Με το θάρρος της γνώμης

Απ. Παπατόλιας: «2011-2012: Η χαμένη διετία της Περιφέρειας Θεσσαλίας»

Τα δύο πρώτα χρόνια της θητείας της νέας περιφερειακής αρχής η παράταξή μας «Θεσσαλών Δύναμη» άσκησε κατά γενική ομολογία ήπια και δημιουργική αντιπολίτευση. Ακριβώς επειδή για μια διετία αντισταθήκαμε στον πειρασμό της εύκολης δημαγωγίας και του στείρου καταγγελτικού λόγου, παρέχοντας ίσως την πιο μακρά «περίοδο χάριτος» σε αυτοδιοικητική αρχή, έχουμε σήμερα το ηθικό-πολιτικό δικαίωμα να αποτιμήσουμε ψύχραιμα και νηφάλια το έργο της πρώτης αιρετής Περιφέρειας, χωρίς να εκτεθούμε στη μομφή της μονομέρειας, της εμπάθειας και της ισοπέδωσης.

Το κυρίαρχο πολιτικό συμπέρασμα που συνάγεται από την πρώτη διετία Αγοραστού είναι ότι η νέα περιφερειακή αρχή έχει αποτύχει στην αποστολή της. Δεν έχει κατορθώσει επ’ ουδενί να εμπνεύσει κλίμα εμπιστοσύνης στους πολίτες για τις δυνατότητες του νέου θεσμού, ενώ με την ανούσια, γραφειοκρατική, συντηρητική και παλαιοκομματική διαχείριση που ασκεί κατάφερε να δημιουργήσει στους Θεσσαλούς αισθήματα νοσταλγίας για τις παλιές Νομαρχίες που κατήργησε ο Καλλικράτης…

Το ρεσιτάλ αυτοθαυμασμού των στελεχών της Περιφέρειας, η επικοινωνιακή υπερπροβολή και η ψευτοκινητικότητα στα ΜΜΕ με δήθεν πολιτικές πρωτοβουλίες που ποτέ δεν ολοκληρώνονται, με δυσκολία μπορεί πλέον να συγκαλύψει την απουσία σοβαρού αναπτυξιακού σχεδιασμού και την ανυπαρξία ορατού και χρήσιμου έργου.

Εάν το μότο του κ. Αγοραστού είναι ότι «με λίγα κάνουμε πολλά», η πραγματικότητα καταδεικνύει ότι «λένε πάρα πολλά, ενώ κάνουν πολύ λίγα». Πολύ λιγότερα απ’ όσα έκαναν οι Νομαρχίες…

Κανείς βεβαίως δεν αμφισβητεί τη δυσμενή συγκυρία στην οποία καλείται να λειτουργήσει ο θεσμός της Αιρετής Περιφέρειας. Η μεγάλη ατυχία του Καλλικράτη ήταν ότι συνέπεσε με την πρωτοφανή δημοσιονομική κρίση και την εφαρμογή των ατελέσφορων μνημονιακών πολιτικών, που επέτειναν τη δυσπιστία του Κεντρικού Κράτους και της Τρόικας απέναντι στην Αυτοδιοίκηση. Μοιραία ο Καλλικράτης εκφυλίστηκε σε εργαλείο εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών χάνοντας την αρχική προωθητική του δύναμη.

Η δυσμενής συγκυρία, ωστόσο, δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι Αιρετές Περιφέρειες διαθέτουν στο νέο τοπίο ασύγκριτα μεγαλύτερες δυνατότητες αναπτυξιακής παρέμβασης σε σχέση με τις παλιές Νομαρχίες. Αρκεί να αναφερθεί η αρμοδιότητα διαχείρισης του Περιφερειακού ΕΣΠΑ και του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, καθώς και η χορήγηση των ενισχύσεων του Αναπτυξιακού Νόμου για να αντιληφθούμε πόσο σημαντικά είναι τα εργαλεία που διαθέτουν πλέον στα χέρια τους οι Περιφέρειες για να στηρίξουν την περιφερειακή ανάπτυξη.

Εκεί ακριβώς έγκειται και η τεράστια αδυναμία της πρώτης διετίας Αγοραστού. Αντί να αναλάβει γενναίες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, αξιοποιώντας στο έπακρο τα νέα αυτά θεσμικά εργαλεία για να δώσει νέα ώθηση στη Θεσσαλία, κόντρα στις αθηνοκεντρικές και γραφειοκρατικές πολιτικές του Μνημονίου, επέλεξε τον άτολμο και άχρωμο ρόλο του συμβιβασμένου διαχειριστή των κρατικών ή κοινοτικών επιχορηγήσεων, με ισχυρές δόσεις πελατειασμού και κομματοκρατίας απ’ τα παλιά.

Η μεγάλη αδυναμία στην κατάρτιση ενός συνεκτικού και ολοκληρωμένου αναπτυξιακού σχεδιασμού πιστοποιείται αδιάψευστα από τον τρόπο που γίνεται η διαχείριση του ΕΣΠΑ και η ένταξη νέων έργων και δράσεων. Αντί να γίνει το ΠΕΠ κύριος μοχλός περιφερειακής ανάπτυξης έχει εκφυλιστεί σε γραφειοκρατικό μηχανισμό παραγωγής εσόδων για την εξυπηρέτηση των κυβερνητικών δεσμεύσεων έναντι της Τρόικας! Αντί να εντάσσονται νέα έργα με προστιθέμενη αξία στο όραμα της περιφερειακής ολοκλήρωσης (π.χ. Λιμάνι, Αεροδρόμιο, Ηλεκτροκίνηση, Δικτύωση Τουριστικών Προορισμών, Οδικό Κύκλωμα Πηλίου, Κομποστοποίηση και Ανακύκλωση Απορριμμάτων), αναζητούνται «με το τουφέκι» έργα με στοιχειώδη ωριμότητα, ατάκτως ερριμμένα και χωρίς καμία εσωτερική συνοχή, τα οποία συχνά απηχούν τις προσωπικές πολιτικές των τοπικών αρχόντων και των πελατειών τους, μόνο και μόνο για να φανεί δήθεν πρόοδος στην απορρόφηση… Αντί να προτιμώνται έργα με αναπτυξιακή ώθηση, επιλέγονται ήδη ολοκληρωμένα και αποπληρωμένα έργα (βλ. πρόσφατα ένταξη 11 έργων ύψους 24 εκ. ευρώ) από άλλους φορείς, μόνο και μόνο για να διαφημιστεί ένα αυξητικό νούμερο…

Με δάνεια από το παρελθόν η διοίκηση Αγοραστού αυταπατάται ότι θα καλύψει τα ελλείμματα του παρόντος! Την ίδια στιγμή αυτοδιαφημίζεται ως επιτυχημένη στον τομέα της απορροφητικότητας, όταν η μόνη της επίδοση είναι αθέμιτη οικειοποίηση των επιτυχιών και των έργων άλλων φορέων!

Ξεχνά όμως η διοίκηση Αγοραστού ότι ακόμη και τα ίδια τα νούμερα εκδικούνται! Στην πραγματικότητα, το δήθεν θαύμα της απορροφητικότητας για το οποίο τόσο επαίρονται, πολύ περισσότερο πιστώνεται στην περίοδο της διαχείρισης του ΕΣΠΑ από την Κρατική Περιφέρεια και την κ. Γερακούδη, παρά στον ίδιο τον κ. Αγοραστό…

Τα εξελικτικά αριθμητικά στοιχεία δείχνουν ότι η σημαντική πρόοδος και επιτάχυνση στο ΕΣΠΑ επιτεύχθηκε από τις αρχές του 2010 έως τον Ιούνιο του 2011, ημερομηνία κατά την οποία ανέλαβε τη διαχείρισή του η διοίκηση Αγοραστού. Κατά το χρονικό διάστημα αυτό, οι συμβασιοποιήσεις των έργων άγγιξαν το 58% (πρόοδος κατά 52%), ενώ οι πληρωμές έφτασαν το 42% (αύξηση κατά 35% σε σχέση με την περίοδο Γκούπα). Αντιθέτως, στην περίοδο της διοίκησης Αγοραστού οι συμβασιοποιήσεις έπεσαν κατά 22%, ενώ οι πληρωμές παρότι οδεύουμε στην ολοκλήρωση του ΕΣΠΑ, ανέβηκαν μόλις 11% …

Και για να γίνω ακόμη πιο σαφής: σε σύνολο εγκεκριμένων συμβάσεων ύψους περίπου 400 εκ. ευρώ, η αιρετή Περιφέρεια κατάφερε και αποπλήρωσε μέσα σε ενάμιση χρόνο μόλις 139 εκ. ευρώ! Αυτή είναι η «τεράστια επιτυχία» για την οποία αυτοθαυμάζεται ο κ. Αγοραστός με περισσή αμετροέπεια, συγκαλύπτοντας τα μεγάλα ελλείμματα αναπτυξιακής στόχευσης και ιεράρχησης της Περιφέρειας Θεσσαλίας…

Η Αιρετή Περιφέρεια σηματοδότησε μια μεγάλη τομή τον αυτοδιοικητικό και θεσμικό χάρτη της χώρας, καθώς και ένα ποιοτικό άλμα σε σχέση με τις παλιές αιρετές Νομαρχίες. Με την πολιτική της παρουσία, όμως, η διοίκηση Αγοραστού κατάφερε σε λιγοστό διάστημα να εξανεμίσει τις προσδοκίες γύρω από το νέο θεσμό και να απομειώσει το κύρος του και τη δυναμική του, ως εργαλείου εξόδου από την κρίση και τόνωσης της περιφερειακής ανάπτυξης. Οι πολίτες νοστάλγησαν τις Νομαρχίες αφού το έργο τους ήταν πολύ πιο ορατό και χειροπιαστό. Αρκεί να αναφερθεί ότι την πρώτη διετία της Αιρετής Περιφέρειας Θεσσαλίας και χωρίς να υπάρξει κάποια ουσιαστική μείωση στα έσοδα από ΚΑΠ της Περιφέρειας σε σχέση με τις τέσσερις Θεσσαλικές Νομαρχίες, οι πληρωμές για έργα που έγιναν σε Καρδίτσα και Μαγνησία υπολείπονται κατά 57% και 40%  σε απόλυτους αριθμούς συγκριτικά με τα ποσά που δαπανήθηκαν από τις Νομαρχίες τα δύο πρώτα χρόνια της θητείας τους. Δηλαδή ενώ το 2007 και το 2008 δαπανήθηκαν από τις Νομαρχίες σε Καρδίτσα και Μαγνησία 46 και 50 εκ. ευρώ αντίστοιχα, η Περιφέρεια πλήρωσε μόλις 20 και 30 εκ. ευρώ στους ίδιους νομούς, παρότι είχε αναλάβει και τη διαχείριση του ΕΣΠΑ! Καθίσταται επομένως ανάγλυφο το γιατί στη συνείδηση των πολιτών οι Νομαρχίες ήταν πιο αποτελεσματικές και πιο χρήσιμες στις τοπικές κοινωνίες…

Επειδή όμως η νοσταλγία των Νομαρχιών μόνο ως ιστορικό ατύχημα μπορεί να εκληφθεί, είναι απολύτως αναγκαίο να αλλάξουν γρήγορα και θεαματικά οι όροι που ασκείται η περιφερειακή πολιτική. Αντί να γίνεται «επικοινωνιακό πάρτυ» με τις εντάξεις της Διαχειριστικής Αρχής και να πασχίζει διαρκώς η Περιφέρεια να ιδιοποιείται έργα άλλων φορέων, χωρίς καμία δική της συμμετοχή, είναι χρησιμότερο να εκπονηθεί ένας σοβαρός αναπτυξιακός σχεδιασμός με κύριο μοχλό υλοποίησης των έργων τις ίδιες τις υπηρεσίες της Περιφέρειας.

Αντί να συμπεριφέρεται ο Περιφερειάρχης ως «αφεντικό» στη μοιρασιά των πόρων του ΠΕΠ με ευνοιοκρατικά κριτήρια, ενθαρρύνοντας σχέσεις πελατειακής εξάρτησης με Δημάρχους ή άλλους τοπικούς φορείς, θα ήταν πιο ωφέλιμο να θέσει αντικειμενικά αναπτυξιακά κριτήρια στις εντάξεις, σκεπτόμενος περισσότερο τη Θεσσαλία, παρά την επανεκλογή του…

Αντί να ανακοινώνονται διαρκώς με βερμπαλιστική και ψευτο-μελοδραματική αμετροέπεια πρωτοβουλίες αενάως ημιτελείς και ανολοκλήρωτες (π.χ. το ανύπαρκτο «θεσσαλικό καλάθι», το αόρατο «Παρατηρητήριο Περιβάλλοντος», ο φανταστικός «Πόλος Καινοτομίας» και η ανεκδοτολογικού πλέον χαρακτήρα «Επιτροπή Διαβούλευσης»), θα ήταν απείρως πιο αποτελεσματικό να ιεραρχηθούν κάποιες προτεραιότητες στον αγροδιατροφικό τομέα και να εντοπιστούν παράλληλα τα χρηματοδοτικά εργαλεία για τη στήριξή τους, σε συνεργασία με τις αγροτικές ενώσεις και τους επιστημονικούς φορείς της Περιφέρειας.

Τέλος, αντί να αυτοϊκανοποιούνται πολιτικά με τη ρητορεία των 777 έργων που εκτελούνται στη Θεσσαλία, καλό θα ήταν να εντοπίσουν έστω  ένα ή δύο έργα μεγάλης αναπτυξιακής εμβέλειας, τα οποία δεν θα τα δανειστούν έτοιμα από το παρελθόν, αλλά θα έχουν την τόλμη και τη γνώση να τα σχεδιάσουν, να τα εντάξουν και να τα υλοποιήσουν για πρώτη φορά, ως δική τους μικρή ή μεγάλη συμβολή στο αναπτυξιακό μέλλον του τόπου.

Μια τελευταία επισήμανση: Η κριτική της παράταξής μας είναι αιχμηρή, αλλά δίκαιη. Η συσσωρευμένη απογοήτευση της κοινωνίας έναντι του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, καθώς και η αίσθηση ασφυξίας απέναντι στο διαφαινόμενο αναπτυξιακό αδιέξοδο της χώρας μας, μεγαλώνουν κατά πολύ τις ιστορικές ευθύνες της Αιρετής Περιφέρειας και την καλούν να δικαιώσει τις προσδοκίες που δημιούργησε η θεσμοθέτησή της. Αν όντως θέλουμε να ελπίζουμε ότι οι Περιφέρειες θα είναι ο μοχλός της ανασυγκρότησης της πατρίδας και του απεγκλωβισμού από το ατελέσφορο Μνημόνιο, πρέπει να τολμήσουν να εφαρμόσουν πολιτικές που δεν θα τις καθιστούν μέρος του προβλήματος της χώρας. Αν ο κ. Αγοραστός τολμήσει με δημοκρατική ευαισθησία και συμμετοχική διάθεση να ανοίξει νέους δρόμους στην περιφερειακή ανάπτυξη, θα συνεχίσουμε να λειτουργούμε συναινετικά και εποικοδομητικά. Εάν επιμείνει στη λογική της συντηρητικής διαχείρισης και της πολιτικής αυτοϊκανοποίησης, θα συναντήσει την αντίδραση και της παράταξής μας και της θεσσαλικής κοινωνίας…

Τάσος Τσιαπλές: «Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους»

Η μάστιγα της ανεργίας δεν είναι φυσικό φαινόμενο, ούτε καμία αρρώστια που μεταδίδεται από χώρα σε χώρα, αν και παίρνει χαρακτηριστικά πανούκλας για τη ζωή των εργαζομένων. Είναι συστατικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος που αποκαλύπτει – πιο έντονα σε συνθήκες κρίσης – τα όρια της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που δεν μπορεί να εξασφαλίσει το βασικό ανθρώπινο αγαθό, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή για ένα πολύ μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Από κει και πέρα η ανεργία αξιοποιείται πολλαπλά, ιδεολογικά, πολιτικά και οικονομικά, από την άρχουσα τάξη και τα διεθνικά κέντρα του συστήματος, για να εδραιώσουν την εξουσία τους, να χειραγωγήσουν τις λαϊκές μάζες, να εντείνουν την εκμετάλλευση.

Τα κροκοδείλια δάκρυα που κατά καιρούς χύνουν οι απολογητές και υπηρέτες του συστήματος για το δράμα των ανέργων και οι ανούσιες διακηρύξεις κατά της ανεργίας και περί μέτρων προστασίας δεν είναι μόνο υποκριτικά, αλλά αποτελούν και μέρος της ίδιας της επιχείρησης αξιοποίησης της ανεργίας για σφαγιασμό των, όσων έχουν απομείνει, δικαιωμάτων και κατακτήσεων εργαζομένων και ανέργων, συνολικά της εργατικής τάξης. Αξιοποιούν την ανεργία για να ταΐσουν κι άλλο το Μινώταυρο, που είναι το κεφάλαιο και η πλουτοκρατία. Επιδοτούν τάχα την εργασία, δηλαδή την εργοδοσία, για να δημιουργήσει – υποτίθεται – θέσεις εργασίας, παίρνοντας πόρους που προορίζονταν για τα επιδόματα ανεργίας, δηλαδή το ψωμί των ανέργων και το γάλα των παιδιών τους. Έφθασαν έτσι την επίσημη ανεργία στο 23,1% του εργατικού δυναμικού.

