Tags: , ,

Οδυνηρά διδάγματα – Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η πρωτοφανής τραγωδία που προκάλεσε η μεγάλη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική έχει δημιουργήσει στην ελληνική κοινωνία ανάμεικτα συναισθήματα ψυχικής συντριβής και ογκούμενης οργής. Από την μια οι δεκάδες νεκροί, που βρήκαν οικτρό θάνατο είτε στις φλόγες είτε στην θάλασσα. Συνάνθρωποί μας που μέσα σε λίγες στιγμές έχασαν τη ζωή τους στις πλέον οδυνηρές συνθήκες. Από την άλλη τα τεράστια γιατί, που μοιραίως προβάλουν ολοένα και πιο έντονα, τι πήγε στραβά, τι πήγε λάθος και το κράτος με τους μηχανισμούς του πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο, αποτυγχάνοντας ουσιαστικά στην αποστολή του. Το δέος, ωστόσο, μπροστά στην καταστροφή μετατρέπεται σε αγανάκτηση από την έκδηλα σαθρή και παραπλανητική επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι αιτίες για την έκταση και τις καταστροφές που προκάλεσε η πυρκαγιά είναι πολλές, τόσο αντικειμενικές όσο υποκειμενικές. Στις μεν πρώτες συγκαταλέγονται οι εξαιρετικά ακραίες καιρικές συνθήκες. Τις οποίες, όμως, είχε ήδη προβλέψει η Πολιτική Προστασία με σχετικό της δελτίο! Στις δεύτερες συμπεριλαμβάνονται παθογένειες, όπως η έλλειψη πολεοδομικού σχεδιασμού, οι αυθαιρεσίες, που εμπόδισαν την απρόσκοπτη διέξοδο στη θάλασσα.
Αυτά, όμως, δεν υπήρξαν μόνο στη συγκεκριμένη πυρκαγιά, αλλά και σε προγενέστερες. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι γιατί αυτή τη φορά είχαμε νεκρούς και αγνοούμενους; Δυστυχώς, υπήρξαν σοβαρότατα λάθη στο τρόπο και στη ταχύτητα αντίδρασης στην κατάσβεση της φωτιάς, στο συντονισμό του έργου της εκκένωσης των οικισμών, στην έγκαιρη διάσωση των ανθρώπων που κινδύνευαν. Το τι επακριβώς συνέβη δεν το γνωρίζουμε, ωστόσο, καθημερινά φέρνει νέα στοιχεία στο φως η δημοσιογραφική έρευνα. Εν πάση περιπτώσει, έχει αναλάβει εισαγγελέας την υπόθεση. Αυτό, όμως, που μπορούμε να πούμε τώρα πλέον -γιατί ως Νέα Δημοκρατία επιλέξαμε να μη μιλήσουμε τις πρώτες ημέρες για ευνόητους λόγους- είναι ότι η κυβέρνηση αυτή απέδειξε για μια ακόμη φορά, πρώτον την ανικανότητά της να ανταπεξέλθει σε καταστάσεις κρίσεων και δεύτερον την εμμονή της στην παραπλανητική επικοινωνιακή τακτική που ακολουθεί εδώ και τρεισήμισι χρόνια.
Όλες αυτές τις ημέρες παρακολουθούμε εμβρόντητοι τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του να έχουν αποδυθεί σε έναν αγώνα απόσεισης ευθυνών και παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης. Εξ αρχής, και ενώ το Μάτι έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο νεκροταφείο, στήθηκε μια δήθεν σύσκεψη ενημέρωσης του εκ Βοσνίας επιστρέψαντα κ. Τσίπρα, στην οποία δεν ακούγεται κουβέντα για νεκρούς. Και ενώ, όπως αποδείχθηκε γνώριζαν τις πληροφορίες, από πολύ νωρίς. Αντιθέτως, μιλούσαν την ώρα εκείνη, που έπρεπε οι αρμόδιοι να βρίσκονται στο πεδίο των επιχειρήσεων, περί ανέμων και υδάτων και «ασύμμετρων απειλών».
