόμη και ντόπιους οπαδούς του «συνωστισμού» της προκυμαίας της Σμύρνης, κερδίζει έδαφος διεθνώς. Αυτό αποδεικνύει και το βιβλίο που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες στα ελληνικά των Μπένυ Μόρις και Ντορ Ζεβί με τίτλο «Η 30ετής γενοκτονία – Η καταστροφή των χριστιανικών μειονοτήτων της Τουρκίας 1894-1924».

Η αναζήτηση των πραγματικών γεγονότων και η ανάδειξή τους είχε απασχολήσει και την ελληνική βουλή που, μετά την απόφαση του 1994, είχε αναθέσει σε έναν από τους καλύτερους μελετητές της ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού, τον πανεπιστημιακό καθηγητή Κωνσταντίνο Φωτιάδη, το έργο της συγγραφής ενός τόμου που θα τεκμηριώνει με αδιάσειστα ντοκουμέντα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε και εκδόθηκε το 2004, ενώ έγινε και η μετάφρασή του σε έξι γλώσσες, ακριβώς για να ενημερωθούν ξένα κοινοβούλια, διπλωματικές υπηρεσίες, πανεπιστημιακά ιδρύματα, ερευνητικά κέντρα, και γενικώς η διεθνής κοινή γνώμη. Να σημειωθεί ότι τα δικαιώματα του έργου και των μεταφράσεών του παραχωρήθηκαν εφ’ όρου ζωής στη Βουλή των Ελλήνων.

Δυστυχώς, όμως, στη συνέχεια το βήμα έμεινε… μετέωρο. Ενώ τα αντίτυπα εξαντλήθηκαν, δεν υπήρξε καμία επανέκδοση του έργου στα ελληνικά, και κυρίως καμία έκδοση στις γλώσσες στις οποίες μεταφράστηκε. Εστιάζοντας στην εκστρατεία διεθνοποίησης της Γενοκτονίας εκ μέρους της εθνικής αντιπροσωπείας, 114 βουλευτές από όλες τις πτέρυγες της Βουλής, τον Δεκέμβριο του 2010, ζητήσαμε με επιστολή από τον Πρόεδρο της Βουλής την άμεση επανέκδοση του τόμου, καθώς και των μεταφράσεών του στα αγγλικά και στα ρωσικά και την αποστολή του προς τα κοινοβούλια όλου του κόσμου. Την επιστολή ενεχείρισα ο ίδιος στον τότε πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο άνευ, όμως, αποτελέσματος.

Έκτοτε, πέρασαν ακόμη 8 έτη, στα οποία συνέβησαν πολλά και κυρίως, η αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας και η εκδήλωση του απειλητικού αναθεωρητισμού της Άγκυρας. Θεωρώντας, λοιπόν, αδήριτη την ανάγκη επανέκδοσης του βιβλίου αποταθήκαμε αυτή τη φορά στον νυν πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα, ο οποίος προς τιμήν του, ανταποκρίθηκε αστραπιαία, και ως εκ τούτου θα έχουμε πολύ σύντομα την έκδοση στα ελληνικά και στα αγγλικά.

Καταλήγοντας, να επαναλάβουμε το ίσως τετριμμένο, μα πάντα αληθινό, πως οι λαοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία τους δεν έχουν μέλλον. Αν ο ελληνισμός επιθυμεί να επιβιώσει των σοβαρών προκλήσεων του 21ου αιώνα οφείλει, πρωτίστως, να ρίξει φως στην ιστορία του και από αυτήν να αντλήσει διδάγματα και δύναμη για να προχωρήσει προς το μέλλον.

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι επικεφαλής της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Περήφανα γηρατειά με υγεία – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 08 Οκτωβρίου 2019 by admin

Την 1η Οκτωβρίου «εορτάστηκε» και στη χώρα μας η Διεθνής Ημέρα Ηλικιωμένων, μια παγκόσμια πρωτοβουλία που προφανή σκοπό έχει την προβολή της ανάγκης για μέριμνα που πρέπει να επιδεικνύεται στα άτομα της τρίτης ηλικίας. Στην Ελλάδα, η ανάγκη αυτή καθίσταται πλέον αδήριτη -καθώς σπάμε το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ στη γήρανση πληθυσμού- όχι μόνον λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής, αλλά και της ραγδαίας μείωσης των νέων ηλικιών. Δυστυχώς, τα πρόσφατα δημοσιευθέντα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τη δημογραφική κατάσταση της χώρας επιβεβαιώνουν τα χειρότερα σενάρια. Για μια ακόμη χρονιά, το 2018, οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά 33.857. Δηλαδή, ενώ γεννήθηκαν 86.440, «έφυγαν» από τον μάταιο τούτο κόσμο 120.297 και παράλληλα μειώθηκαν και οι γάμοι κατά 5,4%.

Δεν κομίζω, πλέον, γλαύκα εις Αθήνας επισημαίνοντας ότι το δημογραφικό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας. Το βλέπουμε και το διαπιστώνουμε, άλλωστε, όλοι καθημερινά, ακόμη και όσοι μέχρι πρόσφατα έκλειναν τα μάτια μπροστά στο πρόβλημα, οχυρωμένοι στις ξεπερασμένες, απαρχαιωμένες ιδεοληψίες τους. Ενώπιόν μας έχουμε ένα θηριώδες πρόβλημα με πολλές διαστάσεις, που αν δεν το λύσουμε η ίδια η Ελλάδα ως διακριτή οντότητα κινδυνεύει να μετατραπεί σε… ιστορικό κειμήλιο.

Προτάσεις για να βάλουμε το νερό στο αυλάκι υπάρχουν, και είναι αρκούντως επεξεργασμένες από σοβαρούς επιστήμονες και σημαντικούς φορείς. Άλλωστε, όλες αυτές ακούστηκαν και καταγράφηκαν με επίσημο τρόπο κατά τις εργασίες της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής για το Δημογραφικό, στην οποία είχα το προνόμιο και την ευθύνη να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου ως αντιπρόεδρος.

Ωστόσο, εκτός από τις προτεινόμενες λύσεις για την αύξηση των γεννήσεων, την επιστροφή των ξενιτεμένων νέων, τη στήριξη της οικογένειας και των πολυτέκνων, η Διακομματική Επιτροπή είχε προτάσεις και για την τρίτη ηλικία. Συγκεκριμένα, ένας από τους έξι άξονες που είχα την τιμή να εισηγηθώ ήταν τα μέτρα προώθησης της ενεργού, υγιούς γήρανσης και της διαγενεακής αλληλεγγύης. Στις μέρες μας, ο σεβασμός στην τρίτη ηλικία πρέπει να συνοδεύεται από ουσιαστικές αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισής της. Πέραν της αναμόρφωσης του συνταξιοδοτικού και την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού μας συστήματος είναι αναγκαία η προώθηση της υγιούς γήρανσης του πληθυσμού, με προληπτική ιατρική και προαγωγή υγείας με έμφαση στις μεγαλύτερες ηλικίες και τα χρόνια νοσήματα.