Αυτή η υποκρισία τους ξεπερνάει και τα όρια της χυδαιότητας. Πολλές φορές τελευταία, για να δικαιολογήσουν τα αντεργατικά μέτρα, μέλη της σημερινής κυβέρνησης και της προηγούμενης του ΠΑΣΟΚ, όπως και της τρόικας, έβγαιναν με προκλητικό τρόπο να δηλώσουν ότι σφαγιάζουν τους μισθούς για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για τους ανέργους ή ακόμα ότι μιλάνε αυτοί, που εξοντώνουν τους εργαζόμενους, εκ μέρους των ανέργων, γιατί τάχα δεν έχουν εκπροσώπηση από τα συνδικάτα. Ταυτόχρονα χρησιμοποιούν την ανεργία για να διασπάσουν την εργατική τάξη και να στρέψουν το ένα τμήμα της ενάντια στο άλλο, όπως άλλωστε κάνουν και με τους μετανάστες εργάτες.

Τα λεγόμενα της συγκυβέρνησης ότι αντίπαλός τους δήθεν είναι η ανεργία είναι μια απάτη. Αντίπαλός τους, όπως δείχνουν οι πράξεις τους και όπως καθημερινά βιώνουν τα λαϊκά στρώματα, είναι τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα. Τα βλέπουν σαν εμπόδια στην καπιταλιστική επέλαση, στη ρεβάνς του κεφαλαίου απέναντι σε ό,τι κατέκτησε η εργατική τάξη όλα τα προηγούμενα χρόνια. Στόχος τους είναι η ισοπέδωση, ώστε να πληρώσουν οι εργαζόμενοι τις συνέπειες της βαθιάς κρίσης και να ανακάμψει η κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό επιδιώκουν τα μνημόνια που οι κυβερνήσεις υλοποιούν και αυτό, βέβαια, δεν μπορεί να γίνει ούτε δίκαια ούτε ήπια, όπως κάποιοι ισχυρίζονται καλλιεργώντας αναμονή και αυταπάτες.

Στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες το αίτημα για μόνιμη και σταθερή εργασία αποτελεί βασικό ανθρώπινο δικαίωμα γιατί χωρίς αυτό απαξιώνεται η ζωή του ανθρώπου. Η πάλη για μόνιμη και σταθερή εργασία με την παράλληλη διεκδίκηση επιδόματος ανεργίας για όλους είναι διεκδίκηση που φέρνει στην επιφάνεια την ουσία του όλου προβλήματος. Κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύεται ότι χωρίς αποδέσμευση από την Ε.Ε και χωρίς αποφασιστική σύγκρουση με τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα δεν μπορεί να απαλλαχθεί ο λαός από τα βάρβαρα μέτρα και τα μνημόνια. Τα εργατικά – λαϊκά στρώματα έχουν συμφέρον να στηρίξουν την πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την κατάργηση των μνημονίων, της δανειακής σύμβασης και των εφαρμοστικών τους νόμων, για λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Τάσος Τσιαπλές, μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ και πρόεδρος του ΕΚΝΛ

A.K.: «Γι΄ αυτό λοιπόν αύριο θα πάω να δουλέψω κανονικά…»

Πολύ σύντομα απλά θέλω να σας πω ότι επικοινωνώ πρώτη φορά μαζί σας καθότι το σημερινό άρθρο σας ταυτίστηκε απόλυτα με τις σκέψεις μου που δημοσίευσα χτες το βράδυ στην σελίδα που διατηρώ στο facebook (https://www.facebook.com/ParaitisiPolydoraTwra).

Σας αντιγράφω το περιεχόμενο των άρθρων που αναφέρομαι και που προκάλεσαν ποικίλα σχόλια και που παραμένουν επίκαιρα και αύριο:
Αύριο πάλι μια από τα ίδια. Πάλι απεργία, πάλι θα γεμίσουν οι καφετέριες και τα τσιπουράδικα, στις πορείες θα κατέβουν οι γνωστοί «αγανακτισμένοι», οι συνδικαλιστές, οι μπαχαλάκηδες… το μεροκάματο θα χαθεί, τα μέτρα θα ψηφιστούν, η κυβέρνηση θα συνεχίσει το «έργο» της, η αντιπολίτευση αφού κάνει …τη γνωστή της «επαναστατική γυμναστική» θα καταδικάσει τα άδικα μέτρα και το ειδεχθές μνημόνιο και θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς …χειρότερα!

Έ λοιπόν όχι, δεν θα τους κάνω το χατίρι! Δεν θα κάνω απεργία από συνήθεια ή για να ικανοποιήσω τον εγωισμό των εργατοπατέρων, που εξαγγέλλουν απεργίες για να δικαιολογήσουν τον ρόλο τους ή για να προστατέψουν τα κεκτημένα της κάστας τους. Φτάνει ο εμπαιγμός! Στηρίζω την επιχείρηση που μου δίνει ψωμί και πιστεύω ότι μόνο με παραγωγική δουλειά μπορούμε να βγούμε από το αδιέξοδο που μας έχουν φέρει οι πρακτικές του παρελθόντος…

Επίσης:
Θα πρέπει λοιπόν να διευκρινίσω ότι το σχόλιο μου αφορά προφανώς εκείνους που έχουν εργασία και έχουν και την πολυτέλεια να απεργήσουν, όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι αυτοί (ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, τράπεζες, ΔΥ κτλ.). Επειδή λοιπόν και εγώ ανήκω σε αυτούς, αυτό που έχω να προτείνω είναι να πάμε να δουλέψουμε και
αφήσουμε την κινητοποίηση να την κάνουν αυτοί που έχουν δίκαια αιτήματα. Ποιοι είναι αυτοί? Είναι οι 1,5 εκατομμύριο άνεργοι ΙΥ, είναι οι ανασφάλιστοι εργάτες, είναι οι ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματίες που έχουν μείνει άνευ αντικειμένου… Επομένως τι να πάω να διεκδικήσω στην πορεία?? να συνεχίσει το ταμείο υγείας μου να είναι αυτόνομο, ενώ οι περισσότεροι Έλληνες είναι στον ΕΟΠΥΥ? Να συνεχίσει το ασφαλιστικό μου ταμείο να είναι «ευγενές» και να πληρώνει συντάξεις επιδοτούμενες από τον κρατικό προϋπολογισμό? να έχω μονιμότητα όταν η ανεργία έχει φτάσει στο 25%? να δουλεύω 37,5 και λιγότερες ώρες την εβδομάδα όταν το 8ωρο στον ΙΥ είναι όνειρο θερινής νυκτός…

Γι΄ αυτό λοιπόν αύριο θα πάω να δουλέψω κανονικά…

Σε περίπτωση που θέλετε να δημοσίευσετε τα σχόλια, παρακαλώ να χρησιμοποιήσετε τα αρχικά μου, επίσης δεν είναι απαραίτητο να κάνετε αναφορά στην σελίδα του facebook.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας
A.K.
Χανιά

Απ. Παπατόλιας: «Ο Προϋπολογισμός της Περιφέρειας ως εργαλείο πολιτικής»

Η εγκαθίδρυση ενός συστήματος διαφανούς και αποτελεσματικού ελέγχου στην οικονομική λειτουργία των Αιρετών Περιφερειών, αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα. Σε μια περίοδο που καταρρέει η αξιοπιστία του πολιτικο-διοικητικού συστήματος της χώρας, ο νεοσύστατος θεσμός των Περιφερειών που ίδρυσε ο Καλλικράτης πρέπει να δώσει το παράδειγμα της χρηστής και αποτελεσματικής διαχείρισης, αντί να εκφυλίζεται σταδιακά στη συνείδηση πολιτών ως μέρος του προβλήματος και ως σύμπτωμα της διεφθαρμένης και αναποτελεσματικής ελληνικής γραφειοκρατίας.

Η σύσταση και η λειτουργία των Υπηρεσιών Αυτοτελούς Εποπτείας ΟΤΑ, η εγκατάσταση των Ελεγκτών Νομιμότητας και η θέσπιση θέσεων Βοηθών Ελεγκτών,  που προβλέπει ο Καλλικράτης, αποτελούν την πρώτη προϋπόθεση για την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη διεκπεραίωση των ελέγχων. Αλίμονο, όμως δύο χρόνια μετά την εγκατάσταση των Περιφερειακών Αρχών, ο τρόπος ελέγχου των οικονομικών πεπραγμένων παραμένει ο ίδιος με τις παλιές Νομαρχίες…Με τις ίδιες παθογένειες, τις ίδιες αβελτηρίες, την ίδια έλλειψη συντονισμού. Οι Ελεγκτές Νομιμότητας δεν έχουν αναλάβει καθήκοντα, ενώ οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, οι Πάρεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου και οι Υπηρεσίες Εντελλομένων, ασκούν συχνά ελέγχους σκοπιμότητας, χωρίς κανένα κριτήριο ή ενιαίο σύστημα κανόνων. Το αποτέλεσμα είναι καθυστερήσεις, διπλή γραφειοκρατία, άνιση μεταχείριση όμοιων περιπτώσεων, διοικητικές εμπλοκές και ζημιά στα αναπτυξιακά έργα.

Σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον η πλήρης υιοθέτηση του διπλογραφικού συστήματος για το σύνολο των δράσεων των Περιφερειών είναι συνεπώς επιβεβλημένη. Μόνον έτσι είναι δυνατά: η παρακολούθηση του κόστους, ο έλεγχος των υποχρεώσεων και των απαιτήσεων και κυρίως η διαφάνεια στην οικονομική διαχείριση των Περιφερειών.

Το πέρασμα από το απλογραφικό σύστημα του Δημόσιου Λογιστικού στο Διπλογραφικό Λογιστικό Σύστημα δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από μια εκ βάθρων αλλαγή του τρόπου κατάρτισης του προϋπολογισμού.

Εκτελούμε σχεδόν τρεις δεκαετίες ευρωπαϊκά προγράμματα και δεν διδαχτήκαμε τίποτα. Ο τύπος του προϋπολογισμού παραμένει αναλλοίωτος, ενώ ο τρόπος που αυτός εκτελείται αποτελεί βασική αιτία ανάσχεσης των μεταρρυθμίσεων στη δημόσια διοίκηση. Στο σχεδιασμό του προϋπολογισμού της Περιφέρειας δεν υπάρχει κανένα κριτήριο για την αξιολόγηση της αποδοτικότητας των παρεχόμενων χρηματοδοτήσεων και του βαθμού επίτευξης των στόχων των παρεχόμενων υπηρεσιών ενώ απουσιάζει η οποιαδήποτε σύνδεση των κωδικών με τα αποτελέσματα των παρεχόμενων υπηρεσιών τους!!!

Ο προϋπολογισμός της Περιφέρειας οφείλει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη διαδικασία προγραμματισμού των πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων, να συνδέει δηλαδή την κατανομή των πόρων με τους στόχους και τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Πρέπει, λοιπόν, να περάσουμε από τους ετήσιους προϋπολογισμούς τυπικής συμμόρφωσης, σε προϋπολογισμούς προγραμμάτων, επικεντρωμένους στην επίτευξη συγκεκριμένων πολιτικών στόχων. Προϋπολογισμούς, που θα βασίζονται σε πολυετείς προβλέψεις και στην αξιολόγηση απόδοσης των χρηματοδοτούμενων πολιτικών. Καίρια ζητήματα στην εφαρμογή του συστήματος ενός τέτοιου προϋπολογισμού είναι α) η σύνδεση μεταξύ στόχων, προτεραιοτήτων και δαπανών, β) η αποκέντρωση της διαχείρισης και της ευθύνης, γ) η εκτίμηση των δαπανών από μηδενική βάση και η αναλυτική κοστολόγηση των δράσεων, και δ) η θέσπιση δεικτών για την παρακολούθηση των δράσεων που χρηματοδοτούνται (Πρακτικές άγνωστες δηλαδή στη σημερινή Περιφερειακή Αρχή)…

Η πρότασή μας συγκροτεί μια εξόχως επιτελική μεταρρύθμιση, που αποτελεί συγχρόνως και ένα ολοκληρωμένο εργαλείο πολιτικής για την υποστήριξη της λήψης των αποφάσεων και τη χάραξη συνολικής αναπτυξιακής στρατηγικής.

Εξασφαλίζει δε ένα πρόσθετο πλεονέκτημα, εάν εφαρμοστεί : προσφέρει τη δυνατότητα να ξεπεραστούν αποτελεσματικά και οι τεράστιες αδυναμίες της διοίκησης Αγοραστού, η οποία ,με τον άχρωμο, γραφειοκρατικό και διεκπεραιωτικό τρόπο λειτουργίας της, μας έκανε δυστυχώς να νοσταλγήσουμε τις παλιές Νομαρχίες…

 

Απόστολος Παπατόλιας

Διδάκτωρ Νομικής

Γενικός Γραμματέας ΕΝ.Π.Ε.

 

 

 

 

 

Άκης Τουρώνης: «Εκλεισε ο STAR 97.1 στη Θεσσαλονίκη»

Όλα αυτά τα 25 χρόνια παρουσίας μου στα ραδιοφωνικά πράγματα της πόλης πορεύτηκα με μια αταλάντευτη αρχή: η σιωπή είναι χρυσός. Ποτέ δεν μπήκα στον πειρασμό να απαντήσω σε κανένα από τα κατά καιρούς διάφορα «πονηρά» δημοσιεύματα για τους ραδιοφωνικούς σταθμούς μου η για μένα προσωπικά. Η παρουσία στα δημόσια πράγματα μιας πραγματικά πολύ μικρής κοινωνίας όπως η Θεσσαλονίκη είνα

ι λογικό να εξάπτει την φαντασία.
Σήμερα όμως είναι μια ξεχωριστή μέρα. Είναι η πρώτη μέρα χωρίς το σημαντικότερο επαγγελματικό δημιούργημα μου, τον STAR FM 97.1. Αυτό το γεγονός έχει ανοίξει την όρεξη ακόμη και των πιο ασήμαντων κρίκων της πορείας του STAR FM σε τέτοιο βαθμό που αναγκάζομαι να μιλήσω για πρώτη και τελευταία φορά. Το θεωρώ καθήκον μου απέναντι στην ιστορία μου και την οικογένεια μου αλλά και στους χιλιάδες ακροατές του μεγαλυτέρου μουσικού σταθμού της Βόρειας Ελλάδας.

Ο STAR FM σταμάτησε να λειτουργεί για λόγους αξεπέραστων οικονομικών προβλημάτων. Η εταιρία στην οποία ανήκει έχει πτωχεύσει μετά από αίτηση της εταιρίας συγγενικών δικαιωμάτων GRAMO που εκπροσωπεί εταιρείες δίσκων και τους μουσικούς για αναδρομικές οφειλές. Αυτό από μόνο του είναι πραγματικά πολύ ειρωνικό γιατί επί 25 χρόνια οι εταιρείες αυτές με παρακαλούσαν μέρα νύχτα να μεταδώσω τα τραγούδια τους και μου πρόσφεραν γη και ύδωρ σε προωθητικό υλικό. Μου έχουν απονείμει προσωπικά επανειλημμένα πλατινένιους δίσκους για την συνεισφορά του STAR FM στην επιτυχία των καλλιτεχνών τους. Με έχουν συστήσει σε πασίγνωστους καλλιτέχνες ως τον σημαντικότερο παράγοντα επιρροής των επιτυχιών στην ελληνική αγορά. Αξίζει να πω εδώ ότι αυτές τις οφειλές τις οποίες αποφάσισαν να διεκδικήσουν από τον STAR FM με αυτό τον τρόπο τις έχουν και όλα τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά ΜΜΕ της Ελλάδας. Το γιατί διάλεξαν τον STAR FM για να εξαντλήσουν την αυστηρότητα τους, το αφήνω στην κρίση σας. Ίσως γιατί ήταν ο μόνος σταθμός στην Ελλάδα που κέρδισε δικαστική απόφαση που μείωνε τις απαιτήσεις του στο μισό από αυτό που ζητούσαν…

Ποια ήταν όμως τα αίτια της οικονομικής κατάρρευσης; Το πρώτο είναι η τραγική ανευθυνότητα του ελληνικού κράτους που κρατά ομήρους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της χώρας χωρίς να ανανεώνει τις άδειες λειτουργίας με αποτέλεσμα σε μια πόλη σαν την Θεσσαλονίκη να λειτουργούν 60 σταθμοί ενώ στο Los Angeles είναι 25 και στο Λονδίνο 15! Το δεύτερο είναι η εν λευκώ εμπιστοσύνη που έδειξα σε συνεταίρους μου και οι οποίοι με εξαπάτησαν και καταχραστήκαν το ιλιγγιώδες ποσό των τουλάχιστον 2.000.000€. Το τρίτο είναι η υπερβολική γαλαντομία μου στους κάθε λογής συνεργάτες μου, εργαζόμενους και μη. Είναι άλλωστε γνωστό σε όλη τη ραδιοφωνική πιάτσα ότι οι αμοιβές στον STAR FM ήταν σημαντικά μεγαλύτερες από οποιοδήποτε άλλο μέσο της πόλης. Τελευταία άφησα την οικονομική κρίση. Μιλάμε για λαίλαπα που σάρωσε τα πάντα στα ΜΜΕ. Μιλάμε για πρωτοφανή ύφεση που δεν έχει συμβεί σε καμία χώρα ποτέ σε καιρό ειρήνης! Κάτι ανάλογο έχει να γίνει από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο! Σημειώνω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από τον STAR FM.

Εύλογα όμως κανείς θα ρωτήσει : και ποιος φταίει για όλα αυτά ; Μα φυσικά εγώ. Δυστυχώς απέτυχα. Και γιατί υποτίμησα την ανικανότητα του ελληνικού κράτους και γιατί μεθυσμένος από το γλυκό κρασί της ανεπανάληπτης επιτυχίας του STAR FM παραμέλησα τον κρίσιμο τομέα της οικονομικής διαχείρισης. Και πληρώνω το τίμημα σήμερα. Μετά από 25 χρόνια δουλειάς δεν έχω μια! Εγώ και η οικογένεια μου πληρώνουμε το τίμημα και ας ακούω διάφορες μαλακίες περί του αντιθέτου. Προκαλώ δημόσια όποιον θέλει να του υπογράψω αμετάκλητο πληρεξούσιο για να ψάξει τους δικούς μου τραπεζικούς μου λογαριασμούς (όπως και κάθε συγγενικού μου προσώπου) αλλά και κάθε περιουσιακό στοιχείο ανά την υφήλιο και αν βρει ένα ευρώ εγώ θα κάτσω να με πηδήξει στην Πλατεία Αριστοτέλους!