Τις αμέσως επόμενες ημέρες, πάλι το πρωτεύον για την κυβέρνηση ήταν να μην χρεωθεί τις ευθύνες της, και αντί να υπάρξουν απολογίες και παραιτήσεις, εισπράξαμε όλοι μας, ακόμη και οι παθόντες της καταστροφής, μια πρωτοφανή αλαζονεία.
Ο κ. Καμμένος, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, επισκέφθηκε τον τόπο της καταστροφής και κουνώντας το δάκτυλο στους κατοίκους που σώθηκαν από του χάρου τα δόντια, σχεδόν τους κατηγόρησε για τα παθήματά τους.
Ο δε κ. Τόσκας, ο οποίος στις σχετικές ερωτήσεις που του είχαμε απευθύνει προ μηνών μας διαβεβαίωνε ότι φέτος θα λειτουργήσουν όλα υποδειγματικά –καθώς πέρυσι θυμίζουμε κάηκαν από κακούς χειρισμούς τα Κύθηρα- ισχυριζόταν ότι όλα έγιναν καλώς! Στην συνέντευξη δε της «ντροπής» μαζί με τον κ. Τζανακόπουλο, και τους αρχηγούς της Πυροσβεστικής και της ΕΛΑΣ, ακούσαμε εμβρόντητοι ότι ούτε λάθη έγιναν, ούτε ευθύνες υπάρχουν. Για όλα φταίνε κάποιοι «εμπρηστές», ο «κακός αέρας», οι «προηγούμενοι». Μάλιστα, ακούσαμε ότι όλοι είναι «περήφανοι» για το έργο τους! Με δεκάδες νεκρούς και αγνοούμενους…
Όλ’ αυτά, όμως, έβγαλαν τους πολίτες από τα ρούχα τους, γιατί αντιλήφθηκαν το πόσο γυμνός είναι τελικώς ο «βασιλιάς». Για να «γυρίσει το κλίμα», ο κ. Τσίπρας, επιχείρησε μια επικοινωνιακή «ντρίπλα». Ανέλαβε δήθεν τις «πολιτικές ευθύνες» για την τραγωδία, χωρίς, όμως, καμία συνέπεια, δηλαδή, δίχως ούτε μια παραίτηση. Θεωρεί ότι έτσι θα θολώσει για λίγο τα νερά, και το πράγμα θα πάει παραπέρα, ελπίζοντας ότι, όπως όλα τα προηγούμενα, θα ξεχαστεί και αυτό, και θα γυρίσουμε στην «κανονικότητα» των πομπωδών υποσχέσεων.
Πλανάται, όμως, πλάνην οικτράν. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βρίσκεται εδώ και καιρό σε αποδρομή, η εποχή του «δεν πειράζει, προσπαθεί το παιδί…» έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ο κ. Τσίπρας και οι υπουργοί του είναι υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό για τις πράξεις και τη συμπεριφορά τους. Και δεν πρόκειται να γλυτώσουν τη σκληρή ετυμηγορία του.
Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας μείνει απ’ αυτό το οδυνηρό γεγονός είναι ότι οφείλουμε επιτέλους να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Να πάψουμε να κλείνουμε τα μάτια στις παρεκκλίσεις από τους νόμους και τους κανονισμούς. Να ιεραρχούμε ορθά τις ανάγκες της κοινωνίας μας, όχι με έργα βιτρίνας, αλλά εκεί που υπάρχει η πραγματική ανάγκη, όπως είναι η πρόληψη από τις θεομηνίες. Να επιλέγουμε ανθρώπους για τις υπεύθυνες θέσεις με αξιοκρατικά κριτήρια, για να μην γινόμαστε «κοψοχέρηδες» την επομένη. Να δημιουργήσουμε, επιτέλους, ένα σύγχρονο κράτος, με στιβαρές δομές και υπεύθυνους πολίτες. Και αν κάτι αισιόδοξο υπάρχει σε αυτήν την ανείπωτη τραγωδία είναι η αυτοθυσία των πυροσβεστών, μόνιμων και εποχικών, και όσων άλλων αγωνίστηκαν για τη διάσωση των συνανθρώπων μας. Είναι ακόμη οι ιδιώτες που έτρεξαν με τα πλεούμενά τους να σώσουν τον κόσμο στη θάλασσα. Είναι οι εθελοντές που έσπευσαν να βοηθήσουν να επανέλθει η ζωή στα καμένα. Είναι όσοι έδωσαν αίμα και αρωγή για τους έχοντες ανάγκη. Όλ’ αυτά δείχνουν ότι η κοινωνία μας είναι ακόμη ζωντανή, ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα για μια νέα αρχή.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Tags: , ,

Εξιχνιάστηκαν δύο περιπτώσεις κλοπών που διαπράχθηκαν στην Ελασσόνα

Σε συνέχεια του από (05-07-2018) Δελτίου Τύπου σχετικά με την εξιχνίαση δύο περιπτώσεων κλοπών σε περιοχές της Ελασσόνας και το σχηματισμό δικογραφίας σε βάρος δύο δραστών για διακεκριμένες περιπτώσεις κλοπής, ανακοινώνεται ότι έπειτα από εμπεριστατωμένη έρευνα του Αστυνομικού Τμήματος Ελασσόνας εξιχνιάστηκαν δύο ακόμη περιπτώσεις κλοπών, τετελεσμένη και σε απόπειρα.