Απαντώντας θετικά στις προκλήσεις των καιρών οφείλουμε να επενδύσουμε στο ανθρώπινο κεφάλαιο με προγράμματα κατάρτισης, όπως για τη χρήση νέων τεχνολογιών των ατόμων άνω των 55 ετών, ώστε να παραμένουν ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας. Σε κάθε περίπτωση, η ψηφιακή κατάρτιση των ηλικιωμένων είναι αναγκαία ώστε να είναι σε θέση να κάνουν βασικές καθημερινές δουλειές, όπως πληρωμές λογαριασμών, μεταφορές χρημάτων, αλλά και να ενημερώνονται και να ψυχαγωγούνται. Είναι γεγονός ότι η ψηφιακή ενασχόληση αποδεδειγμένα μειώνει τα ποσοστά κατάθλιψης και άνοιας, δύο μεγάλων προβλημάτων της τρίτης ηλικίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και τα, άλλοτε αποκαλούμενα, «περήφανα γηρατειά» βίωσαν στο πετσί τους την δεκαετή οικονομική κρίση, με πολλαπλές συνέπειες στο επίπεδο της ζωής τους. Σήμερα, που η αισιοδοξία σταδιακά επανακάμπτει οφείλουμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος και σε αυτό το πεδίο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι βέβαιο ότι έχει λάβει τα ορθά μηνύματα, που ελπίζουμε σταδιακά να μετουσιωθούν σε μέτρα στήριξης της δημογραφικής ανάκαμψης αλλά και της τρίτης ηλικίας.

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.  

Comments (0)

Tags: , ,

Ανήκομεν εις την Δύσιν – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 15 Μαρτίου 2019 by admin

Γράφω αυτές τις γραμμές με αφορμή το πρόσφατο ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ρωσία. Από τα βασικά χαρακτηριστικά της Νέας Δημοκρατίας, που τη συνοδεύουν από την ίδρυσή της το 1974, είναι οι σταθερές συντεταγμένες τηςστην εξωτερική πολιτική της χώρας. Μια γραμμή που δεν «πρόδωσε» σε καμία φάση της ιστορίας της.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μετά την πτώση της δικτατορίας, σε μια κρίσιμη για την πατρίδα περίοδο, περιέγραψε τον προσανατολισμό που θα ακολουθούσε η φιλελεύθερη παράταξη, με βασικό γνώμονα την ασφάλεια και την ευημερία του τόπου με τη γνώση φράση «ανήκομεν εις την Δύσιν». Πρωτίστως, η χώρα έπρεπε να ενταχθεί πλήρως στο δυτικό στρατόπεδο, με τα πλέον αναπτυγμένα έθνη, όπου η δημοκρατία και η ελευθερία ήταν κατοχυρωμένα. Αυτό συνεπαγόταν τη συμμετοχή μας στους ατλαντικούς θεσμούς, αλλά και την πορεία προς ένταξη στην τότε ΕΕ. Ο εθνάρχης ήταν ένας γνήσιος ευρωπαϊστής, όπως και οι μεγάλοι Ευρωπαίοι οραματιστές της μεταπολεμικής περιόδου, από τον Αντενάουερ και τον Ζισκάρ Ντ´ Εσταίν έως τον Κολ και τον Μιτεράν, η έλλειψη των οποίων είναι σήμερα εκκωφαντική. Σε κάθε περίπτωση οι επιλογές αυτές, που πολεμήθηκαν αγρίως τη δεκαετία του 1970, δικαιώθηκαν πλήρως από το πλήρωμα του χρόνου, όπως αποδείχθηκε με την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, τα έτη 1989-1991. Το πόσο η χώρα μας ωφελήθηκε από τη συμμετοχή της στις δυτικές συμμαχίες και ιδιαίτερα στην ΕΕ, είναι κάτι που πρέπει να αναζητηθεί περισσότερο στις εσωτερικές αδυναμίες, που εκδηλώθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα με την είσοδό μας στην τότε ΕΟΚ και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Άλλωστε, και η στροφή 180ο που έκανε το έξαλλο αντιευρωπαϊκό μέτωπο το 2015, δείχνει το ποιος είχε δίκιο.

Ωστόσο, για τη ΝΔ η συμμετοχή της Ελλάδας στους δυτικούς θεσμούς δεν σήμαινε την άκριτη αποδοχή των αποφάσεων ή των επιδιώξεων που προωθούνταν, ιδίως όταν ήταν ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα. Κι αυτό επίσης ήταν κάτι που το απέδειξε πολλές φορές, και με υψηλότατο τίμημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το θαρραλέο βέτο του Κώστα Καραμανλή το 2008 στο Βουκουρέστι, για την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Η κατεξοχήν δυτικόφιλη πολιτική δύναμη της χώρας ήταν αυτή που τότε μπόρεσε να υψώσει το ανάστημα στην υπερδύναμη, για χάρη της Μακεδονίας και της εθνικής αξιοπρέπειας –συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο του Νίκου Στέφου «Ώρα Ελλάδος, Βουκουρέστι», που αποκαλύπτει όλο το δραματικό παρασκήνιο του Όχι στον σφετερισμό της ιστορίας μας. Σήμερα, που οι για δεκαετίες διαδηλωτές προς την αμερικανική πρεσβεία υπογράφουν άκριτα ό,τι τους υπαγορευθεί, αποκαλύπτεται ποιος είναι ποιος!

Ταυτόχρονα, όμως, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε εγκαινιάσει μια πολυδιάστατη πολιτική εξωτερικών σχέσεων, χωρίς να θίγει τους βασικούς άξονες, που ήταν επωφελείς για τη χώρα. Βασικοί στόχοι των ανοιγμάτων που έκανε ήταν η ανάγκη θωράκισης της Ελλάδας απέναντι σε έναν μόνιμα επιθετικό γείτονα αλλά και η ανάπτυξη των εμπορικών συναλλαγών. Στο πλαίσιο αυτό προώθησε τις επαφές με την τότε Σοβιετική Ένωση, αλλά και την κομμουνιστική Βουλγαρία. Όλες οι κυβερνήσεις της ΝΔ, τις επόμενες δεκαετίες, ακολούθησαν την ίδια ρότα, ενώ από το 2004 στην γκάμα των δυναμικών εξωτερικών σχέσεών μας εντάχθηκε η νέα οικονομική υπερδύναμη, η Κίνα, η οποία έχει συμπεριλάβει τη χώρα μας στον νέο δρόμο του μεταξιού.