Σήμερα διάβασα και άλλα απίθανα γραμμένα από τον μόνο άνθρωπο στα 25 χρόνια που έφυγε από τον STAR FM για μισθολογικούς λόγους και που είναι στα «αζήτητα» έκτοτε (Αθηναίος επιχειρηματίας του πρόσφερε διπλάσιο μισθό και προαγωγή από Log Editor σε Διευθυντή Προγράμματος (!) – μια παταγώδης αποτυχία αφού ο νέος σταθμός του δεν ξεπέρασε ποτέ το 1% σε ακροαματικότητα). Αυτή η τρίχα λοιπόν τόλμησε να μιλήσει για «ρίψασπι» και για δήθεν «κυνηγητό από το ΣΔΟΕ». Τον πληροφορώ ότι το ΣΔΟΕ έχει κάνει εξονυχιστικό έλεγχο σε όλα τα οικονομικά μου στοιχεία των τελευταίων 10 χρόνων (προφανώς μετά από καταγγελίες παρομοίων ανόητων) και δεν έχει βρει ούτε ένα ευρώ που να μην έχω δηλώσει και φορολογηθεί γιαυτό. Όσο για την κατά διαστήματα απουσία μου στο εξωτερικό από τα τέλη Απριλίου και μετά που η κατάσταση ήταν εμφανώς μη αναστρέψιμη, αυτή οφείλεται στην προσπάθεια μου για να μπορέσω να εξασφαλίσω εργασία ικανή ώστε να μπορέσω να συντηρήσω αξιοπρεπώς την οικογένεια μου.

Θα με ρωτήσετε και γιατί δεν ψάχνεις εργασία στην Ελλάδα ; H απάντηση είναι απλή. Αισθάνομαι τέτοια πρωτοφανή αηδία για την συμπεριφορά ανθρώπων που είχα πολύ κοντά μου όλα αυτά τα χρόνια που δεν θέλω να ρισκάρω μια τυχαία συνάντηση μαζί τους, υπάρχει κίνδυνος να εγκληματήσω. Μιλάμε για ανθρώπους που τους έβαζα στο σπίτι μου, που έκαναν περιούσιες από τις πλουσιοπάροχες αμοιβές που τους έδινα, που οφείλουν την επαγγελματική τους υπόσταση στον STAR FM, που ζουν και κοιμούνται πάνω σε κρεβάτια και έπιπλα αγορασμένα με δικά μου προσωπικά χρήματα. Άνθρωποι που είχαν καθαρά έσοδα 500.000€ ο καθένας την τελευταία δεκαετία από τον STAR FM είναι σήμερα λάβροι εναντίον μου στα εργατικά δικαστήρια. Λες και έχω και δεν δίνω, λες και η εταιρία δεν πτώχευσε, λες και δεν ήταν από τους πρώτους που πήδηξαν από το καράβι. Λες και δεν έχουν γυρίσει σε όλη την υφήλιο με έξοδα της εταιρίας μένοντας σε πανάκριβα ξενοδοχεία, τρώγοντας σε πανάκριβα εστιατόρια. Λες και δεν έμαθαν ότι ξέρουν για το ραδιόφωνο από τους κορυφαίους συμβούλους του πλανήτη τους οποίους χρυσοπλήρωνα για να τους έχω αποκλειστικά στις υπηρεσίες του STAR FM. Λες και δεν βρήκαν την νέα τους εργασία με 5.000€ μισθό το μήνα εξαιτίας των γνωριμιών που έκαναν χάρη σε αυτούς τους συμβούλους και εξαιτίας φυσικά του τεράστιου ονόματος του STAR FM σε όλη την ραδιοφωνική πιάτσα.

Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι είμαι άνθρωπος καθαρός και παρορμητικός που ότι έχω να πω σου το λέω κατευθείαν στα μούτρα σου. Ακριβώς γιαυτό λοιπόν μου είναι αδύνατον να ζήσω στην ίδια πόλη με αυτούς τους ανθρώπους. Είναι σίγουρο ότι θα γίνει το κακό. Και αντί να αισθάνομαι εγώ άσχημα που με «διώχνουν» από την πόλη μου, έχουν το θράσος να με κατηγορούν και από πάνω. Να στεναχώριουνται δήθεν γιατί έκλεισε ο STAR FM! Και μάλιστα ποιοι ; οι Ιούδες των 30 αργυρίων! Να τολμούν να μιλούν για δική τους «μεγαλύτερη αγάπη» προς τον STAR FM! Λες και αυτοί τον δημιούργησαν από το μηδέν, λες και αυτοί αποκοιμήθηκαν από την κούραση στα πατώματα του πρώτου studio στις 3 τη νύχτα ενώ κολλούσαν την ηχομόνωση στους τοίχους, λες και αυτοί ξυπνούσαν κάθε μέρα επί ένα χρόνο το 1989 και έπρεπε μέχρι το μεσημέρι να βρουν 1 η και 2 εκατομμύρια δραχμές που δεν είχαν για να πληρώσουν τους τοκογλύφους και να γλυτώσουν το ξύλο, λες και αυτοί θα είναι «μαυρισμένοι» σε όλη τους τη ζωή, λες και μπορεί έστω ένας από αυτούς να καταλάβει πως νιώθει ένα άνθρωπος που χάνει 25 χρόνια σκληρής δουλειάς!
Χθες έζησα τον θάνατο ενός ακόμη αγαπημένου μου «προσώπου». Έχασα το πνευματικό μου παιδί. Λυπάμαι πολύ που ακόμη και αυτή την ημέρα υπήρξαν τόσο «μικροί» άνθρωποι, πραγματικές τρίχες. Τελειώνοντας θέλω να ευχαριστήσω από βάθους ψυχής όλους τους εργαζόμενους του STAR FM που έμειναν πιστοί μέχρι τέλους και να τους ζητήσω συγγνώμη που δεν κατάφερα να εκπληρώσω τις υποχρεώσεις μου. Ελπίζω ότι η εκποίηση του ενεργητικού του STAR FM από την σύνδικο της πτώχευσης θα αποδειχτεί αρκετή για να πάρουν τα οφειλόμενα τους. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τις χιλιάδες των πιστών ακροατών που μας στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια και ακόμη για όλα αυτά τα απίστευτα μηνύματα συμπαράστασης που παίρνω από χθες. Για εσάς θα τα ξαναέκανα όλα από την αρχή.

Άκης Τουρώνης
Ωραιόκαστρο 21/9/2012

Θανάσης Μαυρίδης: «ΧΑ – Ένα ακόμη καθυστερημένο γραμμάτιο»

Αν ήταν χτες η Χρυσή Αυγή που έκλεινε τις πόρτες του υπουργείου Εργασίας και όχι το ΠΑΜΕ, τι θα είχε συμβεί; Θα μιλάγαμε ή όχι για εκτροπή; Κι όμως! Απέναντι στις άνομες ενέργειες της αριστεράς υπάρχει εδώ και χρόνια μία ανοχή που έχει αναισθητοποιήσει τον μέσο άνθρωπο σε φαινόμενα πολιτικής βίας.

Όταν οι «αγανακτισμένοι» πολίτες του Αλέξη πετούσαν γιαούρτια στους πολιτικούς αντιπάλους, τότε όλα ήταν καλά. Ήταν η «δίκαιη αγανάκτηση» του ελληνικού λαού απέναντι στο μνημόνιο και τους υπηρέτες της τρόικας. Όταν τα τάγματα εφόδου των αναρχικών έκαιγαν την Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2008, τότε όλα ήταν καλά. Ήταν η νέα γενιά που έπρεπε να βιώσει το δικό της Μάη του 68. Τώρα που η Χρυσή Αυγή βρήκε παράθυρο νομιμοποίησης της πολιτικής βίας, αναρωτιόμαστε όλοι τι έφταιξε. Ετοιμαστείτε για το επόμενο βήμα προς το χάος…

Δεν χρειάζεται να έχεις κανείς φαντασία για να αντιληφθεί που ακριβώς οδηγούνται τα πράγματα. Τα όσα συνέβησαν στην Ιταλία την δεκαετία του 70 ίσως αποτελούν ένα καλό οδηγό για την περιήγησή μας στα χνάρια του κόσμου της κινούμενης άμμου που ετοιμαζόμαστε να εισέλθουμε.

Κάποιοι ίσως μας κατηγορήσουν αυτή την στιγμή ότι βάζουμε στο ίδιο σακί τους «αγωνιστές της αριστεράς» με τους «συμμορίτες της ακροδεξιάς». Να με συγχωρούν, αλλά οι άνθρωποι και τα κινήματα χαρακτηρίζονται από τις πράξεις τους. Μπορεί η στόχευση των ενεργειών τους να είναι διαφορετική αλλά η πρακτική τους έχει κοινά στοιχεία. Η χρήση της βίας ως όπλο για την επιβολή των ιδεολογικών τους θέσεων στη κοινωνία είναι μία πρακτική που αργά ή γρήγορα οδηγεί στον εκτροχιασμό. Η ακροδεξιά με την ακροαριστερά δεν είναι το ίδιο, δεν ταυτίζονται ιδεολογικά. Αλλά είναι το ίδιο επικίνδυνες για το αστικό μας πολίτευμα.

Λένε ότι για το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής ευθύνεται η ανεργία, η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Και για τον Δεκέμβριο του 2008 τι έφταιγε; Τότε που δεν υπήρχε ακόμη κρίση; Εκτός κι αν θεωρεί κανείς ότι ο καπιταλισμός είναι μόνιμα σε κρίση και πρέπει να ηττηθεί. Είναι ένα σημείο που πάντοτε συμφωνούσαν οι κομμουνιστές με τους φασίστες, από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Η πολιτική βία είναι κατακριτέα από όπου κι αν προέρχεται. Ο κ. Δένδιας κινδυνεύει να γίνει το μαύρο πρόβατο για την ελληνική ακροδεξιά. Γεγονός που δείχνει ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Ο κ. Δένδιας δεν αντέδρασε χτες , όταν το ΠΑΜΕ απέκλεισε την είσοδο σε ένα δημόσιο κτίριο. Γεγονός που δείχνει ότι έκλεισε τα μάτια του σε μία ακόμη άνομη πράξη. Ο κ. Δένδιας εξακολουθεί και κάνει το ίδιο λάθος που έκαναν όλοι οι συνάδελφοί του στην μεταπολίτευση: Φοβάται να εφαρμόσει το Νόμο.

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος σε αυτό τον πλανήτη που θα ήθελα να φιλοξενήσω έναν ρατσιστή στο σαλόνι του σπιτιού μου. Επίσης, δεν νιώθω την παραμικρή ανάγκη να κατανοήσω τον μασκοφόρο που σπάει μία βιτρίνα, επειδή θεωρεί υπεύθυνη την κοινωνία για τα υπαρξιακά του προβλήματα. Τέλος, δεν μπορώ να ασπαστώ το όνειρο της παγκόσμιας επανάστασης της ελληνικής αριστεράς.

Από την άλλη πλευρά, με ενοχλεί αφάνταστα η λογοκρισία και μισώ θανάσιμα την βία. Πολύ περισσότερο με ενοχλεί και με θυμώνει η προοπτική να πρέπει να ζητήσω την άδεια από έναν τύπο με μαύρο ή κόκκινο σκούφο για να βγω από το σπίτι μου ή για να επισκεφτώ ένα δημόσιο κτίριο.

Για να είμαστε ξεκάθαροι! Ακούω πολύ κόσμο να διαμαρτύρεται για την ποιότητα του πολιτικού μας κόσμου και να δικαιολογεί έτσι την ψήφο του στην Χρυσή Αυγή. Οι «κλέφτες πολιτικοί» ήταν πάντοτε ένα καλό άλλοθι για την άνοδο των λαϊκιστών στην εξουσία, αλλά αυτοί οι «κλέφτες» αναδείχτηκαν με την δική μας ψήφο. Όπως και με την δική μας ψήφο αναδεικνύονται σήμερα δυνάμεις που προωθούν τον ρατσισμό.

Το χειρότερο όλων, όμως, είναι ότι η ξενοφοβική και ρατσιστική ελληνική ακροδεξιά χρησιμοποιεί τα ίδια όπλα που χρησιμοποιούσε μέχρι σήμερα η ελληνική αριστερά. Αν τα προηγούμενα χρόνια η αριστερά είχε σεβαστεί τη νομιμότητα και δεν καταλάμβανε δρόμους, λιμάνια και δημόσια κτίρια, σήμερα ο κίνδυνος να μας κτίσουν τις εισόδους των σπιτιών μας θα ήταν απόμακρος. Δυστυχώς, όμως, το κτίσιμο ανθρώπων στους χώρους εργασίας τους είναι μία εικόνα που στα μάτια της κοινής γνώμης προάγει το επαναστατικό πνεύμα.

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι ένα φαινόμενο των ημερών». Είναι η αποπληρωμή ενός ακόμη γραμματίου της μεταπολίτευσης. Η διαφορά είναι ότι ένα «φαινόμενο» μπορεί και να εξαφανιστεί από μόνο του, ενώ ένα γραμμάτιο θα πρέπει να πληρωθεί με ό,τι αυτό κι αν συνεπάγεται.

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Άγης Βερούτης: «Πιράνχας, συνταγές και πολυφαρμακία»

Είναι μια αλήθεια πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η φαρμακευτική επιστήμη έχει προσφέρει μεγάλη βελτίωση στην ανθρώπινη ζωή. Τεράστια ποσά ξοδεύονται από τις φαρμακευτικές εταιρίες στην έρευνα και εξέλιξη φαρμάκων, που βελτιώνουν την ζωή του ανθρώπου.

Προκειμένου να υπερκαλύψουν το τεράστιο κόστος των ερευνών, οι φαρμακευτικές λαμβάνουν πατέντες που τους εξασφαλίζουν την μονοπωλιακή εκμετάλλευση των ανακαλύψεών τους για περίπου δέκα χρόνια από την απονομή της πατέντας. Στον χρόνο αυτό πρέπει να λάβουν άδεια από οργανισμούς πιστοποίησης μετά από κλινικές έρευνες για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου. Αυτό διαρκεί σχεδόν μια δεκαετία και έχει επίσης τεράστιο κόστος. Το επιχειρηματικό ρίσκο είναι σημαντικό για τις φαρμακευτικές, καθώς λιγότερο από 10% των σκευασμάτων που ερευνώνται καταλήγουν σε εμπορικά σκευάσματα.

Όταν λήξουν οι πατέντες ξεκινάει ο πραγματικός ανταγωνισμός τιμών για τις φαρμακευτικές, καθώς άλλες εταιρίες χρησιμοποιούν την τεχνολογία που έχει περιγραφεί στην κατάθεση της πατέντας προκειμένου να κατασκευάσουν την δραστική ουσία χωρίς το τεράστιο κόστος της έρευνας. Τέτοιες εταιρίες υπάρχουν πολλές και σε αναδυόμενες χώρες εξέχουσας της Ινδίας. Συχνά η ίδια η φαρμακευτική που είχε την πατέντα πουλάει έτοιμη τη δραστική ουσία σε τέτοιες εταιρίες που δραστηριοποιούνται στην αγορά των “γενόσημων” φαρμάκων (generics).

Τα γενόσημα πωλούνται παγκοσμίως σε τιμή 10%-30% αυτής του πρωτότυπου σκευάσματος, παρόλα αυτά επιτρέπουν σημαντική κερδοφορία για τις εταιρίες που τα συσκευάζουν.

Στην Ελλάδα κυριαρχούν οι φαρμακευτικές που απλά συσκευάζουν το σκεύασμα, αγοράζοντας έτοιμες τις δραστικές ουσίες σε βαρέλια από το εξωτερικό ενώ τα προϊόντα τους πωλούνται ως “επώνυμα γενόσημα” στα φαρμακεία, σε τιμές που παλαιότερα έφταναν και το 80% των πατενταρισμένων πρωτότυπων, με τη σύμφωνη γνώμη φυσικά της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας που καθόριζε τις τιμές της “λίστας” των φαρμάκων. Αυτό σημαίνει ότι τα φάρμακα θα μπορούσαν να κοστίζουν ως και 4 φορές λιγότερο στην Ελλάδα αν οι γιατροί ήταν υποχρεωμένοι να συνταγογραφούν μόνον την δραστική ουσία, ενώ οι φαρμακοποιοί υποχρεωμένοι να εκτελούν την συνταγή με την φθηνότερη εκδοχή της δραστικής ουσίας. Είναι γνωστό τί αντιδράσεις προκάλεσε αυτή η απόφαση της κυβέρνησης σε γιατρούς και φαρμακοποιούς, που έφτασαν να πουν το οξύμωρο ότι οι «αδρανείς» συμπληρωματικές ουσίες των φαρμάκων επιδρούν στη θεραπευτική τους δράση. Ήμαρτον δηλαδή.

Κάποιος επίορκος γιατρός που διαθέτει δικαίωμα συνταγογράφησης σε ασφαλισμένους διαθέτει πολλούς τρόπους να δημιουργήσει πρόσθετο παράνομο μαύρο εισόδημα εφόσον το επιθυμήσει (προ μηνών αποκαλύφθηκε ιατρός που συνταγογράφησε σε ένα μήνα 1.400 συνταγές αξίας άνω των 300.000 ευρώ -70 συνταγές ανά εργάσιμη όταν μέγιστος ανθρωπίνως εφικτός αριθμός ραντεβού είναι ίσως τα 25).