Ειδικότερα, όπως διακριβώθηκε, οι δύο δράστες, ηλικίας 75 και 29 ετών μαζί με ακόμη μία συνεργό τους, ηλικίας 40 ετών, την (17-07-2018) το μεσημέρι στην ευρύτερη περιοχή της Ελασσόνας, με τη μέθοδο της απασχόλησης, αφαίρεσαν από ηλικιωμένη μία χρυσή αλυσίδα, ενώ επιπλέον αποπειράθηκαν να αφαιρέσουν από ηλικιωμένο χρηματικό ποσό.
Η σχετική δικογραφία θα υποβληθεί στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Λάρισας.

Tags: , ,

Ερευνητικό έργο από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών

Η επιχειρηματική σκέψη αποτελεί μία από τις βασικές εγκάρσιες δεξιότητες που συμβάλλουν στην καλή απόδοση τόσο μαθητών όσο και επαγγελματιών, ανεξάρτητα από το αντικείμενο των σπουδών τους ή της εργασίας τους.
Σχετίζεται με την καινοτομία και για τον λόγο αυτό είναι σημαντική σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης, από την Πρωτοβάθμια μέχρι την Πανεπιστημιακή, καθώς και στην επαγγελματική κατάρτιση. Η σχεδιαστική σκέψη (design thinking) είναι μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση στην επιχειρηματικότητα που επικεντρώνεται στο πώς ο χρήστης βιώνει μια λύση ή υπηρεσία. Η σχεδιαστική σκέψη έχει εφαρμογή στην εύρεση λύσεων τόσο για εμπορικούς όσο και για κοινωνικούς σκοπούς. Στον σχεδιασμό εμπορικών προϊόντων η σχεδιαστική σκέψη συμβάλλει στην καλύτερη αντιμετώπιση των αναγκών των πελατών. Στον σχεδιασμό λύσεων για κοινωνικά θέματα η επικέντρωση στο πώς ο χρήστης βιώνει μια κατάσταση συμβάλλει στο να αντιμετωπιστούν ακόμη και δύσκολα προβλήματα στα οποία με την πρώτη ματιά δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις στη σχεδιαστική σκέψη. Μία από τις πιο δημοφιλείς περιέχει τις διεργασίες της ενσυναίσθησης, όπου η σχεδιαστική ομάδα προσπαθεί να κατανοήσει το πώς βιώνει ένα πρόβλημα ο τελικός χρήστης, του ιδεασμού, όπου η σχεδιαστική ομάδα συνθέτει πιθανές λύσεις, της δημιουργίας πρωτοτύπων και της αξιολόγησης λύσεων με τη συμμετοχή των τελικών χρηστών.