Σήμερα, ενόψει της νέας διακυβέρνησης από τη ΝΔ, έπειτα από μια ζοφερή τετραετία εξουσίας των δυνάμεων του λαϊκισμού, αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές, προσαρμοσμένες στις σύγχρονες περιστάσεις, συνεχίζουν να είναι αναλλοίωτες στον χρόνο. Η ΝΔ παραμένει η γνήσια δυτικόστροφη και ευρωπαϊκή παράταξη, προσανατολισμένη στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και στην οικοδόμηση μιας Ευρώπης των εθνών χωρίς όμως εθνικισμούς και ηγεμονισμούς εντός της.

Ταυτόχρονα, όμως, θα αξιοποιήσει τις σχέσεις με μεγάλες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα, στο πλαίσιο μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, στο πεδίο κυρίως των οικονομικών συναλλαγών, κάτι που συνιστά ανάγκη ζωής για τη μαραζωμένη ελληνική οικονομία. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε στο ταξίδι του στη Μόσχα. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα επενδυτικό σοκ, και κάθε ευκαιρία είναι αξιοποιήσιμη. Από τη Μόσχα, επομένως, όπως επισήμανε, περιμένουμε πολλά στον ενεργειακό τομέα, στον τουρισμό (ενώ η Τουρκία δέχεται 6 εκατομμύρια Ρώσους τουρίστες ετησίως η Ελλάδα μόνον 1), στις μεταφορές, στην αγορά ακινήτων και, κυρίως, στην αγροτική παραγωγή. Ειδικά στην τελευταία, οι προοπτικές είναι κυριολεκτικά απεριόριστες. Δυστυχώς, λόγω του εμπάργκο, δεν είχαμε έως σήμερα τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Όπως ανέφερε, όμως, ο αρχηγός της ΝΔ, η έλευση ρωσικών κεφαλαίων στη «Δωδώνη» στην Ήπειρο δείχνει το δρόμο της αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας.

Το ίδιο, άλλωστε, ισχύει και για την τεράστια επένδυση της COSCO στον Πειραιά. Η διαρκής άνοδος του πρώτου λιμανιού της χώρας και οι επενδύσεις που σκοπεύει να κάνει το Πεκίνο στην ευρύτερη περιοχή, κι όχι μόνον, ανοίγουν νέες θετικές προοπτικές για την επόμενη μέρα. Αρκεί να τις εκμεταλλευτούμε. Η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορούν να εγγυηθούν ότι δεν θα πάνε χαμένες.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Δ. Γουγουλιάς: Από τον Καποδίστρια στον Καλλικράτη και τον Κλεισθένη, η περίπτωση του δήμου Ευρυμενών

Posted on 27 Νοεμβρίου 2018 by admin

Αν θέλει κάποιος να κατανοήσει το τοπίο στην τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου βαθμού τα τελευταία χρόνια με τις συνενώσεις και να κριτικάρει το αποτέλεσμα αυτών θα πρέπει να ξεκινήσει από μερικές βασικές κατά τη γνώμη μου αρχές όπως :

1η. Να μην ξεχνάμε όλοι μας ότι η τοπική αυτοδιοίκηση ειδικά στον πρώτο της βαθμό είναι ένας θεσμός λαϊκός που ανήκει σε όλους και στον καθένα μας χωριστά και έτσι θα πρέπει να τον διαφυλάξουμε και στο μέλλον. Ο κάθε δήμος δε, είναι το θεμέλιο της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης και κάθε  Δημοτική Αρχή θα πρέπει να στηρίζεται στα ανθρώπινα στοιχεία που διαθέτει.

2η. Μία στρατηγική, ένα πρόγραμμα για την Τ.Α. πρέπει να είναι τολμηρό, αν όχι επαναστατικό και να διέπεται από φαντασία. Η δε χάραξη ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα συλλογικών εργασιών και όχι μία εκ των άνω τελετουργική διαδικασία.

3η. Το έργο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν κρίνεται μόνο από το πόσο ικανοί είναι οι άρχοντες του κάθε τόπου αλλά και από παράγοντες πέραν και πάνω από τις δυνάμεις που οι ίδιοι διαθέτουν, οι οποίοι είναι, πρώτο και κύριο τα οικονομικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, το Νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται σήμερα αυτή καθώς επίσης η γεωγραφική περιοχή και τα οικονομικά από ίδιους πόρους.

4η. Για να προκόψει ένας τόπος δεν πρέπει να βασίζεται μόνο στον Δήμαρχο και Δημοτικό Συμβούλιο, έστω κι αν δεχθούμε ότι αυτά λειτουργούν τέλεια, αλλά πρέπει να αξιοποιεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό όλους τους δημότες και τους μαζικούς φορείς ακούγοντας τις προτάσεις τους. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους μας ότι σήμερα οι παράγοντες της επιτυχίας είναι περισσότεροι και πολύ πιο σύνθετοι από ότι ήταν πριν από μερικά χρόνια.

5η. Η υπέρμετρη και αφύσικη διεύρυνση των ορίων ενός Δήμου από το νομοθέτη εξουδετερώνει στην πράξη τόσο την έννοια της τοπικής υπόθεσης, όπως την ορίζει το σύνταγμα, όσο και αυτή καθ’ εαυτή την ίδια την τοπική αυτοδιοίκηση Α’ βαθμού.

Πορευτήκαμε τόσα χρόνια με τον «Καποδίστρια Ι & ΙΙ» και χωρίς να τους  αξιολογήσουμε τους κάναμε «Κλεισθένη Ι». Η Έκθεση του Ινστιτούτου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης όταν πηγαίναμε για τον «Καλλικράτη ΙΙ» ανέφερε «η διοικητική μεταρρύθμιση δεν έγινε δυνατό στην προηγούμενη φάση να γίνει αντικείμενο συστηματικής αξιολόγησης και δεν πέτυχε τους στόχους της» κ.ά. Πριν μερικά χρόνια και πριν ακόμη ξεκινήσουν οι διεργασίες για τις δεύτερες συνενώσεις των δήμων (είχε προηγηθεί ο «Καλλικράτης Ι») με άρθρο μου («ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της Λάρισας τον Αυγούστου 2008), έθετα τον προβληματισμό μου για το μέλλον του τότε δήμου Γόννων, προτείνοντας έναν ισχυρό δήμο που θα συμπεριλάμβανε τους τότε δήμους Γόννων, Ευρυμενών, Κάτω Ολύμπου, Νέσσωνα και την ιστορική κοινότητα των Αμπελακίων, δημιουργώντας έναν ισχυρό δήμο με στρατηγικής σημασίας σημεία αναφοράς για τη μελλοντική του ανάπτυξη. Έγραφα χαρακτηριστικά ΅