Ας δούμε όμως πως δουλεύει το σύστημα: αρχικά θα έρθει σε επαφή μαζί του ένας ιατρικός επισκέπτης κάποιας διεφθαρμένης εταιρίας (πολυεθνικής ή μη) που χρησιμοποιεί αθέμιτες τακτικές. Εφόσον συμφωνήσει στην υπερσυνταγογράφηση θα λαμβάνει μερίδιο από τον τζίρο που δημιουργεί στην εν λόγω εταιρία (επ΄ αυτού έχει γυριστεί και ξένη ταινία για όσους αναρωτόνται). Οι ασφαλισμένοι του ταμείου που θα πηγαίνουν στον συγκεκριμένο γιατρό πλέον, θα λαμβάνουν συνταγή για τα φάρμακα της εταιρίας, ακόμα και αν συχνά δεν τα χρειάζονται. Αναρωτήθηκε κανείς ποτέ αν αυτός είναι ένας λόγος που η κατανάλωση αντιβιοτικών και η πολυφαρμακία είναι τόσο υψηλή στην Ελλάδα;

Άλλος τρόπος για να δημιουργήσει τεράστια “μαύρα” εισοδήματα από το δικαίωμα συνταγογράφησης ένας επίορκος είναι να έρθει σε συνεννόηση με κάποιον επίσης λαμόγιο φαρμακοποιό για να συμπληρώνει εικονικές συνταγές σε βιβλιάρια ηλικιωμένων, ανύποπτων, ή και νεκρών ακόμη, που πέφτουν στα χέρια των δύο. Φυσικά εκεί το κέρδος για τους δύο μπορεί να ξεπεράσει το 100% της τιμής του φαρμάκου!

Ας δούμε πώς γίνεται αυτό:

α) απαιτείται πρώτα οι δύο να έχουν στα χέρια τους κάποιο βιβλιάριο ασφαλισμένου του ταμείου που συνταγογραφεί ο γιατρός, κατά προτίμηση νεκρού ή με άννοια. Γνωρίζοντας ότι οι συνταγογράφηση δεν παρακολουθείτο το πεδίο ήταν τελείως ανοιχτό. Το βιβλιάριο αυτό ήταν σαν υπογεγραμμένο μπλοκ λευκών επιταγών για τους επίορκους (γι’ αυτό και η αντίσταση στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση).

β) ο επίορκος γιατρός συμπληρώνει σε αυτό μια συνταγή για κάποια πολύ ακριβά φάρμακα χωρίς φυσικά να το ξέρει ο ασφαλισμένος, μετά φυσικά αφαιρείται και το διπλότυπο του ασφαλισμένου για να μην υποψιαστεί κανείς,

γ) ο επίορκος φαρμακοποιός παίρνει το αυτοκόλλητο κουπόνι από ένα ή περισσότερα κουτιά του ακριβού φαρμάκου και τα κολλάει στο πρωτότυπο της συνταγής που θα στείλει στο ταμείο για να αποζημιωθεί το 100% της τιμής της,

δ) ο γιατρός θα εισπράξει το σύνηθες 20% από την φαρμακευτική(ες),

ε) ο φαρμακοποιός κατόπιν θα πωλήσει το φάρμακο χωρίς το αυτοκόλλητο κουπόνι σε κάποιον ιδιώτη χωρίς συνταγή με 5%-15% έκπτωση και χωρίς απόδειξη (ό,τι δεν πουληθεί πριν την ημερομηνία λήξης του μπορεί να καταλήξει σε κανένα πηγάδι στο Λαύριο, ή στα σκουπίδια).

Συνολικό έσοδο από την παραπάνω παράνομη διαδικασία: 100+20+90=210%.

Το έξοδο για τον φαρμακοποιό (πριν τη μείωση των εγγυημένων συντελεστών κέρδους) ήταν η αγορά στο 65% της τιμής του φαρμάκου. Καθαρό κέρδος από αυτή την απάτη είναι 145% της τιμής του φαρμάκου. Να γιατί ήταν τόσο σημαντικό να υπάρχουν τα πανάκριβα φάρμακα “lifestyle” στις λίστες των ταμείων, και φαίνονται οι ηλικιωμένοι της χώρας να έχουν τόσο ταραχώδη σεξουαλική ζωή, ενώ καταναλώνουν πανάκριβα φάρμακα.

Να επίσης γιατί το να παραμείνει κλειστός ο αριθμός των φαρμακείων είναι τόσο σημαντικό για τη χώρα: ο προϋπολογισμός της υγείας δεν αντέχει περισσότερα!

Συνολικά η Ελλάδα εκτός από πολυφαρμακία μαστίζεται και από ακρίβεια στα φάρμακα. Αλλιώς δεν εξηγείται η πενταπλάσια δαπάνη μας για φάρμακα συγκριτικά με την παραπλήσιου πληθυσμού Σουηδία με πολύ πιο αντίξοες κλιματικές συνθήκες από εμάς.

Τα πιράνχας, που πολύ σωστά διέγνωσε προ δεκαετίας ο υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος, δεν έφαγαν μόνον εκείνον και τους διαδόχους του στην ηλεκτρική καρέκλα του Υπουργείου Υγείας. Τα πιράνχας δρουν σε μεγάλα κοπάδια κόβοντας ένα μικρό κομμάτι σάρκας το καθένα από το άτυχο ζώο που θα μπει στο ποτάμι που εκείνα ζουν. Από τον αριθμό τους και μόνον, σε μερικά λεπτά καταβροχθίζουν μια αγελάδα μέχρι σκελετού. Ο χρόνος που τους πήρε να καταβροχθίσουν αποθεματικά μισού αιώνα των ασφαλιστικών ταμείων ήταν λιγότερο από δύο δεκαετίες.

Το ερώτημα παραμένει γιατί οι αρχές προστασίας της κοινωνίας από τέτοια φαινόμενα παραμένουν ανενεργές μπροστά σε τέτοια λεηλασία, και τί επιβάλλει αυτή την απραξία και ατιμωρησία.

Του Άγη Βερούτη

Παρακολουθήστε στο twitter: @Agissilaos

agissilaos@gmail.com

www.capital.gr

Άρης Πορτοσάλε: «Κλαρίνα ή Διαχείριση»

Έβλεπα κάποιους δημάρχους να σπρώχνονται με τα ΜΑΤ στην προσπάθεια τους να κάνουν εικόνα τη διαμαρτυρία τους. Είναι γεγονός, πως η περικοπή της κρατικής επιχορήγησης τους αλλάζει τα φώτα όπως και οι ίδιοι κάνουν με τους δημότες όταν αυξάνουν τις χρεώσεις. Το συνδικαλιστικό όργανο των ΟΤΑ αποφάσισε το κλασσικό. Λες και κλείνοντας τις πόρτες των δημοτικών επιχειρήσεων θα ξόρκιζαν το κακό. Νομοτελειακά θα ερχόταν αυτή η στιγμή και πριν εκλεγούν ήξεραν τις συνέπειες της χρεοκοπίας. Άλλωστε μιλώντας ιδιωτικά μαζί τους παραδέχονται πως είναι υποχρεωμένοι να πάρουν αποφάσεις που θα καθορίσουν την ύπαρξη των Δήμων. Προσαρμόζεσαι; Εξακολουθείς να υπάρχεις. Αρνείσαι την αναδιάρθρωση και τον εξορθολογισμό; Κλείνεις!

Η διαμαρτυρία του τύπου “κλείνω το Δήμο” είναι τόσο πεπαλαιωμένος τρόπος αντίδρασης όσο και η ιστορία του θεσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης. Δεν απαντά όμως στο σκληρό πρόβλημα. Το χρεοκοπημένο κράτος δεν μπορεί να συντηρεί χρεοκοπημένους δήμους. Ο,τι συνέβαινε στο πρόσφατο παρελθόν δεν υπάρχει πια. Άρα ο δήμαρχος, το δημοτικό συμβούλιο και οι πολίτες πρέπει να πάρουν από κοινού, δημοκρατικά, σε λαϊκές συνελεύσεις θέλεις, με κάθε τρόπο δημόσιου διαλόγου θέλεις, σοβαρές αποφάσεις. Η επιχορήγηση δεν επαρκεί να καλύψει όλες τις ανάγκες. Τις πραγματικές αλλά και τις δαπάνες που με λαϊκισμό, παραγοντισμό και ψηφοθηρία βάφτισαν “ανάγκες” για να εκλέγονται!

Πρέπει να επιλέξουν. Θέλουν ο Δήμος να οργανώνει πανηγύρια με Θώδη και συναυλίες με Βίσση. Καλώς. Ξοδεύουν εκεί τα λεφτά τους. Θέλουν το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι” για τους γέροντες; Καλώς. Αλλά δεν περισσεύουν ποσά για ταρατατζούμ… Εάν οι δημοτικές επιχειρήσεις μπαίνουν μέσα πρέπει να κλείσουν, χθες… Πιθανό για κάποιους Δήμους εξορθολογισμός να σημαίνει ότι λειτουργίες τους πρέπει να περάσουν στον ιδιωτικό τομέα. Ώστε να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός μεταξύ ομοειδών υπηρεσιών που σίγουρα θα ρίξουν το κόστος εκτέλεσης. Για να γίνουν αυτά εκτός από αντίληψη και τρόπο εργασίας πρέπει οι δήμαρχοι να αποκτήσουν ΘΑΡΡΟΣ και ΤΟΛΜΗ και να ενεργήσουν ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ!

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ αρνήθηκε την υποχρεωτική αναδιάταξη του δημόσιου τομέα. Καλείται να την εφαρμόσει η κυβέρνηση Σαμαρά. Δεν ξέρω εάν θα αντέξει ο κ. Φ. Κουβέλης. Ο κ. Βενιζέλος, προσωπικά προφανώς δεν έχει πρόβλημα, αλλά παίζει το ρόλο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ προτού παραδώσει το κόμμα στον φυσικό του ιδιοκτήτη. Ο πρωθυπουργός με την πολιτική του συμπεριφορά δεν αφήνει περιθώρια για αντίθετη σκέψη, παρά μόνο την εφαρμογή των μέτρων.

Δεν θέλει και πολύ για να γίνει αντιληπτό ότι τα προς χρήση εργαλεία της παρελθούσας χρυσής εποχής με τον απλόχερο δημόσιο δανεισμό, δεν βοηθούν. Αντιθέτως αυξάνουν τη μελαγχολία σε εκείνους που αναπολούν με νοσταλγία το παρελθόν.

Το μεταναστευτικό, η διαχείριση των απορριμμάτων, ο ανταγωνισμός στην αγορά, το αληθινό άνοιγμα των επαγγελμάτων, οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών, η ανάπτυξη μέσω της παραγωγής και όλα τα εκκρεμή ζητήματα απαιτούν μεθόδους επίλυσης σύγχρονους.

Ζητούν ρεαλισμό, ουσία, ειλικρίνεια, σοβαρότητα και σκληρή εργασία. Άντε να βγει μπροστά και ο δημόσιος τομέας να πρωτοτυπήσει, να καινοτομήσει και να κατακτήσει το νέο κόσμο που ανοίγεται μπροστά στην Ελλάδα…

http://portosalte.skai.gr/post/30451225261

Τάσος Γιαννίτσης: «Το δίκιο και το άδικο του Θόδωρου» (σε δεύτερο ενικό)

Η γνωστή φράση σου μαζί τα φάγαμε ή μαζί τα τρώμε υποκίνησε μια μεγάλη διαμάχη σε μια φάση που η κοινωνία ψάχνεται και ο νέος κόσμος (και όχι μόνο) βρίσκεται σε απόγνωση. Θα αναγνωρίσω ευθέως, ότι πράγματι, στον δρόμο που πήραμε για δεκαετίες – που δεν ήταν ευθύγραμμος – πολλά ή και όλα τα παραδείγματα που επισημαίνεις ήσαν πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που σε διάφορες εκδοχές συνεχίζεται ακάθεκτα ακόμα και σήμερα, εν μέσω κοινωνικής και οικονομικής κατάρρευσης. Οι Υδραίοι και πολλοί άλλοι νησιώτες ή στεριανοί υπέρμαχοι του διαρκούς σκανδάλου κλοπής φόρων σε βάρος των φορολογούμενων, των άνεργων και της χώρας είναι το πιο χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα.

Οι σπατάλες του κράτους ή και απλές δαπάνες για μισθούς, συντάξεις, έργα, τομείς της κυβερνητικής δραστηριότητας, η εύνοια σε πρόσωπα, διορισμοί, προμήθειες, παρανομίες, τα «σκάνδαλα» σε ΔΕΚΟ, στην κεντρική πολιτική σκηνή ή στην αυτοδιοίκηση, οπουδήποτε, δημιούργησαν απασχόληση, εισοδήματα – νόμιμα και παράνομα -, ευημερία, που ωφέλησαν εκατομμύρια, όχι απλώς εκατοντάδες χιλιάδες, πολίτες, συχνά μάλιστα απρόσωπα, σε συνδυασμό με τα αναρίθμητα ατομικά ρουσφέτια. Η φοροδιαφυγή, η εισφοροδιαφυγή, η ευνοιοκρατία από τη μια αφαιρούσαν δημόσια ευημερία, ενώ από την άλλη δημιουργούσαν ιδιωτικό πλούτο, είτε μιλάμε για επιχειρήσεις και επιχειρηματίες, μικρομεσαίους, απλούς εργαζόμενους, συνταξιούχους, σε κάθε γωνιά της χώρας. Πέρα από αυτό, έβαλαν σε κίνηση μια μορφή ανάπτυξης που σε διάφορες χρονικές φάσεις, σε κάθε μεταπολιτευτική δεκαετία, δημιούργησε μια αναπτυξιακή δυναμική, που μας επέτρεψε παραμονές της κρίσης να μιλάμε για σημαντική σύγκλιση με το οικονομικά και κοινωνικά ανεπτυγμένο ευρωπαϊκό πρότυπο.

Το τι ήταν παράνομο και τι όχι σε μια πορεία σχεδόν σαράντα ετών δεν είναι αδιάφορο. Όπως αναγνωρίζεις, πολλά ήσαν αποτέλεσμα κατάχρησης εξουσίας, παράνομων πράξεων, συναλλαγών και παρόμοιων φαινομένων, που ξεκινούσαν από το πολιτικό σύστημα, εκτείνονταν σε πολλά επίπεδα της δημόσιας διοίκησης και απλώνονταν στον ευρύτερο κοινωνικό ιστό. Πολλοί τα «έφαγαν» ιδιωτικά ή δημόσια, αρκετοί μάλιστα τα «άρπαξαν». Τα σκάνδαλα, ρητά ή άρρητα, ήταν τμήμα όλου αυτού του σκηνικού. Πολλά άλλα ήσαν βέβαια με όλους τους κανόνες της νομιμότητας. Αλλωστε σημαντικές «παρανομίες» γίνονται συχνά με τον πιο νομότυπο τρόπο. Όταν π.χ. η δημόσια διοίκηση δεν χρειάζεται καμιά πρόσθετη πρόσληψη, αλλά  γίνονται προκηρύξεις για προσλήψεις χιλιάδων ή όταν ένα έργο είναι περιττό, αλλά προχωράει και δαπανώνται εκατομμύρια για να εισπραχθούν μίζες (ας ξαναδούμε τον «Ήρωα με τις παντούφλες») ή όταν λαμβάνονται θεσμικές αποφάσεις που απονέμουν σκανδαλώδη εισοδηματικά προνόμια σε ολόκληρες κατηγορίες πολιτών, όλα γίνονται –συνήθως-  νομότυπα. Όμως, στην ουσία, πρόκειται για μια κατασπατάληση/καταλήστεψη δημόσιων πόρων που γινόταν όχι για το σκοπό που εμφανιζόταν, αλλά για να δημιουργηθούν οφέλη διαφορετικού, τρίτου, τύπου.

Και τώρα ο λογαριασμός όλων αυτών πρέπει τώρα να πληρωθεί.

Όταν δει κανείς τι έγινε σε επίπεδο ατομικού οφέλους, όσα λοιπόν αναφέρεις είναι μια πραγματικότητα από την οποία καλόπιστα δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει. Υπάρχει ένα θέμα με το ότι εκατομμύρια μονάδες (πολίτες, επαγγελματίες, επιχειρήσεις) συμμετείχαν πολύ έμμεσα στο σκηνικό αυτό, και είναι άδικο να τους εμπλέκει κανείς σε όρους ευθύνης, ακόμα και αν και γι αυτούς υπήρξαν ατομικά οφέλη από την ανάπτυξη που ευνόησε γενικά το κοινωνικό σύνολο. Όμως αυτό θα το αφήσω στην άκρη.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά δεν ήσαν απόρροια μιας πολιτικής αθωότητας. Ήσαν αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων ή πρακτικών και τμήμα μιας πολιτικής αντίληψης, που έβλεπε ότι μπορεί να ασκήσει πολιτική, που ενώ οδηγούσε -και το γνώριζε-  σε πλασματικά κοινωνικά και οικονομικά οφέλη, γεννούσε ταυτόχρονα πραγματικά πολιτικά/κομματικά, οφέλη, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, μεταφέροντας το λογαριασμό στα μελλοντικά χρόνια και αδιαφορώντας απόλυτα γι αυτό.  Όλα αυτά ήσαν απόρροια ενός ολόκληρου ιδεολογικού σχήματος και εμπεδωμένων στερεότυπων, αντιλήψεων και πρακτικών, που σφυρηλατήθηκαν για πάνω από τρεις δεκαετίες σε κάθε σφαίρα της συλλογικής ζωής της ελληνικής κοινωνίας (και πριν βεβαίως). Ήσαν απόρροια του συνδυασμού τόσο απόμακρων πραγματικοτήτων, όπως η διαφθορά, η απουσία στέρεας παραγωγικής βάσης  και ανάπτυξης, η συναλλαγή, το πελατειακό σύστημα, ο αλαζονικός αρνητισμός για θεσμικές, οικονομικές ή πολιτισμικές αλλαγές που μπορούσαν να διασφαλίσουν τη συνεχή άνοδο της κοινωνίας μας και η πεισματική απόρριψη ή μάλλον ο χλευασμός μιας σειράς κεντρικών χαρακτηριστικών της επιτυχίας της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, όπως:

– Ο ορθολογισμός στην πολιτική, στην οικονομία και στο πολιτικό σύστημα,
– Μια θεμελιώδη πολιτική ηθική,
– Η αδιαφορία απέναντι στο συλλογικό και ατομικό μέλλον, για χάρη μιας αρπακτικής στρατηγικής που πληθωρίζει την ευημερία του σήμερα σε βάρος του μακροπρόθεσμου.