Το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (ΤΗΜΜΥ-ΠΘ) και το Ινστιτούτο Βιο-οικονομίας και Αγρο-τεχνολογίας του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΙΒΟ-ΕΚΕΤΑ) συμμετέχουν στο ερευνητικό έργο DesignIT που χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα Erasmus+ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναπτύσσοντας μια πλατφόρμα μάθησης που προκαλεί τους φοιτητές Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης να εφαρμόσουν τη σχεδιαστική σκέψη για να επιλύσουν προβλήματα της πραγματικής ζωής. Μέσω της πλατφόρμας οι φοιτητές συνεργάζονται σε ομάδες, με σκοπό να κατανοήσουν τις πτυχές ενός προβλήματος από τη σκοπιά του χρήστη, καθώς και να σχεδιάσουν, να αξιολογήσουν, και να εξελίξουν λύσεις των συμφοιτητών τους, με σκοπό την όσο πιο πιστή αντιμετώπιση πραγματικών αναγκών. Η πλατφόρμα θα χρησιμοποιηθεί πιλοτικά σε διαδικασίες μάθησης από το φθινόπωρο του 2018. Στο ερευνητικό έργο, το οποίο συντονίζεται από το Πανεπιστήμιο του Ταλίν της Εσθονίας, συμμετέχουν επίσης το Πανεπιστήμιο Metropolia της Φινλανδίας και το Πολυτεχνείο του Πόρτο της Πορτογαλίας. Επιστημονικά υπεύθυνος για το ΤΗΜΜΥ-ΠΘ του έργου είναι ο ομ. καθ. του ΤΗΜΜΥ-ΠΘ Δρ. Ηλίας Χούστης, ενώ οργανωτικά υπεύθυνη είναι η Δρ Χαρίκλεια Τσαλαπάτα, ΕΔΙΠ του ΤΗΜΜΥ-ΠΘ. Επιστημονικά υπεύθυνος για το ΙΒΟ-ΕΚΕΤΑ είναι ο Δρ Διονύσης Μπόχτης. Περισσότερες πληροφορίες για το ερευνητικό έργο είναι διαθέσιμες στη διεύθυνση https://projectdesignit.eu/.

Tags: , ,

Ο δικός μας Μακεδονομάχος – Γράφει ο Β. Δ. Αναγνωστόπουλος

Ασφαλώς το ξεσκόνισμα των ιστορικών μας γνώσεων, από καιρού εις καιρόν, ενισχύει την κρίση μας και ξεκαθαρίζει τον εθνικό μας ορίζοντα. Έτσι, μάς προφυλάσσει και από τυχόν φανατισμούςκαι κορόνες αντιπαλότητας.Γιατί, φορτώσαμε πολύ τις μέρες που περνούμε με ψευδολογίες και κακόβουλα τεχνάσματα, με αποτέλεσμα να θολώνει η ατμόσφαιρα και να πνιγόμαστε από μια θανατηφόρα δύσπνοια.
Το «Μακεδονικό» θέλει την έγκυρη γνώση μας, τον πόνο του καθενός. Οφείλει δηλαδή ο ίδιος ο πολίτης να αναζητήσει την αλήθεια καταφεύγοντας σε γραπτά ντοκουμέντα και σε βιβλιογραφία, που είναι πλούσια και προσιτή στον αναγνώστη. Διάβασα αυτό τον καιρό (ξαναδιάβασα, δηλαδή)το βιβλίο του Κώστα Λιάπη «Καπετάν Κώστας Γαρέφης- Ο σταυραετός του Πηλίου», Έκδοση Εξωραϊστικού- πολιτιστικού Συλλόγου Μηλεών «Γρηγόριος Κωνσταντάς»,Β΄ Έκδοση, Βόλος 2008, σελ.189. Βιβλίο, γραμμένο με έμπνευση, ισοζυγιασμένο, αφηγηματικό και πατριωτικά συγκινητικό.Άλλωστε, η θυσία ενός Μακεδονομάχου πάντα θα μάς γεμίζει τα μάτια δάκρυα και την καρδιά μας περηφάνια!
