Με λόγο βαθιά ιστορικό, συγκλονιστικά συμβολικό και θεσμικά φορτισμένο, ο βουλευτής Λαρίσης και Αντιπρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Γεώργιος Ρούντας, μίλησε στη Βουλή των Ελλήνων με αφορμή την επέτειο των Ιμίων, αποδίδοντας έναν πολιτικό λόγο υψηλής εθνικής ευθύνης, που ξεπέρασε τα όρια της κοινοβουλευτικής ρητορικής και μετατράπηκε σε πράξη μνήμης, ιστορικής συνείδησης και εθνικής αυτογνωσίας.
Η ομιλία του δεν αποτέλεσε μια τυπική επετειακή αναφορά, αλλά μια βαθιά πολιτισμική και ιστορική κατάθεση ψυχής, που επανέφερε στο προσκήνιο τον πυρήνα της ελληνικής ταυτότητας: τη μνήμη, τη θυσία, το χρέος και την άρνηση της υποταγής.
«Η ιστορία του Ελληνισμού δεν είναι απλώς παρελθόν. Είναι φωνή και μνήμη, είναι χρέος και θυσία, ένα ολοζώντανο παρόν και μέλλον. Είναι η φωνή των νεκρών που ζητούν από εμάς τους σύγχρονους να μη ξεχάσουμε ποτέ», τόνισε, αποτυπώνοντας με λόγο υψηλού συμβολισμού τη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού ως ιστορικής και πνευματικής οντότητας.
Ο Γεώργιος Ρούντας ανέδειξε την ιστορική πορεία του έθνους ως μια αδιάκοπη αλυσίδα θυσίας και τόλμης, υπογραμμίζοντας πως «κάθε φορά που ο Έλληνας λέει “όχι”, η ιστορία του γράφεται με χρυσά γράμματα, αλλά και με αίμα», συνδέοντας τον σύγχρονο πολιτικό λόγο με τη βαθύτερη πνευματική παράδοση του Ελληνισμού, παραπέμποντας στη ρήση του Αγίου Νεκταρίου περί της ροπής του Έλληνα προς τη θυσία και της αποστολής του να παιδαγωγεί την ανθρωπότητα.
Αναφερόμενος στα μεγάλα ορόσημα της ελληνικής ιστορίας, ο Αντιπρόεδρος της ΝΙΚΗΣ στάθηκε στις Θερμοπύλες, τον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα, όχι ως ιστορικά γεγονότα, αλλά ως θεμέλια του ίδιου του πολιτισμού της ελευθερίας. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, εκεί «δεν κρίθηκαν απλώς μάχες, αλλά η ίδια η έννοια της ελευθερίας και της αξίας του ανθρώπου», προσδίδοντας παγκόσμια διάσταση στην ελληνική ιστορική προσφορά.
Με ιδιαίτερη συμβολική φόρτιση, σημείωσε ότι «ο Λεωνίδας και οι λίγοι του δεν ρώτησαν πόσοι είναι οι εχθροί. Ρώτησαν πού είναι το χρέος», αποτυπώνοντας τη φιλοσοφία του Ελληνισμού ως στάση ζωής και όχι ως αριθμητική ισχύος.
Στο ίδιο ιστορικό νήμα ενέταξε τη θυσία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στην Πύλη του Ρωμανού, τον ξεσηκωμό του 1821 «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία», το Μεσολόγγι, το Σούλι και το έπος του 1940 στα βουνά της Πίνδου, όπου – όπως είπε – «μέσα στο κρύο και τις κακουχίες ακούστηκε ένα τεράστιο “όχι” σε όλο τον κόσμο».
Φτάνοντας στην κρίση των Ιμίων, ο Γεώργιος Ρούντας χαρακτήρισε τις δύο βραχονησίδες «ιερούς τόπους για την Ελλάδα», αποδίδοντάς τους όχι μόνο γεωπολιτική, αλλά και βαθιά εθνική και ηθική σημασία. Υπενθύμισε ότι τη νύχτα της κρίσης του 1996 τρεις Έλληνες αξιωματικοί στάθηκαν εκεί που διαχρονικά στέκεται ο Έλληνας: στην πρώτη γραμμή.
«Οι Καραθανάσης, Βλαχάκος και Γιαλοψός πέρασαν στην αιωνιότητα γιατί αυτό όριζε ο όρκος τους, γιατί τους το ζήτησε η πατρίδα και η σημαία μας», ανέφερε, προσδίδοντας ιερό χαρακτήρα στη θυσία τους.
Με λόγο υψηλού συμβολισμού, υπογράμμισε ότι οι τρεις αξιωματικοί δεν έπεσαν μόνοι. «Μαζί τους ήταν ο Λεωνίδας, ο Παλαιολόγος, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, οι στρατιώτες της Πίνδου. Όλοι όσοι έπεσαν στην ώρα του καθήκοντος», συνδέοντας τη σύγχρονη ιστορία με το αδιάσπαστο νήμα του εθνικού χρέους.
Κλείνοντας, ο Αντιπρόεδρος της ΝΙΚΗΣ ανέδειξε τη μνήμη των Ιμίων από επέτειο σε όρκο εθνικής συνείδησης:
«Δεν είναι μια τυπική επέτειος. Είναι όρκος. Όρκος ότι δεν θα ξεχάσουμε και δεν θα συνηθίσουμε. Γιατί η Ελλάδα ζει όσο θυμάται και τιμά τους ήρωές της».
Με τον λόγο του, ο Γεώργιος Ρούντας δεν τίμησε απλώς τους ήρωες των Ιμίων. Κατέθεσε έναν πολιτικό λόγο εθνικής αξιοπρέπειας, ιστορικής ευθύνης και πατριωτικής συνέχειας, υπενθυμίζοντας ότι η εθνική κυριαρχία δεν αποτελεί δεδομένο, αλλά διαρκές χρέος.
Έναν λόγο που δεν ανήκει στην επικαιρότητα — ανήκει στην Ιστορία