Η μαγεία της επιτυχίας έκρυβε την φρίκη μιας προδιαγεγραμμένης αποτυχίας. Το πότε αυτή θα ξέσπαγε δεν ήταν προβλέψιμο. Τι ότι θα ξεσπούσε και πάντως ότι θα ξεσπούσε στα πλαίσια μια ευρύτερης κρίσης ήταν αυτονόητο. Στη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου η Ελλάδα προχωρούσε, υποθηκεύοντας όλο και πιο βαθιά το μέλλον, που κόμματα και πρόσωπα νόμιζαν ότι δεν θα ζήσουν.

Έτσι, η τριγωνική ανισορροπία «δημοσιονομικά ελλείμματα-χρέη-πληθωρισμός» σε όλη την περίοδο από το 1974 και μετά (αν και με σημαντικές διαφοροποιήσεις κατά καιρούς) έπαιξε μια κεντρική πολιτική λειτουργία. Αποτέλεσε το εργαλείο δημιουργίας της αίσθησης (ή τη ψευδαίσθησης), ότι βελτιωνόταν το επίπεδο ζωής για μεγάλες μάζες πληθυσμού,  ότι υπήρχε αναδιανομή από τα ευπορότερα προς τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα και ότι οι κυβερνήσεις είχαν ιδιαίτερη ευαισθησία στην ικανοποίηση κοινωνικών ή και ατομικών αιτημάτων, στη μείωση των κοινωνικών ανισορροπιών, στην άρση αδικιών, στην χρηματοδότηση δαπανών, που είτε ως κατανάλωση, είτε ως επένδυση (νοσηλευτικό σύστημα εκπαίδευση, ασφαλιστικό, αναπτυξιακές ή κοινωνικές υποδομές κ.α.) ανταποκρίνονταν στην ανάγκη για ένα δικαιότερο και λιγότερο άνισο κοινωνικό μοντέλο.

‘Ολοι ήσαν πανευτυχείς και υπέρμαχοι της συνέχειας του μοντέλου. Με την προσφυγή στο συνεχή δημόσιο δανεισμό και, στη δεκαετία που πέρασε, με την ευνοϊκή αντιμετώπιση και του ιδιωτικού δανεισμού, ένα όλο και πιο σημαντικό τμήμα όλων αυτών –εισοδήματα, έργα, ανάπτυξη- μετατρεπόταν σε έναν «γίγα που στηριζόταν σε πήλινα πόδια», που μαθηματικά ήταν βέβαιο ότι δεν μπορούσε να μην καταρρεύσει, είτε λόγω κρίσης, είτε κι έτσι. Τι κι αν ήταν κοινή γνώση ότι το χρέος, ιδιαίτερα το εξωτερικό χρέος,  θα επιβαρύνει δυσβάστακτα τις γενιές που έρχονταν. Τι κι αν διατυπώνονταν φωνές που επεσήμαναν πόσο στραβό δρόμο ακολουθούσαμε. Δεν ήσαν παρά αδιάφορες, περιθωριακές, ούτε καν ενοχλητικές,  Κασσάνδρες, ανάξιες να τους δοθεί σημασία.

Και φτάνουμε στο ερώτημα, που ο καθένας μπορεί να απαντήσει σύμφωνα με την πολιτική του αντίληψη και το αξιακό του σύστημα: το πολιτικό σύστημα και τα πολιτικά πρόσωπα έχουν την ευθύνη παραγωγής πολιτικής για το δημόσιο συμφέρον; Έχουν την ευθύνη να κάνουν πολιτικές επιλογές που θα ωφελήσουν τη χώρα και τον κόσμο, που θα οδηγούν σε μια καλύτερη πραγματικότητα, η οποία θα είναι διατηρήσιμη και δεν θα γίνεται συντρίμμια λίγο μετά την αποχώρηση μιας κυβέρνησης ή των μελών της ατομικά; Είναι προς το δημόσιο συμφέρον  ένα αποτέλεσμα που προκύπτει βραχύβια, βοηθάει στην πολιτική επιβίωση, αλλά λίγους μήνες ή λίγα χρόνια  αργότερα στρέφεται ενάντια στην κοινωνία και μάλιστα συχνά ενάντια στους ίδιους που υποτίθεται ότι θα ωφελούνταν;

Προσωπικά, η απάντησή μου είναι κατηγορηματική. Οι κυβερνήτες γνώριζαν ή πάντως όφειλαν να γνωρίζουν που οδηγούσαν. Αυτή είναι η κεντρική πολιτική ευθύνη κάθε πολιτικού προσώπου.

Η διαμάχη για το θέμα συνεχίζεται. Το θέμα που έθεσες θα έχει μια πραγματική επίδραση αν βοηθήσει να αλλάξουν έστω κάποια βασικά στραβά. Όμως αυτό δεν διαγράφεται παρά μόνο σε τμήματα της κοινωνίας των πολιτών και όχι εκεί που οφείλει να φανεί, ούτε στην κοινωνία ευρύτερα που συνεχίζει να εισπράττει μύθους, παραμύθια και στερεότυπα. Αντίθετα με την άποψη του Γιούνκερ τον Οκτώβριο 2009, στην πραγματικότητα «το παίγνιο δεν τελείωσε». Συνεχίζει σε διαφορετικές συνθήκες και γι αυτό η πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο δύσκολη και οι εξελίξεις μπορεί να πάρουν τέτοια τροπή που θα έχουν κάνει όλη αυτή τη συζήτηση κοινωνικά περιττή.

‘Οσα με πολλά λόγια προηγήθηκαν, τα έχει συνοψίσει πολύ πιο επιγραμματικά ο Σαββόπουλος:

Άγγελος-εξάγγελος μας ήρθε από μακριά
γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι,
δεν ήξερε καθόλου, μα καθόλου, να μιλά,
και είχε γλώσσα μόνο για να γλύφει.

Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
μα ακούγονταν ευχάριστα στ’ αφτί μας,
γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας.
……………………….………
Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά
κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα,
ώσπου κατά το βραδάκι, βρε τι του ‘ρθε ξαφνικά,
κι άρχισε να φωνάζει με μανία.

Αμέσως καταλάβανε τι πήγαινε να πει
και του πανε να φύγει μουδιασμένα,
αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μην μας πει κανένα.

*Ο Τάσος Γιαννίτσης είναι πολιτικός, ακαδημαϊκός και στέλεχος επιχειρήσεων

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=17899

Μάξιμος Χαρακόπουλος: «Με την Ελλάδα δεν παίζουμε!»

Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου η απειλή για την Ελλάδα να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας δεκαετίες πίσω είναι πλέον ορατή. Όσα έως πρόσφατα θεωρούσαμε δεδομένα, κεκτημένα, βέβαια, κινδυνεύουμε να τα απολέσουμε. Η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, η κοινωνική συνοχή και ειρήνη, τα αγαθά ενός κοινωνικού κράτους τελούν υπό αίρεση. Η παρακμή του παρασιτικού οικονομικού μοντέλου της μεταπολίτευσης και η αλλοπρόσαλλη πασοκική διακυβέρνηση της τελευταίας διετίας μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου.

 

Χρέος μας, λοιπόν, να αποτρέψουμε τα χειρότερα και να πείσουμε για την αναγκαιότητα μιας διαφορετικής πολιτικής. Και τους ευρωπαίους εταίρους μας και τους πολίτες. Στους πρώτους φαίνεται ότι βρίσκουμε πλέον ευήκοα ώτα. Και μάλιστα σε μια Ευρώπη που δείχνει να αναζητά μια διαφορετική πορεία για την υπέρβαση της κρίσης. Στο εσωτερικό, όμως, όπως έδειξαν και οι εκλογές της 6ης Μαΐου το κριτήριο επιλογής των ψηφοφόρων ήταν η έκφραση της οργής και η τιμωρητική διάθεση. Ωστόσο, όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν πλέον τον κίνδυνο απομόνωσης της Ελλάδος και απομάκρυνσής της από τη Ευρώπη, γεγονός που θα ισοδυναμούσε με μια νέα μικρασιατική καταστροφή.

 

Στις εκλογές του Ιουνίου δεν γίνεται απλά μια αντιπαράθεση θέσεων, αλλά μια σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Από τη μια, εμείς που πιστεύουμε ότι πρέπει να παραμείνουμε μέσα στην Ευρώπη που αλλάζει και από την άλλη, οι λαϊκιστές της αριστεράς και της δεξιάς που παίζουν με το αύριο της Ελλάδας,  ρισκάροντας την έξοδο από την ευρωζώνη και την απομόνωση.

 

Γι’ αυτούς τους λόγους, η συγκρότηση ενός μεγάλου Ευρωπαϊκού Πατριωτικού Μετώπου είναι εθνική ανάγκη. Η συστράτευση πολιτικών δυνάμεων και προσώπων που συμφωνούν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας φέρνει πιο κοντά τη νίκη στις εκλογές. Η δυναμική που αναπτύσσεται, το αίσθημα ενότητας που καλλιεργείται, η αύξηση των φωνών που αρθρώνουν δημόσιο λόγο και στηρίζουν τις θέσεις για το ευρωπαϊκό αύριο της χώρας έχουν πολλαπλό όφελος.

 

Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει μεμψιμοιρίες και μικροκομματικές λογικές. Το παρελθόν, οι όποιες πικρίες, οι προσωπικές στρατηγικές, θεμιτές ίσως σε άλλες εποχές, σήμερα απέναντι στον υπαρκτό κίνδυνο καταστροφής της πατρίδας παραμερίζονται. Γιατί με την Ελλάδα δεν παίζουμε!

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Παύλος Παπαδόπουλος: «Ο άλλος Πέτρος Κωστόπουλος – Μια προσωπική εμπειρία»

Κόντρα στην τελευταία «μόδα» που θέλει πολλούς να γράφουν χαιρέκακα και φθονερά σχόλια για την «άνοδο και την πτώση» του Πέτρου Κωστόπουλου, θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας ότι εργάστηκα στα περιοδικά του από το 1993 ως το 1999 και τρέφω μεγάλο σεβασμό για την προσωπικότητα και την προσφορά του στον Τύπο. Η αυστηρά προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Κωστόπουλος διαθέτει ιδιότητες χάρη στις οποίες δεν αποκλείεται να επιτύχει ένα εντυπωσιακό comeback. Δεν είμαστε φίλοι. Μετά το 1999 τον συνάντησα τυχαία τρεις ή τέσσερις φορές. Τα περιοδικά του τα διάβαζα σπανίως τα τελευταία χρόνια και οι τηλεοπτικές εκπομπές του δεν μου άρεσαν. Ο Πέτρος παγιδεύτηκε από τις Σειρήνες των κάθε λογής συρμών που και ο ίδιος συνέβαλλε να γεννηθούν στην Ελλάδα της αφθονίας και παρασύρθηκε σε μια ζωή νεόπλουτου. Πολλοί συνεργάτες του αποχώρησαν γιατί παρότι ήταν και παραμένει ευφυής και γενναιόδωρος, διαθέτει ένα «εγώ» που τράφηκε από την επιτυχία και μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε θα μπορούσε να γεμίσει το Ολυμπιακό Στάδιο. Η ύβρις ήταν η βασική αιτία της πτώσης του. Επιπλέον, ο Κωστόπουλος δεν κατόρθωσε να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα ότι η πρωτοπορία του παρελθόντος είναι η συντήρηση του μέλλοντος. Αυτός ο κανόνας βέβαια αποδίδει τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι οι επαναστάτες ξεχωρίζουν από τους άλλους ακόμα και όταν έχουν γίνει κατεστημένο.

Το μανιφέστο του ΚΛΙΚ

Όταν τον γνώρισα στις αρχές του 1993 ο Κωστόπουλος ήταν ακόμα επαναστάτης. Ήταν 39 ετών και ετοιμαζόταν να κλείσει έξι χρόνια στη διεύθυνση του ΚΛΙΚ. Μπορεί το ΚΛΙΚ να ανήκε στον Άρη Τερζόπουλο, έναν ευγενικό και έξυπνο εκδότη που συνδυάζει τη δυτική  αισθητική με τις ανατολικές πνευματικές και θρησκευτικές ανησυχίες, αλλά το ΚΛΙΚ ήταν ο Πέτρος. Το ΚΛΙΚ κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1987 και από τότε  ο Κωστόπουλος συγκέντρωσε στο γραφείο της οδού Φραγκοκκλησιάς 7 στον Παράδεισο Αμαρουσίου όλα τα ταλέντα της «νέας δημοσιογραφίας», τον Γιάννη Νένε, τον Γιώργο Πανόπουλο, τη Σοφία Κιντή, τον Παναγιώτη Γεωργόπουλο, τον Γιώργο Παυριανό, τον Δημήτρη Γαλάνη, τον Δημήτρη Παγαδάκη και πολλούς άλλους. Συνεργάστηκαν για να πραγματοποιήσουν το σχέδιο ενός ασεβούς, επιθετικού και έξυπνου περιοδικού που έγινε μύθος γιατί υποστήριζε με κάθε αφορμή και σε κάθε σελίδα έναν αιρετικό και γοητευτικό ατομικισμό.

Είναι κοινός τόπος στην πολιτική επιστήμη ότι η ευημερία αποδυναμώνει τις παλιές συλλογικότητες γιατί ενισχύει τη θέληση και τις δυνατότητες των ατόμων και των ομάδων να εγκαταλείψουν τους παραδοσιακούς μαζικούς κώδικες και να διεκδικήσουν χωρίς συμβιβασμούς έναν νέο τρόπο ζωής, να διαμορφώσουν δηλαδή ένα νέο lifestyle. Το ΚΛΙΚ ήταν το μανιφέστο αυτής της αλλαγής. Η απόρριψη του γάμου και της οικογένειας, ο μόνιμος εορτασμός όλων των εκφράσεων σεξουαλικότητας, η πίστη στην ανωτερότητα της ατομικής προσπάθειας, η γελοιοποίηση των «κλισέ» στο δημόσιο λόγο, η ψύχραιμη αντιμετώπιση των ναρκωτικών, η υιοθέτηση νέων μορφών διασκέδασης, η υποστήριξη των νέων τεχνολογιών, η ανάπλαση της ατομικής ταυτότητας μέσα από την κατανάλωση, η εμμονή με τη νεότητα, η αποθέωση του εαυτού, η ανάδειξη νέων προτύπων αρσενικής και θηλυκής ομορφιάς, η καυστική αμφισβήτηση της πολιτικής και η μαχητική υποστήριξη της άποψης ότι «το μέλλον το χτίζεις μόνος σου» ήταν το  «DNA του ΚΛΙΚ».

Αυτές οι «δομικές αξίες» σε συνδυασμό με το χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό και την άμεση και ευθύβολη γραφή συνθέτουν την εξήγηση για τη δύναμη και την επιτυχία του ΚΛΙΚ. Τα άρθρα και τα ρεπορτάζ με αυτά τα χαρακτηριστικά εξέφρασαν πάρα πολλούς νέους ενώ επηρέασαν σχεδόν ολόκληρη τη βιομηχανία του έντυπου και του ηλεκτρονικού τύπου. Πολλοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα «δεύτερο ΚΛΙΚ», αλλά απέτυχαν γιατί ενώ μπορούσαν να αντιγράψουν τις σελίδες του ΚΛΙΚ, δεν μπορούσαν να «κλέψουν» το «DNA του ΚΛΙΚ» που βρισκόταν «κλειδωμένο» στο μυαλό του Κωστόπουλου.

Αντίθετα λοιπόν με όσους ισχυρίζονται ότι το ΚΛΙΚ ήταν μία έκφραση της «αισθητικής ΠαΣοΚ», η πραγματικότητα είναι ότι το περιοδικό εξέφραζε την αμφισβήτηση και την αποδόμησή της, και μάλιστα την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή στα τέλη της δεκαετίας του ’80 όταν οι συλλογικότητες της «πρώιμης μεταπολίτευσης» κατέρρεαν ακριβώς εξαιτίας της επιτυχίας του ΠαΣοΚ να επιστρατεύσει ορθόδοξα και ανορθόδοξα μέσα για να απλώσει την ευημερία στην κοινωνία και να διευρύνει τις δυνατότητες και τις επιλογές των Ελλήνων.