Ο Καπετάν Κώστας Γαρέφης καταγόταν από τις Μηλιές του Πηλίου, απ΄ όπου και οι διδάσκαλοι του Γένους, Άνθιμος Γαζής, Γρηγόριος Κωνσταντάς και Δανιήλ Φιλιππίδης. Ο παππούς του, από ηρωική σουλιώτικη οικογένεια, κλεφταρματολός και καταδιωκόμενος από τον Αλή Πασά, ήρθε και εγκαταστάθηκε στο Πήλιο, όπου και παντρεύτηκε, αποκτώντας τρεις γιους, τον Απόστολο, τον Κωνσταντίνο και τον Δημήτριο ή Κατσούδα, τον πατέρα του Μακεδονομάχου.Συνεχίζοντας την πολεμική παράδοση της οικογένειας συμμετείχαν και διακρίθηκαν στις πηλιορείτικες επαναστάσεις του 1854 και 1878.Για τον Κώστα Γαρέφη (1874 – 1906), δευτερότοκο με άλλα 6 αδέλφια, σχετικά με τα νεανικά του χρόνια οι πληροφορίες είναι λειψές, όπως μάς βεβαιώνει ο Λιάπης.Ατίθασος χαρακτήρας, δεν έβγαλε το Δημοτικό, αγαπούσε τη θάλασσα, σε ηλικία 16 ετών γίνεται ναυτόπουλο του πολεμικού μας ναυτικού στον Πόρο,για να γυρίσει γρήγορα στο καράβι του πατέρα του.Μνήμες και ενθυμίσεις τον θέλουν ασυμβίβαστο με ανυπόταχτο φρόνημα και «δε ζούσε παρά για την παλικαριά», συγκέντρωνε τις αρετές – καθώς σημειώνει ο συγγραφέας- ενός Ανδρούτσου, ενός Καραϊσκάκη, ενός Μπότσαρη, ενός Κολοκοτρώνη.
Ως υπαρχηγός του Καραβαγγέλη πήρε μέρος στον άδοξο πόλεμο του 1897, το 1904 ξενιτεύεται στη Μαύρη Ήπειρο κοντά στον θείο του Δημ. Γεωργιάδη,για να βοηθήσει την οικογένειά του, αλλά ενωρίς τον εγκαταλείπει και εγκαθίσταται στην Αίγυπτο ανοίγοντας μικρό καπνοπωλείο.Τον ίδιο χρόνο ο Μακεδονικός αγώνας, με τη θυσία του Παύλου Μελά, ξεσηκώνει το πανελλήνιο.Εγκαταλείπει την Αίγυπτο και δηλώνει «Θα πάω στη Μακεδονία», ήταν η φωνή του χρέους προς την Ελλάδα.Έτσι, με την επιστροφή του, αρχές του 1905, έσπευσε να καταταγεί στο Σώμα του Καπετάν Ακρίτα (του Κώστα Μαζαράκη), ο οποίος στις 18 Απριλίου 1905, μαζί με τους οπλαρχηγούς Μπούα (Σπυρομήλιο) και Κόδρου (Μωραΐτη) ξεκινούν για την τουρκοκρατούμενη Μακεδονία.Με πολλές δυσκολίες φθάνουν στον Όλυμπο,στην Πιερία, περνούν τον Αλιάκμονα, πολεμώντας τους Βουλγάρους κομιτατζήδες και Ρωμούνους.Από την Νάουσα ο Γαρέφηςκατευθύνθηκε προς το Μορίχοβο, διαδρομή όπου έδειξετην παλικαριά και τα ηγετικά του προσόντα.Τέλος του 1905 επιστρέφει στο Βόλο, όπου στις Μηλιές του αποδίδονται μεγάλες τιμές.
Την άνοιξη του 1906 ως οπλαρχηγός και με εντολή του Προξενείου της Θεσσαλονίκης επιχειρεί νέα έξοδο στη Μακεδονίαμε το πηλιορείτικο Σώμα, που είχε συγκροτήσει και μετά από την τελετή της «Αγίας Τριάδας» (26 Μαΐου 1906). Και μάς περιγράφει ο Λιάπης: «Εκεί λοιπόν, μέσα στο μυροβόλο ανοιξιάτικο τοπίο, έγινε πρώτα σεμνά η μυστική τελετή της αδελφοποίησης και του όρκου των παλικαριών, ακολούθησε κατανυκτική θεία λειτουργία, στη διάρκεια της οποίας ο Γαρέφηςμ΄όλα τα παλικάρια του, κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων…», ακολούθησε αποχαιρετιστήριο γλέντι και ξεκινώντας βροντοφώναξε: «Στη Μακεδονία θα λιώσω.Άτιμος δε θα γυρίσω!»