«Στην ευρύτερη περιοχή των Τεμπών – Δέλτα Πηνειού (των σημερινών Δήμων Κάτω Ολύμπου, Ευρυμενών, Γόννων, Μακρυχωρίου, Νέσσωνος και Κοινότητας Αμπελακίων) υπάρχει μια παράδοση κοινωνικοοικονομικής και πολιτιστικής συνεργασίας των κατοίκων και των φορέων της ευρύτερης περιοχής. Ο ορεινός όγκος του Κισσάβου και του Κάτω Ολύμπου, ο Πηνειός και οι πεδιάδες πριν την κοιλάδα των Τεμπών και στη συνέχεια του Δέλτα διαμόρφωσαν έναν ενιαίο κοινωνικό και οικονομικό χώρο δραστηριοποίησης των κατοίκων της περιοχής. Οι παραδοσιακές γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες της περιοχής έδωσαν τα τελευταία χρόνια περισσότερο χώρο σε πιο σύγχρονες αγροτικές δραστηριότητες όπως: η ακτινιδοκαλλιέργεια, η μηδική, η βιολογική καλλιέργεια της ελιάς, το αμύγδαλο, βιολογικές καλλιέργειες αλλά και οπωροκηπευτικά με κατεύθυνση την σύνδεση των προϊόντων αυτών και με την τουριστική ζήτηση πού διαμορφώνεται τους καλοκαιρινούς μήνες στην περιοχή. Νέοι επαγγελματίες με παραδοσιακούς ξενώνες, ταβέρνες και χώρους μαζικής εστίασης, αλλά και μικροβιοτέχνες αναπτύσσουν δραστηριότητα στην περιοχή, ενώ γυναικείοι συνεταιρισμοί και σύλλογοι βάζουν τη δική τους σφραγίδα με την επεξεργασία αγροτικών κυρίως προϊόντων της περιοχής. Η περιοχή με μακρόχρονες προσπάθειες και αγώνες των κατοίκων της, αρχίζει να διαμορφώνει τις ιστορικές πολιτιστικές και περιβαλλοντικές της διαδρομές (μονοπάτια, γεφύρια, δασικά συμπλέγματα, θέσεις θέας, αρχαιολογικοί χώροι, βυζαντινές εκκλησίες, λαογραφικά μουσεία, κέντρα ενημέρωσης για τον πολιτισμό και το περιβάλλον, γιορτές τοπικών παραδοσιακών προϊόντων και ιστορικών γεγονότων όπως της Εθνικής Αντίστασης Τέμπη-Γόννοι και της Αγροτικής εξέγερσης του Μ. Αντύπα Πυργετός-Ομόλιο, να δίνει ένα νέο χρώμα στην περιοχή, που ευτυχώς δεν έχασε ακόμη την ταυτότητά της…..

Η περιοχή Τεμπών – Δέλτα Πηνειού πού ενοποιείται μέσα από την μακρόχρονη κοινή ιστορία της στη συνείδηση των κατοίκων της, έχει δύο δρόμους να επιλέξει : α) ή θα ακολουθήσει με την υποστήριξη της Αυτοδιοίκησης και της Πολιτείας την μακρόχρονη βιώσιμη συμβίωση της αγροτικής και τουριστικής δραστηριότητας στην περιοχή με τον αγροτουρισμό και οικοτουρισμό ως ενδογενή δυνατότητα βιώσιμης ανάπτυξης και β) ή θα συρθεί στο πρότυπο ενός «εισαγόμενου» μαζικού τουρισμού των παραθαλάσσιων και παρακισσάβιων – παρολύμπιων περιοχών – με ξεχασμένη και αφημένη στην τύχη της την ενδοχώρα – με τουριστικά συγκροτήματα και εμπορικούς χώρους (όπως συμβαίνει σήμερα στα παράλια της Κατερίνης και θα ενσωματωθεί σε αναγκαστικές συνενώσεις με τα παράλια της Αγιάς και του Ανατολικού Ολύμπου διαμορφώνοντας μια τεχνητή «αγορά» και μια «κοινωνία» των 2-3 μηνών του Καλοκαιριού.

Και να μην ξεχνάμε ότι η περιοχή των Τεμπών και του Δέλτα Πηνειού αποτελεί μια ιστορικά διαμορφωμένη ενότητα, και λειτουργική μεταξύ των χωριών και των οικισμών της, τοπική κοινωνία, εντελώς διαφορετική από αυτή των περιοχών Αγιάς – Μελιβοίας καθώς και από εκείνη στα παράλια Λιτόχωρου – Ανατολικού Ολύμπου. Έτσι ακριβώς εγκρίθηκε και ως διακριτή αναπτυξιακή ενότητα η περιοχή των Τεμπών – Δέλτα Πηνειού, με το χωροταξικό Περιφερειακό Σχέδιο πού εδώ και χρόνια είναι νόμος του κράτους».

Δυστυχώς μικροσυμφέροντα και τοπικισμοί δεν άφησαν να γίνει αυτός ο δήμος – αν και αυτός ήταν ο αρχικός σχεδιασμός του Υπουργείου και της Περιφέρειας Θεσσαλίας,  με αποτέλεσμα οι δημότες του πρώην δήμου Ευρυμενών να νοιώθουν πολύ πιο κοντά στο δήμο Τεμπών και ξένοι προς το δήμο Αγιάς. Κι αυτό γιατί ο διαχωρισμός που έγινε την τελευταία στιγμή δεν ήταν ο καρπός του αρχικού επιστημονικά σχεδιασμού που στηρίζονταν σε μια βαθύτερη μελέτη των προβλημάτων των τοπικών κοινωνιών και μιας γενικότερης στρατηγικής, αλλά ήταν αποτέλεσμα μιας μηχανικής διοικητικής δομής και μιας επιδίωξης μικροκομματικών συμφερόντων.