Η σχέση με τον Ανδρέα

Ο Κωστόπουλος ήταν πάντα στο ΠαΣοΚ και, αν μείνει το ΠαΣοΚ για πάντα, θα μείνει για πάντα στο ΠαΣοΚ. Ήταν το πιο ασυμβίβαστο από τα αγαπημένα παιδιά του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Πέτρος ήταν 20 ετών όταν ο Ανδρέας επέστρεψε στην Ελλάδα στις 16 Αυγούστου 1974 και συμμετείχε και αυτός στην ιστορική υποδοχή στο αεροδρόμιο του «Ελληνικού». Τον είχε φέρει μαζί του ο Κώστας Λαλιώτης, τρία χρόνια μεγαλύτερός του, με τον οποίο έγιναν κολλητοί τα τελευταία χρόνια της χούντας και παραμένουν φίλοι μέχρι σήμερα.

Η χειραψία με τον Ανδρέα τον έκανε «για πάντα ΠαΣοΚ» όπως του αρέσει να διηγείται. «Ήταν σαν να με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα», έλεγε. Κάτι άλλο που του αρέσει να επαναλαμβάνει ήταν ότι γεννήθηκε την ίδια ημέρα με τον Ανδρέα (5 Φεβρουαρίου). Ήταν ο Ανδρέας εκείνος που τον τοποθέτησε το 1981 σε υψηλή θέση στην ελληνική αποστολή στις Βρυξέλλες. Έμεινε τρία χρόνια και αργότερα εργάστηκε στην Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς όπου μεταξύ άλλων ήταν υπεύθυνος για την Μπιενάλε Θεσσαλονίκης (1986). Αργότερα απομακρύνθηκαν, αλλά μετά την επιστροφή του στην κυβέρνηση το 1993 ο Ανδρέας έδωσε την πρώτη του συνέντευξη στον Πέτρο. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΕΝ με τίτλο «το μεγάλο comeback του Ανδρέα». Είχαν αρκετό καιρό να συναντηθούν και στο διάστημα αυτό ο Πέτρος έγραψε στο ΚΛΙΚ αρκετά editorial εναντίον του ΠαΣοΚ και του προέδρου του που ο Ανδρέας φυσικά είχε διαβάσει. «Γιατί πήγες τόσο απέναντι;», τον ρώτησε πατρικά μόλις τον είδε στο Μέγαρο Μαξίμου. Ήταν μια από τις λίγες φορές που ο μονίμως ετοιμόλογος Πέτρος δεν είχε έτοιμη την απάντηση.

Στις 21 Νοεμβρίου 1995 ο Ανδρέας εισάγεται στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Τα κανάλια μεταδίδουν ότι η κατάσταση της υγείας του είναι κρίσιμη. Ο Πέτρος μιλάει συνέχεια στο τηλέφωνο με τον Λαλιώτη. Έχει μόλις ιδρύσει την ΙΜΑΚΟ. Το δεύτερο τεύχος του NITRO είναι σχεδόν έτοιμο, αλλά ο Πέτρος σταματάει την έκδοση. Σκέπτεται να αφιερώσει το editorial στον Ανδρέα, αλλά τελικά αποφασίζει να γράψει ο ίδιος ένα μεγάλο αφιέρωμα. Ο Πέτρος ποτέ δεν έγραφε μόνος του, ούτε άγγιζε τον υπολογιστή. Υπαγόρευε πάντοτε, συνήθως στην Σοφία Κιντή, κολλητή φίλη του και σπουδαία δημοσιογράφο, μαζί του από το 1987. Εμπιστευόταν το ένστικτο και την κρίση της και συζητούσαν τα περισσότερα απ’ όσα έγραφε προτού πάρουν τελική μορφή. Η υπαγόρευση γινόταν μπροστά σε όλους. Δεν απαιτούσε «ειδικές συνθήκες», ούτε ήταν οργανωμένος. Αυτοσχεδίαζε. Έτρωγε, κάπνιζε, γελούσε, μιλούσε στα τηλέφωνα, «μετρούσε» τις αντιδράσεις μας και χαιρόταν σαν μικρό παιδί όταν μας άρεσαν τα επιχειρήματα, τα βρομόλογα, οι φιλοσοφίες και οι υπερβολές του.

Εκείνο το βράδυ όμως ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Παράγγειλε κινέζικο για όλους από το γνωστό (υπάρχει και σήμερα) εστιατόριο Saipan στο Χαλάνδρι από το οποίο συνήθιζε να παραγγέλνει το δικό του φαγητό τα μεσημέρια ή να το επισκέπτεται τα βράδια με την παρέα του. Ο λογαριασμός έφτασε κοντά στις 100.000 δραχμές, ποσό μεγάλο για την εποχή που πλήρωσε ο ίδιος όπως έκανε πάντα αφού το κέρασμα των συνεργατών ήταν «έθιμο» που επαναλαμβανόταν συχνά. Έστησε λοιπόν ένα συμπόσιο και υπαγόρευσε ένα συγκινητικό κείμενο για τον Ανδρέα με τίτλο «Ο άνθρωπος που σνόμπαρε την ιστορία». Θεωρούσε τον Ανδρέα «δεύτερο πατέρα» του και θρηνούσε το τέλος του, χωρίς θλίψη και δάκρυα, με γενναιότητα, ανθρωπιά και γλέντι, σαν ένας μοντέρνος Ζορμπάς. Το αποχαιρετιστήριο κείμενο άρεσε και στον Ανδρέα, ο οποίος το διάβασε, αφού δεν πέθανε τότε, αλλά επτά μήνες μετά.  

Ο διανοούμενος Πέτρος

Το 1975 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει οικονομικά στη Σορβόνη. Ήταν άφραγκος, αλλά η δύναμη της νεότητας έφτανε και περίσσευε. Ο πατέρας του είχε περιουσία, αλλά την έχασε σταδιακά τη δεκαετία του ’60. Στη δεκαετία του ’70 ήταν ταξιτζής στο Βόλο. Ο Πέτρος, που είναι το δεύτερο παιδί του, όταν επέστρεφε από το Παρίσι τα καλοκαίρια και τις γιορτές οδηγούσε το ταξί για να κερδίσει το απαραίτητο χαρτζιλίκι. Τα χρήματα που του έστελνε ο πατέρας του δεν αρκούσαν, και όπως αρκετοί φοιτητές έπρεπε να είναι πολύ εφευρετικός για να τα βγάλει πέρα. Για παράδειγμα μορφώθηκε κλέβοντας βιβλία από το αγαπημένο του βιβλιοπωλείο. Από την άλλη πλευρά, δεν ήταν λίγες οι φορές που ξόδευε όλα τα χρήματα που διέθετε για τις ανάγκες της εβδομάδας για να κάνει το τραπέζι στη γυναίκα που ήταν μαζί του εκείνη την περίοδο στο καλύτερο εστιατόριο του Παρισιού. Μετά έπρεπε αναγκαστικά να μένει στο σπίτι και να τρώει όσπρια κάθε μέρα, αλλά θυμόταν με υπερηφάνεια αυτές τις «υπερβολές» είκοσι χρόνια μετά, το 1995 στο ΚΛΙΚ, όταν το χρήμα έρεε και με την αμοιβή του (που ήταν 15% επί των καθαρών κερδών) έχτιζε το σπίτι του στην Μύκονο, που τώρα έχασε. Μάλιστα συνιστούσε ανεπιφύλακτα στους συντάκτες αυτές τις συμπεριφορές. «Να είσαι γενναιόδωρος, να ρισκάρεις τα πάντα και να μην υπολογίζεις τίποτα όταν συναντήσεις τον άνθρωπο που θα αγαπήσεις», έλεγε.

Επέστρεψε από το Παρίσι με διδακτορικό στα οικονομικά με τίτλο επηρεασμένο από τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα του Ανδρέα: «Η οικονομική ανάπτυξη στην περιφέρεια του καπιταλισμού». Αλλά ενώ μιλούσε συνεχώς για το Παρίσι δεν έδινε σημασία στα πτυχία του και σπάνια τα ανέφερε. Η διδακτορική διατριβή ξέμεινε στη μετακόμιση από το σπίτι του στο Θησείο στις αρχές της δεκαετίας του ‘90. Τη βρήκε πεταμένη στο πάτωμα ένας φίλος του που ήταν ο επόμενος ενοικιαστής του σπιτιού και του την έφερε στο ΚΛΙΚ. Δεν ήθελε να φαίνεται διανοούμενος και δεν του άρεσε να παριστάνουμε τους «σκεπτόμενους». «Εσύ δεν κάνεις για το ΚΛΙΚ» μου έλεγε δήθεν αυστηρά. «Είσαι πολύ διανοούμενος». Του απαντούσα ότι εκείνος είναι «χειρότερος» διανοούμενος, αλλά το κρύβει επιμελώς.

Ο εκδότης που το παράκανε με τη Μύκονο, τα μοντέλα και τον Armani διαθέτει θεωρητική συγκρότηση και χαρακτηρίζεται από μια πολύ έντονη αίσθηση ματαιότητας. Αντί όμως να την αφήσει να τον καταβάλλει, την μετέτρεψε σε κίνητρο επιτυχίας. Η φιλοσοφία του είναι ότι αφού η ζωή είναι μια αναπόφευκτη διαδρομή από τη μήτρα στο μνήμα γιατί να μην τολμήσεις μικρά και μεγάλα ρίσκα στο ενδιάμεσο; Γιατί να μην δοκιμάσεις ακόμα και το «λάθος»; Στον Κωστόπουλο δεν αρέσουν οι διανοούμενοι γιατί γνώρισε και ταυτίστηκε με έναν από τους σημαντικότερους και μάλλον οι υπόλοιποι του φαίνονται ψεύτικοι. Στο Παρίσι, εκτός από επικεφαλής των ελλήνων φοιτητών, ήταν ένας από τους αγαπημένους φοιτητές του Νίκου Πουλαντζά, του διεθνώς αναγνωρισμένου θεωρητικού του δομικού μαρξισμού.

Ο Πουλαντζάς απέρριπτε την κλασική μαρξιστική θέση ότι το άτομο είναι υποκείμενο της Ιστορίας και υποστήριζε αντίθετα ότι το άτομο διαμορφώνει την Ιστορία με την ενεργό συμμετοχή του στην πάλη των τάξεων η οποία διεξάγεται διαρκώς σε όλα τα πεδία της κοινωνικής δομής – το ιδεολογικό, το κοινωνικό και το πολιτικό. Η αποθέωση του εαυτού και η μαγεία του ατομικισμού που χαρακτηρίζει τον Κωστόπουλο και τα έντυπα που δημιούργησε μπορεί να ερμηνευτεί ως επιρροή του Πουλαντζά. Ο Πουλαντζάς ξεχώριζε τον Κωστόπουλο για το μυαλό, το πείσμα και την αυτοπεποίθησή του. Συζητούσαν με τις ώρες. «Μια μέρα ρώτησα τον Πουλαντζά να μου προτείνει τα βιβλία που έπρεπε να διαβάσω για να καταλάβω καλύτερα την πολιτική» μου είπε ένα απόγευμα στο Nitro. «»Διάβασε μόνο τον Ηγεμόνα του Μακιαβέλι και θα καταλάβεις τα πάντα», απάντησε χωρίς να με κοιτάξει. Αυτό να κάνεις κι εσύ. Διάβασε τον Ηγεμόνα». 

Ο Πουλαντζάς αυτοκτόνησε στα 43 του στις 3 Οκτωβρίου 1979. Σύμφωνα με μια εκδοχή συζητούσε ήρεμα για την πολιτική και τη φιλοσοφία με δύο φίλους στο σπίτι του και με απόλυτη φυσικότητα σηκώθηκε από τον καναπέ, βγήκε στη βεράντα και έπεσε από το μπαλκόνι. Ο Πέτρος θύμωσε πολύ όταν το έμαθε. Ερμήνευσε την αυτοκτονία ως προδοσία των αρχών για την ανωτερότητα και την υπεροχή του ατόμου επί των εξωτερικών συνθηκών. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο ίσως κατέφυγε στον θυμό επειδή δεν αντέχει το θρήνο. Στο ΚΛΙΚ και στο Nitro δεν συζητούσαμε και δεν γράφαμε ποτέ για θανάτους και κηδείες. Δεν ήθελε. «Η σκοτεινή πλευρά της ζωής υπάρχει και δεν μπορούμε να την νικήσουμε», έλεγε. «Γιατί λοιπόν να της δίνουμε περισσότερη σημασία απ’ όση έχει; Εμείς πρέπει να επιμένουμε στη φωτεινή πλευρά».

Πως ίδρυσε την ΙΜΑΚΟ

Μετά τον Δεκαπενταύγουστο του 1995 επιστρέφει από τις διακοπές στη Μύκονο και ανακοινώνει ότι θα αποχωρήσει από τις «Ειδικές Εκδόσεις» του Άρη Τερζόπουλου για να δημιουργήσει τα δικά του περιοδικά. Μας είπε ότι ζήτησε ποσοστό 15% επί της ιδιοκτησίας του ΚΛΙΚ, αλλά ο Τερζόπουλος αρνήθηκε να του το προσφέρει και γι’ αυτό αποφάσισε να φύγει. «Δεν θέλω να κάνω ζημιά στον Άρη», είπε, «αλλά προφανώς υπάρχει ανοιχτή πρόταση για όλους σας με τις ίδιες αμοιβές». Προσέθεσε και τις αμφιβολίες του. «Δεν ξέρω αν θα πετύχω και αν θα έχετε δουλειά σε έξι μήνες γι’ αυτό η απόφαση είναι δική σας. Αν δεν είστε σίγουροι καλύτερα να μείνετε στο ΚΛΙΚ». Οι 78 στους 80 τον ακολουθήσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Γνωρίζαμε ότι δεν υπάρχει ΚΛΙΚ χωρίς τον Πέτρο.

Δεν ήταν εύκολο να δουλεύεις με τον Κωστόπουλο. Η τελειομανία του τρέλαινε τους αρχισυντάκτες και συχνά καταπίεζε τους δημοσιογράφους και τους γραφίστες. Πολλοί νομίζουν ότι άραζε στη δερμάτινη καρέκλα του εκδότη, άπλωνε τα πόδια πάνω στο γυάλινο γραφείο, άναβε το πούρο και τα περιοδικά κρέμονταν στα περίπτερα ως δια μαγείας. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι εκδόσεις δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ψαχνόταν και παιδευόταν ασταμάτητα. Συχνά ακύρωνε μία έκδοση δυο μέρες προτού ολοκληρωθεί η εκτύπωση. Η φράση «Ο Πέτρος πέταξε το τεύχος στα σκουπίδια και τώρα το ξαναγράφουμε και το ξανασχεδιάζουμε» ήταν απαραίτητο να ακουστεί στο γραφείο δυο-τρεις φορές το χρόνο. Από την άλλη πλευρά πρόσφερε αμοιβές δύο και τρεις φορές μεγαλύτερες από την υπόλοιπη αγορά γιατί πίστευε ότι το ταλέντο πρέπει να πληρώνεται και ότι οι δημοσιογράφοι, οι φωτογράφοι, οι στυλίστες και οι γραφίστες πρέπει να συμμετέχουν στην επιτυχία των περιοδικών.

Ο «θείος Πέτρος» και το sex

Ο Πέτρος ήξερε για τη ζωή όλων μας και μόλις μας έβλεπε «down» ενδιαφερόταν αμέσως να μάθει «τι τρέχει». Πάντα έτοιμος να σου δώσει συμβουλές και να σε στηρίξει ηθικά. Κάπως έτσι προέκυψε το «θείος». Δεν τον λέγαμε ποτέ «θείο» μπροστά του, αλλά το ήξερε ότι αυτό ήταν το παρατσούκλι του. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το «θείος» έδινε και έπαιρνε πίσω από την πλάτη του. «Που είναι ο θείος;», «τι κάνει ο θείος;», «τι λέει ο θείος;». Δεν ήταν ούτε 40, αλλά είχε πατρικό στυλ. Πολλοί πιστεύουν ότι το ΚΛΙΚ και το Nitro πουλούσαν επειδή είχαν κάθε μήνα σεξ, αλλά η αλήθεια είναι ότι πουλούσε το σεξ που παρουσιαζόταν κάθε μήνα με την αισθητική, το ύφος και τη γλώσσα του ΚΛΙΚ και του Nitro. Η ελληνική κοινωνία ήταν τόσο υποκριτικά οπισθοδρομική και συντηρητική που το 1988 έγινε σάλος επειδή το ΚΛΙΚ κυκλοφόρησε με αφιέρωμα στο AIDS και δώρο ένα προφυλακτικό. Είμαστε όμως και μια κοινωνία που μαθαίνει γρήγορα. Εκτός των άλλων το ΚΛΙΚ και το Nitro ήταν μια εγκυκλοπαίδεια σε συνέχειες για τη σωματική και ψυχολογική «ανατομία του έρωτα» που πολλοί νέοι απέκτησαν, διάβασαν και αγάπησαν. Ο Πέτρος πίστευε ότι όσοι ενοχλούνται από το σεξ είναι ανέραστοι και κακόγουστοι. Κάποτε υπερασπίστηκε τα θέματα με σεξ με το επιχείρημα ότι «οι αρχαίοι Έλληνες ζωγράφιζαν πορνό στους αμφορείς για να πουλάνε περισσότερο». Το βέβαιο είναι ότι πολλοί από εκείνους που κατέκριναν τα περιοδικά του έγιναν μιμητές του, αλλά κανένας δεν κατάφερε να «ζωγραφίσει πορνό στους αμφορείς» με την ίδια επιτυχία…   

Ένα θέμα που του άρεσε πάντα να συζητά και να γράφει είναι τα μεγάλα comeback, οι εντυπωσιακές επιστροφές μετά από μεγάλες αποτυχίες στην πολιτική, στην τέχνη, στον αθλητισμό, στις επιχειρήσεις. Προφανώς πρέπει τώρα να δοκιμάσει αν μπορεί και ο ίδιος να κάνει τη μεγάλη επιστροφή. Είναι πολλοί όσοι είναι σίγουροι ότι δεν θα τα καταφέρει και χαίρονται πολύ γι’ αυτό. Η σχέση του με το χρόνο είναι δύσκολη. Έχει μανία να μείνει νέος και προσπαθεί να το πετύχει με γυμναστική, με διατροφή και με προσθετικές μαλλιών. Τον Φεβρουάριο του 1994 έκλεισε τα 40. «Φοβάσαι που έγινες 40;» τον ρώτησα με την αυταρέσκεια των 22. «Νομίζεις ότι σε αποχαιρετά η νεότητα;». «Καθόλου», απάντησε και συνέχισε με έναν ωραίο χρησμό. «Όπως στα 40 είμαι καλύτερος από τα 20 έτσι και στα 60 θα είμαι καλύτερος από τα 40». Τον Φεβρουάριο του 2012 έκλεισε τα 58. Όσοι δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να παραδεχθούμε ότι κερδίσαμε πολλά δουλεύοντας μαζί του, ευχόμαστε να βρει τη δύναμη για να επιβεβαιώσει τον χρησμό

Πέτρος Κωστόπουλος:»Η άνοδος, η πτώση και το γιατί…» Η εξομολόγηση για την χρεοκοπία της ΙΜΑΚΟ

Μέσα από το «yupi.gr», ο Πέτρος Κωστόπουλος έκανε το δικό του απολογισμό μετά την αποτυχημένη του προσπάθεια να κρατήσει την ΙΜΑΚΟ.