Με εντολή του Προξενείου βάδισε για το Μερίχοβο, στις ανατολικές κορφές του Καϊμακτσαλάν, κοντά στα σύνορα με τη Fyrom, όπου δρούσαν οι Βούλγαροι κομιτατζήδες με αρχηγούς τον Λούκα και Καρατάσο.Με την πολύτιμη βοήθεια των Σαρακατσαναίων της περιοχής κατόρθωσε να εξοντώσει τις συμμορίες τους.Η σφοδρή και θανατηφόρα επίθεση έγινε το πρωί της 5ης ή 6ης Αυγούστου.Στη μάχη τραυματίζεται από σφαίρα στην κοιλιά και τα ξημερώματα «έφυγε» σαν αρχάγγελος! Έγινε η ταφή του ως κοινού Σαρακατσάνου στο ελληνικό χωριό Γραδέσνιτσα. Και σημειώνει ο συγγραφέας: «Εκεί που ακόμα βρίσκονται τα τιμημένα κόκαλά του, καρτερώντας ίσως το ξύπνημα ενός μεγάλου και πανίερου Χρέους της ελληνικής Πολιτείας και των συμπατριωτών του…»
Τέτοια βιβλία πρέπει να διδάσκονται τα ελληνόπουλα στα σχολεία, αν θέλουμε να έχουμε πολίτες με αρετές και αξίες που υπερβαίνουν το πρόσκαιρο και το ρηχό.Η γνώση της ιστορίας είναι γνώση ζωής.Και η γνώση όσων πότισαν με το αίματους το χώμα της πατρίδας, είναι ο φωτεινός δρόμος του μέλλοντος. Λέγεται ότι οι παπαρούνες της Μακεδονίας είναι πιο κόκκινες, γιατί είναι ποτισμένες με το άλικο αίμα των ηρώων της! Και ήταν πολλοί και διαλεχτοί από τη μοίρα αυτοί οι ήρωες! Και ανάμεσα στους πρώτους ο δικός μας Μακεδονομάχος, ο Θεσσαλός, ο Καπετάν Κώστας Γαρέφης!
Διαβάζοντας κανείς με προσοχή το βιβλίο,κατανοεί την αγωνία και τον πολυχρόνιο μόχθο, που χρειάστηκε ο συγγραφέας για να συλλέξει σπειρίσπειρί την αλήθεια των γεγονότων εκείνης της ηρωικής εποχής.Να ακούσει, να μελετήσει πηγές και το ιστορικό πλαίσιο, να καταγράψει καινα διασταυρώσει πληροφορίες, να επιχειρήσει επιτόπια έρευνα, να αναζητήσει τον τάφο του ήρωα!Και να μάς χαρίσει μια σπουδαία μονογραφία για τον Μηλιώτη ήρωα, τον σταυραετό του Πηλίου!
Σαν τέτοιες μέρες, πριν από 112 χρόνια, 6 Αυγούστου, «έφυγε» για τη χώρα των ηρώων, χύνοντας το αίμα του για τη Μακεδονία, ο δικός μας Μακεδονομάχος, ο Καπετάν Κώστας Γαρέφης!Και η Μνήμη του τιμή και δόξα και χρέος για όλους!

Γράφει ο Β. Δ. Αναγνωστόπουλος, Ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Σάκης Αρσενίου - Όσο χρόνο χρειαστείς
Αντύπας - Το ερώτημα είναι
Χάρης Κωστόπουλος - Η καταστροφή μου
Γιώργος Μαζωνάκης - Σάββατο
Λένα Παπαδοπούλου - Θέλω τρέλα
Πασχάλης Τερζής - Το φεγγάρι
Βασίλης Καρράς - Νιώσε με
Νότης Σφακιανάκης - Λίγο λίγο
Άντζελα Δημητρίου - Ποια θυσία
Δημήτρης Μητροπάνος - Έλα απόψε