Έτσι στην περίπτωση του πρώην δήμου Ευρυμενών φαίνεται  ότι σε ότι αφορά την διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας της κοινωνίας των πολιτών, στον δήμο Αγιάς που εντάχθηκε, δεν εφαρμόστηκε η αναγκαία τήρηση ενός μέτρου στην γεωγραφική έκταση και στην πληθυσμιακή σύνθεσή του. Η δημιουργία ενός εκτεταμένου δήμου γεωγραφικά και οδικά απροσπέλαστου πέρα από κάποια λογικά όρια, φαίνεται ότι δημιούργησε μία αποξένωση του δημότη από τον φορέα που διαχειρίζεται τις «τοπικές» υποθέσεις του, οι οποίες ακριβώς λόγω της αποστασιοποίησης δημότη – φορέα έπαψαν να είναι «τοπικές». Η ποσοτική αύξηση της εδαφικής υπόστασης ενός Ο.Τ.Α. όταν η μορφολογία του εδάφους δεν το επιτρέπει,  επιδρά αρνητικά στην ποιοτική ουσιαστική σχέση των τοπικών κοινωνιών με τους εκπροσώπους τους στην διαχείριση των τοπικών υποθέσεων και αποδυναμώνει αυτή την ίδια την κοινωνία των πολιτών. Ο κάθε δήμος οφείλει να τηρεί οπωσδήποτε τον συνταγματικό κανόνα, δηλ. να διοικεί ο ίδιος τις τοπικές του υποθέσεις. Και για να τις διοικεί, πρέπει αυτές να υπάρχουν ως τοπικές και όχι να έχουν απορροφηθεί και μεταλλαχθεί σε διατοπικές.

Κάθε επανασχεδιασμός των ορίων των Δήμων της χώρας έχει, επομένως, ως συνταγματικό όριο τη διατήρηση της τοπικής υπόθεσης και από τη στιγμή που δεν μπαίνει θέμα επαναφοράς στο καθεστώς των πρώτων Καποδιστριακών δήμων, για τους δημότες του πρώην δήμου Ευρυμενών αυτός ο επανασχεδιασμός ισχύει στο ακέραιο. Η ταυτότητα κάθε συγκεκριμένου Δήμου δεν είναι δοτή, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας σειράς πολύπλοκων διεργασιών ιστορικού, κοινωνικού, πολιτικού, πολιτιστικού και οικονομικού χαρακτήρα.  Άλλωστε  και η νομοθεσία προέβλεπε τη δυνατότητα νέων συνενώσεων, πάντοτε όμως με αποφασιστική συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στη λήψη της σχετικής απόφασης.

Και στην περίπτωσή μας η αποφασιστική συμμετοχή των ενδιαφερομένων και μάλιστα όχι απλώς με ένα «ναι ή όχι» διά βοής, αλλά με δημοψήφισμα, με ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων και αντικρούσεις ισχυρισμών και επιχειρημάτων,  σε όλα μέχρι σήμερα τα στάδια λήψης της απόφασης έχει κάθε λόγο δικαίωσης.

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Ζ. Γουγουλιάς

Comments (0)

Tags: , ,

Ορκισμένοι εχθροί της αριστείας και brain drain-Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 05 Νοεμβρίου 2018 by admin

Μια από τις μεγάλες πληγές στην Ελλάδα της κρίσης είναι αυτή της φυγής στο εξωτερικό νέων με υψηλά προσόντα, το λεγόμενο brain drain. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου, και για τούτο απαιτούνται ταχύτατες πολιτικές αποφάσεις.

Η απώλεια για τη χώρα των ανθρώπων που στην ακμή της παραγωγικής τους δραστηριότητας μεταναστεύουν δημιουργεί δυσαναπλήρωτα κενά. Κι αυτό γιατί δεν πρόκειται για γκασταρμπάιτερ, ανειδίκευτους εργάτες που τη δεκαετία του ’60 πήγαιναν «στις φάμπρικες της Γερμανίας και το Βελγίου τις στοές». Αντιθέτων, είναι επιστήμονες, στην πλειοψηφία τους γιατροί, μηχανικοί και πληροφορικάριοι, που είχαν να προσφέρουν πολλά στην κοινωνία αλλά και στην άνοδο της επιστημονικής έρευνας και γνώσης. Αναμφίβολα, η φυγή τους προκαλεί ρήγμα στην μεσαία τάξη, που ανέκαθεν έδινε τον τόνο της ισορροπίας και της προόδου.

Επιπλέον, η μετανάστευση των νέων οδηγεί σε περαιτέρω και ταχύτερη γήρανση της ήδη γερασμένης κοινωνίας μας, και σε μεγαλύτερη ακόμη υπογεννητικότητα, καθώς χάνονται οι γενιές που κάνουν οικογένεια και παιδιά.

Μπορεί να αντιστραφεί αυτό το ζοφερό κλίμα; Με τις υπάρχουσες συνθήκες, δυστυχώς, όχι. Για να γίνει απαιτείται μια επανάσταση του αυτονόητου, πρωτίστως στην οικονομία. Μην λησμονούμε ότι οι περισσότεροι νέοι που ξενιτεύονται, το κάνουν με μισή καρδιά. Αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις εργασίας, θα έμεναν εδώ, ακόμη και με μικρότερες αποδοχές. Όχι μόνον από φιλοπατρία και για να είναι κοντά στις οικογένειές τους, αλλά και γιατί η Ελλάδα, ακόμη και στα χρόνια της κρίσης, είναι ωραία χώρα για να ζει κανείς σε σχέση με τη γκρίζα καταθλιπτική βόρεια Ευρώπη.

Ωστόσο, όσο βασιλεύει ο κρατισμός και το επιδοματικό μοντέλο, θα έχουμε διαχείριση της μιζέριας και φυγή των καλύτερων μυαλών. Ίσως, όμως, αυτός να είναι και ο στόχος των κυβερνώντων, καθώς είναι οι κατ’ εξοχήν εκφραστές της μετριότητας και ορκισμένοι εχθροί της αριστείας. Αλλά σε έναν κόσμο άκρως ανταγωνιστικό αυτό το μοντέλο δεν θα περπατήσει μακριά. Ήδη, η Ευρώπη, που αλλάζει και αυτή ραγδαία, δεν θα επιτρέψει εμείς να πηγαίνουμε με το δικό μας χαβά.

Η λύση, λοιπόν, βρίσκεται σε μια άλλη πολιτική, αντιστρόφως ανάλογη με τη σημερινή. Μια κυβέρνηση που ενδιαφέρεται να γυρίσουν όσοι έφυγαν, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, και να μην φύγουν άλλοι, πρέπει να δώσει όλο το βάρος της στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και ιδιαίτερα στους κλάδους με τεχνολογίες αιχμής, στις ιατρικές υπηρεσίες, που θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Κι αυτό θα γίνει με την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, με τη δραστική μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών και την εξόντωση του τέρατος της γραφειοκρατίας, που υποθάλπει τη διαφθορά σε όλες τις κλίμακες του δημοσίου. Επιπλέον, θα πρέπει άμεσα, έστω τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, να προχωρήσουμε στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, που και θέσεις εργασίας θα δημιουργήσουν και νέους θα κρατήσουν στην Ελλάδα.