«Φτάνει μια μέρα, στη ζωή κάθε άντρα, η στιγμή του απολογισμού. Τώρα είναι η δική μου. Είναι πια προφανές ότι η ΙΜΑΚΟ δεν μπορεί να συνεχίσει κατ’ οποιονδήποτε τρόπο να λειτουργεί όπως συνέβαινε επί 17 συναπτά έτη. Αυτό σημαίνει ότι εγώ απέτυχα -έστω κι αν οι συνθήκες που επικρατούν στο χώρο του Τύπου είναι “δολοφονικές”. Ο τζίρος των περιοδικών έχει πέσει μέσα σε τέσσερα χρόνια από 70% έως 90% ενώ στα ραδιόφωνα οι ζημιές αγγίζουν το 60%. Από το 2008 που ξεκίνησε η κρίση προσπάθησα με όλους τους τρόπους να κρατήσω την ΙΜΑΚΟ ζωντανή. Ακόμα και στους χειρότερους εφιάλτες μου δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η εξέλιξη στην οικονομία και ειδικά στον Τύπο θα ήταν τόσο άσχημη, τόσο άγρια. Επί τέσσερα συναπτά έτη προσπάθησα με όλους τους τρόπους να κρατήσω ζωντανό το μαγαζί επενδύοντας ότι είχα και δεν είχα σε ψυχικό, σωματικό και οικονομικό δυναμικό. Διαψεύστηκα. Στην προσπάθεια μου αυτή επένδυσα ότι είχα και δεν είχα σε κινητό ή ρευστό στην εταιρεία. Τη γέννησα και ο θάνατός της σήμερα ισοδυναμεί με το θάνατο ενός παιδιού μου. Με το θάνατο του μέλλλοντός μου. Γνωρίζω πολύ καλά ότι η ανθρωποφαγία που ειφίσταμαι αυτές τις ημέρες έχει τις ρίζες της σε άλλες αιτίες. Όλα όσα διαβάζω πια ξεπερνούν και την πιο αρρωστημένη φαντασία. Όταν φτάνουμε στο σημείο να υποθέσουμε ότι το ΚΛΙΚ ή το Nitro, δύο και μόνο περιοδικά, είναι αυτά που προκάλεσαν την καθίζηση της χώρας, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις μεταμορφωθεί στο εξιλαστήριο θύμα μιας στρεβλής κατάστασης!

Δεν ήταν οι Υπουργοί Οικονομικών που μιλούσαν για το χρηματιστήριο, δεν ήταν οι τραπεζίτες που διέβλεπαν μια διαρκή άνοδο, δεν ήταν οι οικονομικές εφημερίδες που πόνταραν σε ψόφια «γκανιάν», δεν ήταν τα μεγάλα συγκροτήματα των οποίων οι ναυαρχίδες πόνταραν στη διαρκή ανάπτυξη και στο διαρκές κέρδος. Δεν θέλω να αποποιηθώ των ευθυνών μου, αλλά θεωρώ αστείο να υποθέσει κανείς ότι την καταναλωτική, τη χρηματιστηριακή και την επενδυτική Ελλάδα την καθόριζε ένα και μόνο περιοδικό του «βλάχου» Κωστόπουλου! Θα ήταν εντυπωσιακό να διαθέτουν τόση δύναμη τα προϊόντα μου, αλλά οι αναγνώστες μου έχω την αίσθηση, αγαπητοί, ότι δεν φτάνουν ούτε για τα κόλυβα σε μια χώρα 10.000.000 ανθρώπων. Δεν λέω, βέβαια, άλλα συγκροτήματα προμοτάριζαν το «lifestyle» Porsche, Franck Muller και Hermes, αλλά να με συγχωράτε δεν ήμουν εγώ αυτός. Το «ΚΛΙΚ» στα ντουζένια του θεωρούταν ένα προϊόν του ελληνικού περιθωρίου. Οι παλιότεροι θα το θυμούνται καλά.
 
Το 1995 έπειτα από μια διαφωνία με το αφεντικό μου, τον Άρη Τερζόπουλο, αποφάσισα με «συμπαίκτες» τους επιχειρηματίες κ. Μαρινόπουλο και Ιωάννου να δημιουργήσουμε την ΙΜΑΚΟ. Ο καθένας μας κατείχε το 33% και όχι δεν μας βοήθησε το ΠΑΣΟΚ όπως διατείνονται κάποιοι κρετίνοι εδώ και χρόνια. Διότι το ΠΑΣΟΚ ενδιαφερόταν αποκλειστικά για τον mainstream πολιτικό Τύπο (ενίοτε και τον περιθωριακό), οποίος έφτιαχνε τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα.

Είμαι περήφανος (και σίγουρα αρκετά μαλάκας) που ποτέ δεν πήρα παρά πενταροδεκάρες από τις κρατικές διαφημίσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ όπως όλος ο περιοδικός τύπος και όλα τα μουσικά ραδιόφωνα. Κάμποσες εφημερίδες της πλάκας που καρπώνονταν 50 φορές περισσότερα από την κρατική διαφήμιση απ’ ότι ένα συγκρότημα με 1.500.000 αναγνώστες ή ακροατές. Αλλωστε αυτά περιέχονται σε διαρκείς διαμαρτυρίες τόσο των μουσικών ραδιοφώνων όσο και των περιοδικών όχι μόνο των δικών μου, αλλά του συνόλου της Ελλάδας. Οι συνάδερφοι ξέρουν για ποιο πράγμα μιλάω και ας έχουν σωπάσει πια. Η διαπλοκή διαδραματιζόταν στους τίτλους που κρέμονταν στα περίπτερα.

Για να επιστρέψω, όμως, στο κυρίως θέμα θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι προκειμένου να επιβιώσει η ΙΜΑΚΟ προσέφερα τα τελευταία τέσσερα χρόνια όλη την ακίνητη και κινητή περιουσία μου ακόμα και αυτή που αποκτήθηκε πριν καν ιδρύσω την ΙΜΑΚΟ. Μιλάω για 32 χρόνια δουλειάς, τα οποία εκποιήθηκαν είτε με χρέη σε τράπεζες με αντίτιμο την ακίνητη περιουσία, είτε με απ’ ευθείας καταθέσεις οχι μόνο δικές μου αλλά και συγγενικών μου προσώπων. Νομίζω ότι λίγοι επιχειρηματίες σε αυτό τον τόπο μπορούν να ισχυριστούν το ίδιο. Ότι δηλαδή έβαλαν ό,τι είχαν και δεν είχαν για να ζήσει το μαγαζί τους. Τα λέω όλα αυτά επειδή εσχάτως διαβάζω «τέρατα» και διαπιστώνω έναν αδιανόητο κανιβαλισμό εις βάρους μου. Καλώ τον οποιονδήποτε να του παρέχω οποιαδήποτε διευκόλυνση να διαπιστώσει το αληθές των λεγομένων μου. Ας έρθει ακόμα και ο ανώνυμος κομπλεξικός ενός blog που στο βωμό της ανέξοδης λασπολογίας ικανοποιεί τα πιο άγρια ένστικτά του.

Η οικονομική πολιτική που ακολουθησαν τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), τα τελευταία χρόνια, διέλυσαν την οικονομική ζωή της Ελλάδας πνίγοντας τα εισοδήματα των μικρομεσαίων στρωμάτων. Αποτέλεσμα; Οδήγησαν τον Τύπο όχι απλώς σε κρίση αλλά σε κραχ, σαν και αυτό της Αμερικής της δεκαετίας του ‘30. Μάλιστα θαυμάζω τους συναδέρφους και ανταγωνιστές μου που κρατιούνται ακόμα ζωντανοί, αλλά είμαι περίεργος να δω για πόσο θα αντέξουν τελικά. Το λέω με πλήρη επίγνωση των ευθυνών μου. Διότι, είχαμε παράλογους, απίστευτους για τους κανονικούς εργαζόμενους μισθούς και τεράστιο προσωπικό για αυτό που μπορούσαμε να παράγουμε. Ναι, ήταν μια φούσκα. Έχετε δίκιο. Η έκρηξη των media στη δεκαετία του ’90 οδήγησε σε σχιζοφρενικά κόστη όλους μας. Η ΙΜΑΚΟ έφτασε να έχει 550 υπαλλήλους και μισθολόγιο 15 εκ. ευρώ το χρόνο! Και μιλάμε για μια μικρομεσαία εταιρεία…

Αποδείχθηκε τελικά ότι η πραγματικότητα ήταν πιο σκληρή. Με το που έσκασε η κρίση το πρώτο πράγμα που έκοψε κάθε επιχείρηση ήταν η διαφήμιση ενώ πολλοί συμπατριώτες μας έκοψαν τα περιοδικά γιατί τα δύο και τα τρία ευρώ κατέληξαν να είναι πολυτέλεια. Φυσικά είχαμε και εμείς ευθύνες. Ως ύλη μιλάω…

Παρόλα αυτά αισθάνομαι πραγματικά περήφανος που διέθεσα ότι είχα και δεν είχα για την επιβίωση της ΙΜΑΚΟ. Πολλοί μου έλεγαν ότι είμαι μαλάκας αλλά προτίμησα να ακολουθήσω αυτούς που μου έλεγαν βάλ’ τα όλα, κέρδισε χρόνο όλα μπορεί να γυρίσουν. Δεν γύρισε τίποτα. Αντιθέτως το 2012 ξεκίνησε με εισπράξεις που δεν έφταναν ούτε στο 15% των εισπράξεων του 2009! Και δεν ήταν μόνο αυτό. Στην ΙΜΑΚΟ οφείλονται από πελάτες 7-8 εκ. ευρώ. Από ανθρώπους που δεν πλήρωσαν όσα όφειλαν, ποσό περίπου ίσο με αυτό που οφείλει σήμερα η ΙΜΑΚΟ στους πελάτες της. Ουδείς φυσικά ασχολήθηκε με αυτούς που μας εβαλαν τα φέσια γιατί προφανώς τα ονόματά τους δεν πουλούσαν στον Τύπο. Έτσι γίνεται πάντα. Ο γνωστός μαλάκας την πληρώνει. Οι ανώνυμοι αναφέρονται ως οι «καημένοι» που τους έπληξε η κρίση.

Επίσης, μεγάλη κουβέντα γίνεται για το αν το τέλος της ΙΜΑΚΟ οφείλεται στο τέλος του «lifestyle». Πολύ διασκεδαστικό το βρίσκω. Αν η Ελευθεροτυπία, το ALTER, ο «Κόσμος του Επενδυτή» και δεν ξέρω εγώ τι άλλο που προηγήθηκε ήταν lifestyle, τότε είμαι πολύ χαρούμενος για την επιρροή που είχα. Δυστυχώς όμως αυτά είναι γελοιότητες κάποιων κομπλεξικών ανθρώπων οι οποίοι δεν ενδιαφέρθηκαν για το lifestyle που οι ίδιοι ζούσαν, αλλά αντιθέτως ενδιαφέρθηκαν για τον μαλάκα, τον παλιάνθρωπο «βλάχο» που ήρθε από το Βόλο και έφτιαξε ξαφνικά συγκρότημα Τύπου. Με τρώει το χέρι μου, αλλά δεν θα γράψω για το ποιοι έχουν Porsche και τις κυκλοφορούν. Ή τέλος πάντων ποιοι σας δουλεύουν ψιλό γαζί με πρόσκαιρες ηθικολογίες. Το σίγουρο είναι ότι το δαιμονοποημένο «lifestyle» δεν μπορούσε να συμμετάσχει στη διπλοκή. Άντε το πολύ, πολύ να είχε πρώτο τραπέζι πίστα σε καμιά Βίσση και κανένα Ρουβά και να μην πλήρωνε τίποτα στο τέλος. Κι αυτό γιατί είτε το χάριζε ο καλλιτέχνης, είτε ο μαγαζάτορας που διαφημιζόταν δωρεάν στα έντυπα του εκάστοτε εκδότη. Δεν κάνει πολύ φθηνό για διαπλοκή; Βέβαια παρότι δημιούργησα τέσσερις ραδιοφωνικούς σταθμούς που παίζουν από βαριά λαϊκά μέχρι hip hop, συν, αν θυμάμαι καλά, 16 περιοδικά σαν και αυτά που έχει ο Λαμπράκης, ο Μπόμπολας, ο Λυμπέρης ή ο Φιλιππόπουλο, στο τέλος της μέρας ο υπεύθυνος της κατάστασης είμαι εγώ. Τι να πω. Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Νιονιό εννοώ…

Τον τελευταίο καιρό προσπάθησαν να εκποιήσω όσο, όσο -μέσα στην ανάγκη και την κρίση- περουσιακά στοιχεία στα οποία ο νόμος μου επέβαλλε να πληρώσω το αντίτιμο απ’ ευθείας στους εργαζομένους. Δαπάνησα εκατοντάδες ώρες για να κλείσω συμφωνίες έτσι ώστε να καλυφθεί το προσωπικό -όλοι αυτοί που δούλεψα μαζί τους. Όχι μόνο με αποζημιώσεις, αλλά και με νέες δουλειές, νέες θέσεις εργασίας σε άλλα γκρουπ. Έχουν ήδη γραφτεί στον Τύπο τα περισσότερα. Δυστυχώς τα «κοράκια» πρόλαβαν δικαστικά να ανασχέσουν αυτές τις αποφάσεις. Έφτασαν στο σημείο να μπουκάρουν για να πάρουν ότι υπήρχε κινητό και ακίνητο μέσα στο μαγαζί αγνοώντας στην πραγματικότητα ότι οποιαδήποτε εκποίηση περουσιακού στοιχείου της ΙΜΑΚΟ έπρεπε να πάει στους εργαζομένους και αν περίσσευε κάτι σε άλλους μιας και έχω ικανοποιήσει πλήρως τις υποχρεώσεις της ΙΜΑΚΟ προς το δημόσιο.

Αυτό που έχω να δηλώσω πια είναι ότι, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση μέσα στην περιδίνηση της κρίσης, κατά βάση αισθάνομαι υπεύθυνος μόνο στους συνεργάτες μου. Τους ανθρώπους που δούλεψαν για να κρατήσουν την εταιρεία ζωντανή. Σε αυτούς που συμπαράσταθηκαν στις δυσκολότερες στιγμές της ΙΜΑΚΟ και έδωσαν ότι μπορούσαν για να μείνει το μαγαζί ανοιχτό. Οι εταρείες Τύπου στηρίζονται στους ανθρώπους τους, όχι αναγκαστικά σε όλους αλλά στους περισσότερους από αυτούς. Έστω κι αν η ΙΜΑΚΟ, όπως και εγώ προσωπικά, έχει πέσει ουκ ολίγες φορές θύμα «συνεργατών» που επωφελήθηκαν τα μέγιστα -για να το πω ευγενικά. Όμως ακόμα και αυτό είναι αποκελιστικά δική μου ευθύνη. Δική μου αποτυχία. Το να θέλεις να είσαι δημιουργικός δεν σου επιτρέπει σε καμία περίπτωση σαν επιχειρηματία να αγνοήσεις το καθημερινό οικονομικό γίγνεσθαι. Ας πούμε οι φωτογραφήσεις που κόστιζαν 3,5 εκ. ευρώ το χρόνο κοστίζουν σήμερα 500.000 ευρώ! Δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν για αυτό. Κανέναν πέρα από τον εαυτό μου. Πιστεύω ότι έκανα μια σειρά «ανακαλύψεων» που βοήθησαν πολύ κόσμο να μπει σε αυτή τη δουλειά, όμως, σε καμιά περίπτωση και δεν ζητάω από κανέναν να με συγχωρήσει για το ότι οικονομικά δεν τα κατάφερα, έστω κι αν η κρίση την οποία ζούμε θα φέρει σε αδιέξοδο το 70% των media στη χώρα μας.

Εκείνο που θέλω να πω για να κλείσω αυτό το κείμενο είναι ότι θέλω να προσφέρω στους εργαζομένους οποιονδήποτε τίτλο περιοδικού μπορεί να πωληθεί και οποιοδήποτε κινητό ή ακίνητο στοιχείο το οποίο μπορεί να τους αποφέρει αποζήμιωση για όλα όσα έχουν προσφέρει στην εταιρεία. Επίσης δηλώνω σε οποιοδήποτε τσογλάνι ισχυρίζεται ότι έχω λογαριασμούς στο εξωτερικό να το ψάξει, να το καταγγείλει και να το αναφέρει. Θα τον βοηθήσω να βρει την αλήθεια. Κουράστηκα να ακούω ψέματα και ασυναρτησίες.