Για την ώρα, πάντως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ νοιάζεται πώς θα θολώσει τα νερά και πως θα αποτρέψει την επερχόμενη κατάρρευσή της στις επικείμενες εκλογές. Ό,τι κι αν κάνει, όμως, τα πολιτικά ψωμιά τους τελειώνουν. Η επόμενη κυβέρνηση της ΝΔ θα επιδιώξει, χωρίς μεγάλα λόγια, αλλά με σχέδιο και εργασία, να βγάλει τη χώρα από το τέλμα. Και πρώτιστος στόχος θα είναι και η επιστροφή των νέων μας από την ξενιτιά.

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Το δικαίωμα όλων στην ασφάλεια – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 08 Οκτωβρίου 2018 by admin

Η Ελλάδα των ανοιχτών θυρών και παραθύρων έχει προ πολλού πεθάνει. Οι ειδήσεις για ληστείες μετά φόνου και στυγερά εγκλήματα είναι τόσο πυκνές χρονικά που αντέχουν ελάχιστα στη συλλογική μνήμη. Τι έφταιξε και βρεθήκαμε σε αυτό το σημείο; Ένα πρώτο αίτιο είναι η νέα μορφή του κόσμου. Οι ασυγκράτητες μεταναστευτικές ροές, πέραν από τους ανθρώπους που αναζητούν στον ήλιο μοίρα μετέφεραν μαζί τυχοδιώκτες και εγκληματικά στοιχεία. Παράλληλα, γιγαντώθηκε και η παγκοσμιοποίηση του εγκλήματος. Διεθνείς συμμορίες, με «επαγγελματίες» του είδους στήνουν τις δουλειές τους σε οποιαδήποτε χώρα, με την βοήθεια συχνά και των νέων τεχνολογιών.
Η καθολική κρίση που ξέσπασε το 2010 ήλθε για να δυσχεράνει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Με το πολιτικό σύστημα υπό αμφισβήτηση ένα συνονθύλευμα ιδεοληψιών, που απαιτούσαν χαλαρότητα στην αστυνόμευση, βρήκε βήμα στο δημόσιο λόγο και ασκούσε δριμεία κριτική σε οποιαδήποτε προσπάθεια για επιβολή της τάξης.
Βεβαίως, το κράτος διαθέτει τα εργαλεία για την εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών. Μια σοβαρή απόπειρα προς αυτήν την κατεύθυνση έγινε από την κυβέρνηση Σαμαρά. Και πάλι, όμως, συνάντησε την αντίδραση από τους γνωστούς δήθεν προοδευτικούς. Δυστυχώς, η νίκη της «πρώτης φοράς αριστερά» το 2015 είχε ως αποτέλεσμα και τη σφοδρή επιδείνωση στον τομέα της ασφάλειας.
Το ποιος είναι ο ιδεολογικός πυρήνας της κυβέρνησης φάνηκε με το… καλημέρα, και την ψήφιση του νόμου Παρασκευόπουλου, που με συνοπτικές διαδικασίες έβγαλε από τις φυλακές περισσότερους από 10.000 κρατούμενους, ανεξάρτητα από τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει.
Επιπλέον, κατήργησαν τις φυλακές υψίστης ασφαλείας με αποτέλεσμα να καθοδηγείται το έγκλημα με κινητά τηλέφωνα εντός των φυλακών και να παίρνει άδειες ο Κουφοντίνας -αν και ο αρχιδολοφόνος της «17 Νοέμβρη» δεν εξέφρασε ποτέ μεταμέλεια.
«Έργο» έχει να επιδείξει η κυβέρνηση και απέναντι στις ομάδες του περιθωρίου, τις «συλλογικότητες», τύπου Ρουβίκωνα, που με τη βία προσπαθούν να επιβάλουν τη δική τους άποψη, και για τούτο κατήργησε με συνοπτικές διαδικασίες την Ομάδα Δέλτα που είχε καταστεί εφιάλτης τους.
Τα ίδια, όμως, έπραξαν και στην παιδεία, όπου με τον νόμο Γαβρόγλου επανήλθε το άσυλο της ανομίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστήμια συνιστούν παγκόσμια αρνητική πρωτοτυπία.
Ο πολίτης έχει αντιληφθεί ότι κανένα αγαθό δεν μπορεί να απολαύσει εφόσον ζει με τον φόβο. Απ’ αυτόν τον φόβο θα κληθεί να τον απαλλάξει η επόμενη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, εμπεδώνοντας το αίσθημα ασφάλειας στην ελληνική κοινωνία.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Tags: , ,

Β.Δ. Αναγνωστόπουλος: Κοντά στις ρίζες

Posted on 26 Σεπτεμβρίου 2018 by admin

Ένα ηχηρό φαινόμενο της ελληνικής κοινωνίας που παρατηρείται ολοένααυξανόμενο κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ιδιαίτερα σ΄αυτή που διανύουμε, είναι τα πολιτιστικά πράγματα, συνέδρια, δρώμενα, γιορτές, πανηγύρια, εκδηλώσεις για την παράδοση, την ιστορία, τη μουσική, το χορό, για τα προϊόντα της γης, της θάλασσας, των φυτών και των δένδρων. Φιλέορτος ο Έλληνας, όπως οι πρόγονοί του.
Αυτή η «κινητικότητα», ιδίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες έχει πολλαπλή σημασία για τους κατοίκους και την οικονομία του τόπου, τους επισκέπτες, την παράδοση και τον πολιτισμό.Ας περιορίσουμε τον προβληματισμό μας στα Συνέδρια και τα Ανταμώματα.Και αφορμή παίρνω από το 5ο Διεθνές Εθνολογικό Συνέδριο και 5ο Αντάμωμα Θεσσαλών Καραγκούνηδωνστα Μεγάλα Καλύβια Τρικάλων, αρχές Σεπτεμβρίου. Θέμα του η «Πολιτιστική κληρονομιά της Πεδινής Θεσσαλίας. Η Πολιτισμική της Διαχείριση».
Κάποια νούμερα ίσως δώσουν το μέγεθος του πολιτιστικού τετραημέρου: Συμμετείχαν με εισηγήσεις πάνω από 50 επιστήμονες, ερευνητές, συγγραφείς, εκπαιδευτικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό, τιμήθηκαν τρεις προσωπικότητες που συνδέονται με τον πολιτισμό της Θεσσαλίας (ο Γάλλος αρχαιολόγοςBrunoHelly, ο Καθηγητής Β.Δ.Αναγνωστόπουλος και ο Ζωγράφος Χρίστος Καράς), πολλές παράλληλες εκδηλώσεις στο λαογραφικό Μουσείο Μ. Καλυβίων, έκθεση παραδοσιακών παιχνιδιών, παρουσίαση καραγκούνικης ενδυμασίας κ.ά.Στον Τρανό χορό της Κυριακής συμμετείχαν 60 χορευτικάΚαραγκούνικα σωματεία, μια πανδαισία χρωμάτων και κινήσεων!
Όσοι παρακολουθήσαμε τις εργασίες του Συνεδρίου, ασφαλώς διαπιστώνουμε τρία γενικά πράγματα: α) την αγωνία των τοπικών κοινωνιών για το πολιτιστικό παρελθόν της Θεσσαλίας, β) την ελλιπή γνώση αυτού του παρελθόντος και την « μακαριότητα» της πολιτείας και γ) την ανάγκη της εμβριθέστερης μελέτης του πολιτιστικού αποθέματος.Να προσθέσουμε βέβαια και τον προβληματισμό γύρω από την ορθόλογη και σύγχρονη διαχείριση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.Και όλοι θα θυμούνται τον σπαρακτικό λόγο του Προέδρου της Αμφικτιονίας, του ΑποστόληΦιρφιρή, για τις εγκληματικές λεηλασίες που υφίστανται χρόνο με τον χρόνο οι «Μαγούλες» της Θεσσαλίας.«Γκρεμίζουν το παρελθόν»!
Μου χάρισαν «τιμής ένεκα» δύο βιβλία.Το πρώτο ήταν τα Πρακτικά του 4ου Πανελλήνιου Εθνολογικού Συνεδρίου Αυτόχθονων και Γηγενών Θεσσαλών-Καραγκούνηδων, που έγινε στον Δήμο Κιλελέρ το 2016, με θεματικό άξονα «Γη και Αγώνες των κατοίκων της Πεδινής Θεσσαλίας-Καραγκούνηδες»(επιμέλεια Ε.Αυδίκος-Β.Κοζιού),έκδοση Αμφικτιονία Θεσσαλών Καραγκούνηδων, 2018,σελ.518.Και εδώ περί τους 50 εισηγητές απλώνουν την έρευνα από την παλαιολιθική εποχή ως σήμερα, φέρνουν στο φως νέα στοιχεία αναφερόμενα στους απελευθερωτικούς αγώνες και τις αγροτικές κινητοποιήσεις, στη λαϊκή παράδοση και στο σημερινό status, στη συλλογική μνήμη και την αναζήτηση της ταυτότητας.
Το δεύτερο είναι το δίτομο έργο με τίτλο Το Κεφαλόβρυσο Τρικάλων του καθηγητή Φυσικής Αγωγής Θεόδωρου Καλογράνα, έκδοση Δήμος Φαλώρειας, Κεφαλόβρυσο 2010 (Μεγάλου μεγέθους Α4, 1ος τόμ.σελ.447,2οςτόμ.-ΛΕΥΚΩΜΑ- σελ.391).Αυτό το έργο μου έκανε εξαιρετικήεντύπωση όχι μόνο γιατί «κραυγάζουν» ο κόπος, η υπομονή και η επιμονή , που χρειάστηκε μια τέτοια συλλογή στοιχείων, κυρίως από πληροφορητές, αλλά και για την κατάρτιση Γενεαλογικών Δέντρων των οικογενειών του χωριού, που ξεπερνούν την εκατοντάδα, απόπειρα δύσκολη και χρονοβόρα, αφού απαιτεί προσεκτική συγκέντρωση και διασταύρωση όλων των στοιχείων.Είναι από τα ασυνήθιστα πονήματα και σπουδαία για την προσφορά τους στη μικροϊστορία και την τοπική παράδοση.Και οι δύο τόμοι αποτελούν ένα φράγμα στη λήθη και στο χρόνο.
Ως κατακλείδα στο σύντομο αυτό σημείωμα μπορούμε να τονίσουμε μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τους Έλληνες: Δείχνουν συγκινητικό ενδιαφέρον και αγάπη για τον γενέθλιο τόπο τους,γι΄αυτό φροντίζουν την παράδοση (προφορική και γραπτή) και συνδέονται μ΄αυτή σαν με ομφάλιο λώρο.Η βαθύτερη ύπαρξή τους αναδεικνύεται μέσα από αυτές τις πολιτιστικές εκφάνσεις, μέσα από όλα αυτά τα πολυάριθμα συνέδρια, τα φεστιβάλ,τις επετειακές εκδηλώσεις, τα λαϊκά πανηγύρια, τις γιορτές προϊόντων (κρασιού, τσίπουρου, κάστανου, σαρδέλας, μελιού, ψωμιού, πίτας κ.ά.), γιορτές παράδοσης για το χορό και τη μουσική κ.λπ.Είναι μια αδιαμφισβήτητη και προφανής επιβεβαίωση για την ταυτότητα και τις ιδιαιτερότητές του. Γυρίζει κοντά στις ρίζες, προσκυνάει το παρελθόν και κοιτάζει ο μέλλον με διαυγέστερο και δημιουργικότερο βλέμμα .Και αυτό, νομίζω , είναι πολύ σημαντικό!

Γράφει ο Β.Δ. Αναγνωστόπουλος, Ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Κάτω από τη βάση – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Posted on 03 Σεπτεμβρίου 2018 by admin

Γιατί αν «δεν τα παίρνει τα γράμματα» ένα παιδί, σώνει και καλά πρέπει να περάσει στο πανεπιστήμιο;Ένα από τα ευτράπελα των πανελληνίων εξετάσεων, που πληροφορηθήκαμε μετά την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, είναι η είσοδος σε ΤΕΙ υποψηφίων με βαθμούς 3-4.Το «σκάνδαλο»έχει και συνέχεια καθώςενδέχεται ότανοι σημερινοί επιτυχόντεςτελειώσουν -αν τελειώσουνκαι δεν καταστούν αιώνιοι φοιτητές- τις σπουδές τους,να πάρουνκαιπτυχίο Πανεπιστημίου!Πράγματι, στα ΤΕΙ Ηπείρου και Ιονίων Νήσων η εισαγωγή έγινε με λίγο πάνω από 3.000 μόρια,όπερ μεθερμηνευόμενοσημαίνει ότι οι υποψήφιοιπέρασαν αφού έγραψαν σωστάστην κόλλα των εξετάσεων κάτι παραπάνω απότο ονοματεπώνυμό τους… Εφόσον, όμως, προχωρήσουν οι εξαγγελθείσεςαπό το υπουργείοσυγχωνεύσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ,οισυγκεκριμένοιεισαχθέντες θαβρεθούν σεΠανεπιστήμιο.
Σε μια κανονική χώρα το γεγονός αυτό θα προκαλούσε,ένα κύμα αντιδράσεων και απαίτησης για άμεση αλλαγή των κακών κειμένων της νομοθεσία. Στην Ελλάδα, όμως,τουλαϊκιστικούμιθριδατισμού φαίνεται ότι όλα μπορούμε να τα χωνεύουμε. Κι ας έχουμε υποστείαμέτρητεςκαταστροφές από τις ανορθολογικές επιλογές που προωθούνπολιτικέςδυνάμεις πουπροτιμούν ναχαϊδεύουν αυτιά αντί να επιλύουν προβλήματα.Η πολιτική της ήσσονος προσπάθειας, η ισοπέδωση προς τα κάτω στο όνομα της δημοκρατίας, η ικανοποίηση κάθε παράλογου αιτήματος προς άγραν ψήφων έχει διαποτίσει την ελληνική κοινωνία από την δεκαετία του ’80. Κάθε φορά που γινόταν μια προσπάθεια από την κεντροδεξιά να ισιώσει το καράβι ερχόταν μια νέα έξαρση αυτού του αντιδραστικού ρεύματος, που φοράει την μάσκα του προοδευτισμού, να χαλάσει την πορεία. Αυτό συνέβη και με την περίφημη βάση του 10 ως όριο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Η κυβέρνηση Καραμανλή το 2006 έβαλε αυτή την εύλογη δικλείδα ασφαλείας ώστε να αποτρέψει τον περαιτέρω κατήφορο δεκάδων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων,καθώςδέχονταν φοιτητέςπου, προφανώς, δεν είχαν τις δυνατότητες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των σπουδών τους.Έμεναν έτσι αιώνιοι φοιτητές, προκαλώντας οικονομική αιμορραγία στις σχολές και κυρίως στις οικογένειές τους, ενώ και οι ίδιοι παρέμεναν εγκλωβισμένοι σε μια λάθος κατεύθυνση. Ήδη από την δεκαετία του 1990 είχε διαμορφωθεί ένα νέο περιβάλλον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την ίδρυση δεκάδων νέων σχολών,σύμφωνα με το δόγμα «κάθε πόλη και ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ»,πουτελικώςεξυπηρετούσε μόνονστενάοικονομικά συμφέροντακαι όχιτις εκπαιδευτικές ανάγκες και τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν σχολές δύο και τριών ταχυτήτων,με αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ τους, χιλιάδες αιώνιοι φοιτητές και στρατιές ανέργων πτυχιούχων.
Ωστόσο, αν και η βάση του 10 αποτελούσε μια ορθή παρέμβαση της πολιτείας, δεχθήκαμε σφοδρές επικρίσεις από την τότε αντιπολίτευση. Στο όνομα δήθεν της δημοκρατίας,ξεσηκώθηκε ένας θόρυβοςπου πίσω τουβρισκόταν η εξυπηρέτηση τοπικών μικροσυμφερόντων και η γνωστήανεύθυνη ψηφοθηρία.
Ένα από τα πρώτα μέτρα που πάρθηκαν, με την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή, ήταν η κατάργηση της βάσηςτου 10.Όπως αναμενόταν, ηκατάσταση επιδεινώθηκε.Για να φθάσουμε στο 2016όπουη συζήτηση για την επαναφορά του μέτρου αναζωπυρώθηκε, καθώς όλα,πληνενός,τα Τεχνολογικά Ιδρύματαψήφισανυπέρ μιας τέτοιας απόφασης. Το θέμα ήλθε και στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, όπου μας μεταφέρθηκε η αγωνία τωνΠροέδρων των ΤΕΙγια το λίμνασμα χιλιάδων φοιτητών τους, που λόγω του χαμηλού επιπέδου τους δεν μπορούν να προχωρήσουν στις σπουδές τους.
Δυστυχώς, παρά τις εκκλήσεις των ίδιων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των δικών μας παραινέσεων, η κυβέρνηση δεν εδέησε να προχωρήσει στη επαναφορά της βάσης εισαγωγής στα ΑΕΙ. Αντιθέτως, εξαγγέλλει συνεχώς την κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων. Όπως δηλαδή ένας γιατρός που συνιστά σε κάποιον που πάσχει από κίρρωση του ήπατος καθημερινή χρήση αλκοόλ… Εντούτοις, η κυβερνητική στάση δεν μας εντυπωσιάζει. Το σχήμα που βρίσκεται στα ηνία της εξουσίας από το 2015 αποτελεί την επιτομή του λαϊκισμού, κάτι που άλλωστε δεν έχουν κρύψει τα στελέχη του. Οι δηλώσεις «η αριστεία είναι ρετσινιά», «η καριέρα είναι χολέρα»και όλα αυτά που ακούστηκαν κατά καιρούς δεν άφηναν καμία αισιοδοξία για τις προθέσεις της «πρώτης φορά αριστερά». Οι ιδεοληψίες σε συνδυασμό με την ακόρεστη δίψα για την εξουσία δεν επιτρέπει στους σημερινούς κυβερνώντες να δουν την πραγματικότητα και κυρίως να την αλλάξουν προς όφελος της χώρας.
Για την ΝΔ δεν υπάρχουν διλήμματα. Ως αυριανή κυβέρνηση θα επαναφέρει τη βάση του 10, όπως ήδη δεσμεύθηκε ο αρχηγός της Κυριάκος Μητσοτάκης. Και θα το κάνει πρώτα και κύρια σεβόμενη τα ίδια τα παιδιά και τις οικογένειές τους, που δεν πρέπει να εγκλωβίζονται σε καταστάσεις που δεν έχουν κανένα εργασιακό μέλλον σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η λύση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στο παρελθόν, αλλά το άνοιγμα νέων προοπτικών στην πραγματική οικονομία για όλους τους νέους μας, που θέλουμε να μείνουν και να προκόψουν στην πατρίδα μας.Δυστυχώς, και στις επιδόσεις της στον τομέα της παιδείας η κυβέρνηση παίρνει κάτω από τη βάση…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Comments (0)

Δημήτρης Μητροπάνος - Ποιος φταίει μη ρωτάς
Πασχάλης Τερζής - Θα το συνηθίσεις
Σταμάτης Γονίδης - Τι δεν έχω εγώ
Γιάννης Πλούταρχος - Αχ κορίτσι μου
Χρήστος Αντωνιάδης - Δεν είσαι εσύ
Βασίλης Καρράς - Ποια με καταράστηκε
Λευτέρης Πανταζής - Σε νοσταλγώ
Πάνος Κιάμος - Πως θα την βγάλω
Πάολα - Γίνε μαζί μου ένα
Παντελής Παντελίδης - Αν είσαι εκεί

 


Ιούλιος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031EC