Εγώ φαλήρισα προσωπικά. Δεν μου ανήκει τίποτα από αυτά που έχτισα έπειτα από 32 χρόνια δουλειάς. Ούτε σπίτια (ναι, μου τα παίρνουν), ούτε χρήματα. Δεν ψάχνω για κατανόηση γιατί ο Τύπος στην Ελλάδα έχει καταλήξει να είναι ανθρωποφαγικός. Αυτοί που χρωστάνε έξι μήνες στους εργαζομένους καταγγέλουν αυτούς που χρωστάνε τρεις. Δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα άλλο πέρα από το ότι λυπάμαι για το ότι δεν έχω καταφέρει μαζί με τα άλλα να ξεπληρώσω τους ανθρώπους που δούλευαν για μένα και πιστεύω ότι τα περουσιακά στοιχεία της εταρείας περισσεύουν για να γίνει αυτό. Δεν το χρωστάω μόνο σε αυτούς, αλλά και σε εμένα. Γιατί έμαθα ένα πράγμα από τον μακαρίτη τον πατέρα μου. Να είμαι αξιοπρεπής ακόμα και όταν όλοι θέλουν να με φάνε ζωντανό. Στη μνήμη του θα το παλέψω μέχρι τέλους.

Λένε συνήθως ότι δεν έχει σημασία αν πέσεις, σημασία έχει να μπορείς να ξανασηκωθείς. Ξέρω ότι αυτή είναι μια ωραία φράση, αλλά κομματάκι δύσκολη στην εφαρμογή της, ιδιαίτερα όταν ζεις σε καθεστώς κλινικής κατάθλιψης επί 12 μήνες. Όμως, αυτό είναι που θέλω να κάνω αυτή τη στιγμή αποζημιώνοντας όσους χάνουν από εμένα -χωρίς να σκέφτομαι αυτούς που μου έχουν κάνει τη ζημιά. Πλέον η μόνη δουλειά που έχω είναι αυτή της τηλεόρασης. Πριν βγω στον αέρα εδώ και 11 μήνες χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο μέσα στο καμαρίνι και μετά βγαίνω έξω χαζογελώντας. Κάποιοι το εκλαμβάνουν ως σταρχιδισμό. Δεν έχουν ιδέα τι νιώθω. Βλέπω μάλιστα ότι θέλουν να μου κόψουν και αυτή τη δουλειά, το μοναδικό πλέον εισόδημα για την οικογένεια και τα παιδιά μου. Αγνοούν ότι τα έσοδα από τις εκπομπές μου στον ALPHA πήγαν όλα στην ΙΜΑΚΟ. Ελέγξιμο και αυτό για όποιον θέλει.

Όμως, δεν μου αρέσει καθόλου αυτό το συγκινησιακό, κλαψομούνικο στυλ που θα έλεγαν και τα φιλαράκια μου. Δεν μου πάει και δεν το έκανα ποτέ. Ξέρω θα ταλαιπωρηθώ για πολλά χρόνια, αλλά κάπου εδώ θα χρησιμοποιήσω τη χολιγουντιανή ατάκα ενός «λαϊκού» τύπου. «I’ll be back» έλεγε ο Άρνι, το ίδιο λέω και γω. Έτσι θέλω να πιστεύω. Μόνο που πια δεν θα είμαι τόσο αφελής…

Υ.Γ1: Για τον μαλάκα που έγραφε ότι έχω Bentley (σιγά μην έχω και ιδιωτικό αεροπλάνο), τι να πω… Ας έρθει να του τη χαρίσω.

Υ.Γ2: Αν ευχαριστώ κάποιον σε αυτές τις δύσκολες ώρες είναι τη γυναίκα μου που κάθεται σαν βράχος δίπλα μου. Όλοι σου λένε στα κρίσιμα ότι η υγεία μετράει και το να είμαστε καλά. Βέβαια όσοι ήταν στον Τιτανικό είχαν υγεία, τύχη δεν είχαν. Δεν γκρινιάζω, όμως, γιατί η ζωή μου φέρθηκε καλά. Μέχρι σήμερα… Άλλωστε, τι να πω εγώ όταν υπάρχουν πια πολλοί συνάνθρωποί μας που ζουν κάτω από το «μηδέν». Είναι η Ελλάδα του 2012. Κουράγιο…

Υ.Γ3: Πολύ διασκεδάζω με όλους αυτούς που για χρόνια δούλευαν στην ΙΜΑΚΟ, πληρωνόντουσαν πλουσιοπάροχα και φυσικά πριν από την ώρα τους και πλέον στάζουν χολή σε κάθε ευκαιρία. Είναι το καλύτερο μάθημα που μπορώ να πάρω για το μέλλον. Ειλικρινά τους ευχαριστώ.

Υ.Γ4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…».

Eντωμεταξύ, η Τζένη Μπαλατσινού με τίτλο: «Μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα» έγραψε στο blog της ένα κείμενο για το τέλος της Imako και τις δυσκολίες που περνά ο σύζυγός της, Πέτρος Κωστόπουλος.

«Μήνες τώρα, παλεύω με τη συνείδησή μου, με τις φήμες αλλά και με την αλήθεια μου.Για όσα μπορεί να υποθέτει κανείς για τον Πέτρο, εγώ είμαι ο άνθρωπος που τον γνωρίζει καλύτερα. Και γνωρίζει καλύτερα το πάθος, την τρέλα, την τόλμη, τα όνειρά του. Η ευθύνη όμως για το τέλος μιας δημιουργικής μικροκοινωνίας που ο ίδιος δημιούργησε κι έγινε σημείο αναφοράς για πάρα πολλούς είναι ένα βάρος που μας κλονίζει καθημερινά.

Κάτω από τη χαμογελαστή μάσκα κάθε Κυριακής, κρύφτηκαν πολλά και είμαι τυχερή που μπορώ να τα εκφράσω ελεύθερα μέσα από εδώ, σε ένα πιο βαθύ και αυτοαναφορικό post απ’ αυτά που σας έχω συνηθίσει. Το βλέμμα μου μπορεί να ήταν στραμμένο στο cue, η συγκέντρωσή μου στο live, αλλά η καρδιά μου ήταν πάντα στον Πέτρο. Γιατί ήξερα την προσπάθειά του να βγάλει αυτό που τόσο αγάπησε από μια ασφυκτική δίνη. Τώρα έχουμε να υποστούμε τις συνέπειες, έχοντας νιώσει τον πόνο του να πονάει ένα σου παιδί. Και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για να το σώσεις, και ας έχεις δώσει τα πάντα ηθικά, πνευματικά, υλικά, κινητά και ακίνητα.

Κάτι όμως που δεν μπόρεσα να κρύψω ποτέ είναι το πόσο ευγνώμων νιώθω που είμαι με έναν άνθρωπο που ξέρει να παραδέχεται και να δίνει, να πέφτει και να ανεβαίνει πάλι, να ζει τη ζωή από κάθε της όψη, να πολεμάει γιατί δε θεωρεί τίποτα δεδομένο. Πόσο ευγνώμων νιώθω επίσης που οι γονείς μου, μου έμαθαν να δίνω τα πάντα στην οικογένειά μου και να πολεμάω γι’ αυτή με όσα μέσα διαθέτω.  Που πρέπει πάντα να έχω παράδειγμα τον καλό μου εαυτό και να προχωράω. Πόσο ευγνώμων είμαι που έχω τρία καταπληκτικά παιδιά και πόσο ώριμες και δυνατές είναι οι δύο μου κόρες. Δεν τους κρύψαμε ποτέ τίποτα όλο αυτό το διάστημα και ήταν εκεί, οι καλύτεροι μας υποστηρικτές…
Το σίγουρο είναι ότι συνεχίζουμε, με ήσυχη τη συνείδησή μας ότι πολεμήσαμε μέχρι τέλους, όπως μπορούσαμε».

Στο τέλος μάλιστα δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον σύζυγό της.

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος: «Ω, λα λα! Άρχισαν να πεινάνε, εκεί έξω…»

Εκπλήττομαι πόσο πολύ μάς αρέσει η μανούρα και το κέντημα. Ως έθνος. (Αν είμαστε έθνος κι όχι δισέγγονα κλεφτών κι αρματολών, συναπάντημα φυλών πίσω από λόφους, χωριά που το καθένα έχει το μπαϊράκι του κι εχθρεύεται τους γείτονες περισσότερο κι από τον Οθωμανό κατακτητή του.)

Ξέρω ανθρώπους που η ζωή τους διαλύθηκε τους τελευταίους μήνες. Όχι λίγους. Και θα διαλυθεί κι άλλο.

Να η Μαρία που κάθεται στο βάθος.

-Πες, Μαρία, στους κυρίους τη ζωή σου. Σε δέκα φράσεις.

-Ήμουν εδώ και πέρναγα καλά. Δούλευα 10 ώρες τη μέρα σ’ ένα ιδιωτικό γραφείο. Κουραζόμουν, άλλα μ’ άρεσε η ζωή μου. Πριν από 3 μήνες με κάλεσε το αφεντικό μου και με απέλυσε. Γύρισα στο χωριό της μάνας μου. Σήμερα είμαι εδώ για ν’ αδειάσω το σπίτι, να κουβαλήσω τα πράγματα, να παραδώσω τα κλειδιά.

-Και τι το είχες νοικιασμένο τρεις μήνες έτσι;

-Χτύπαγα πόρτες… Μπας κι αλλάξει τίποτα.

Κύριοι, μπορείτε να δείτε στο πρόσωπο της Μαρίας τα ίχνη της χθεσινής της πάλης. Αποκρύπτει ότι ήρθε από το χωριό της για έναν ακόμη λόγο. Να διαδηλώσει εναντίον του μνημονίου. Αποκρύπτει, επίσης, ότι έχει κατάθλιψη και το βράδυ του συλλαλητηρίου, όταν είδε στην τηλεόραση την πόλη να καίγεται, έπεσε να κοιμηθεί σε ένα στρώμα στο πάτωμα, ανάμεσα στις κούτες. Και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Και σηκώθηκε στις 5 το πρωί και ξαναβγήκε στους δρόμους. Και ενώ οι μάνικες έπλεναν τα αποκαΐδια, πλησίαζε τους αστυνόμους και τους έλεγε «Τι κάναμε, μωρέ! Πώς καταντήσαμε έτσι τη ζωή μας!» – μέχρι που ξημέρωσε και ήρθε το φορτηγό να την πάρει.

Εσύ, με το ζακετάκι,
έλα κοντύτερα αγόρι μου. Σε ξέρω. Εγώ σε έβγαλα στη δημοσιογραφία, που να μην έσωνα.

Δες τη Μαρία, όπως θα έβλεπες την τελευταία κολεξιόν της aussieBum. Με τρυφερότητα. Είσαι γιος ενός πασόκου συνδικαλιστή στα πιο άρρωστα χρόνια του κινήματος. Ευθεία δεν ξέρεις τι είναι. Αξιοκρατία ούτε. Με λόμπι, παρεάκια και την υψηλή τέχνη της κολακείας έγινες ένας Βαλκάνιος Ripley – μέχρι και τη σεξουαλικότητά σου μεταμφίεσες. Αν και κατάγεσαι από μούσια και γαλότσες, φιλοτέχνησες ένα μοντελάκι άχρου καλαισθησίας, έγινες η τέλεια λεκάνη που μπορεί να κάτσει πάνω στα φερ φορζέ της Μάρθα Στιούαρτ. Τιτιβίζοντας όλο το απόγευμα μυγοχέσματα σοφίας για τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδος και τη σημειολογία του «Glee». Σε ξέρω. Σε είδα μπροστά στο καμένο Αττικόν με κεράκι στο χέρι. Έλα πιο κοντά.

Κάνε μια προσπάθεια να βγεις από την ενυδατωμένη κορμάρα σου και να δεις το σημερινό μας έκθεμα. Ετών 50, ανύπαντρη, χωρίς σπίτι, χωρίς φίλους και εξοστρακισμένη από την πόλη όπου έζησε όλη την ενήλικη ζωή της. Τη βλέπεις;

Δεν μοιάζει ούτε σε σένα ούτε σε μένα. Εμείς έχουμε (ακόμα) τις καβάτζες μας – τις δουλειές μας. Είμαστε φλώροι κι ευνοημένοι. Κι ως τώρα ποιούσαμε την νήσσαν, διότι οι φλόγες της πόλης σβηνόντουσαν με το Perrier μας.

Μα τους τελευταίους μήνες κάτι άλλαξε. Η κρίση έφτασε στην αυλή μας. Κι από μαθηματικά έγινε πραγματικότητα. Κι ήρθε η ώρα να ιεραρχήσεις εκ νέου τις αξίες της ζωής και τις ανάγκες της ύπαρξης.

Μπορείς, λοιπόν, να μου κάνεις μια χάρη, σε παρακαλώ; Έστω, για λόγους στοιχειώδους ευγένειας, μπορείς να μην τρίβεις τις δαντέλες σου πάνω στα μούτρα της; Μπορείς να μην κακαρίζεις την καλιαρντή καλαισθησία σου στο αυτί της; Διότι δεν ζούμε κανονικούς καιρούς, συνηθισμένες μέρες λουσμένες στο φως του «όλα χωράνε»: έχουμε μπει στην εποχή των ριζικών αναγκών, των διαρκών συσχετισμών, της διερώτησης για όλα από την αρχή τα πράγματα.

Καταρρέει το μαγαζάκι της Ελλάδος όπως το ξέραμε κι από την πυρκαγιά προλαβαίνουμε να σώσουμε μόνο ένα-δυο πράγματα. Όχι και το μωρό που κοιμάται και τον πίνακα του Φασιανού. Πρέπει να διαλέξεις, τέκνον μου.

Πήγαινε τώρα, διότι θα λερωθεί και το φουρό σου.

Α, βλέπω το μπαλταδάκι της Μαρίας, που εξέχει από το ταγάρι της. Ναι, η Μαρία έχει ταγάρι κι ίσως αυτό είναι το πρόβλημα για όσους αναγιγνώσκουν τον κόσμο με όρους αισθητικής και όχι με όρους ανάσας κι αίματος. Δεν έχει καν την αύρα της τρέντι αναρχίας. Δεν διαβάζει «Τεφλόν», δεν πάει στο Bios, δεν βάφει τοίχους, δεν είναι ο γιος της Αγγελοπούλου να κατεβαίνει με τον σοφέρ της στους «Αγανακτισμένους» (τον αφήνει Χίλτον και συνεχίζει με τα πόδια… Τις επιφυλλίδες του τις στέλνει στις εφημερίδες με τον Μπλεκ – κι ένα τσεκ οδοιπορικών).

Και βεβαίως δεν ρίχνει μολότοφ, ούτε καίει σινεμά. Δεν ανιά υπό τον μπουρζουά ζυγό της κηδεμόνος της, δεν υποφέρει από τα καυλόσπυρα μιας παρατεταμένης εφηβείας, ούτε έχει σκουλήκια στα μαλλιά όπως οι 500 μπαχαλάκηδες που λυμαίνονται την επαναστατικότητα και το ελληνικό τουίτερ, χτυπώντας σαν σταλινικές δασκάλες την έδρα με τη βέργα της ματαίωσης.

Όχι, η Μαρία είναι μια θαμπή γυναίκα με καθαρά μάτια – τίποτα παραπάνω. Είναι, ας πούμε, του χώρου, αλλά ούτε οι πρωτοποριακοί της κουκούλας τη θέλουν, ούτε οι ευαίσθητοι της νεραντζιάς και του Ζενέτου. Ούτε εγώ θα την ήξερα, αν δεν ερχόμουν εδώ.

Λέω, λοιπόν, ότι τέτοιες ακραίες ώρες, το δικό της δράμα είναι απείρως πιο σημαντικό από το δράμα της Ελένης Μπίστικα.

Απλό,
όπως ένα αυγό!

Δεν μιλώ για διάζευξη, μιλώ για ιεραρχία. Η πείνα είναι πιο δυνατή από την ασκήμια. Κι όσοι δεν πεινούν (ακόμα) θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί, γενικώς, με εκείνους που πεινούν.

Συνεπώς,
δεν ανταποκρίνομαι στις συγχυσμένες κορώνες κάτω από το άρθρο που έγραψα «Πάλι γι’ άσχετα μιλάμε» στο σάιτ της LifO, την επομένη της μνημονιακής νύχτας. Διακόσια σχόλια μανούρας και κεντήματος. Σταυροβελονιάς και στεναγμών. Και μια γιγαντιαία παρεξήγηση: εννοείται ότι με στενοχωρεί βαθύτατα το κάψιμο της πόλης μου – ιδίως από χέρια θυμωμένων ηλιθίων.

Λοιπόν, επιμένω στις απόψεις μου.

Τώρα θα χωριστούν τα καρτούν και οι άνθρωποι. Θέλω να είμαι με τους ανθρώπους.

ΥΓ.: Και επειδή δεν θέλω να φάω το ψωμί των επαναστατών (δεν είμαι άπληστος στις ηδονές), την επόμενη βδομάδα θα γράψω κάτι φιλόκαλον για την καμπυλόεσσα χάρη του μονοκοτυλήδονου.

Θέκλα Παρασκευούδη: Εξασθενές χρώμιο – ο νέος μεγάλος κίνδυνος για την υγεία μας

Τον τελευταίο χρόνο μία ακόμη φράση που έχει μπει για τα καλά στο λεξιλόγιό μας είναι το «εξασθενές χρώμιο». Η ανακάλυψη μέσω μετρήσεων της ύπαρξης του βαρέως αυτού μετάλλου σε υψηλές περιεκτικότητες στο νερό και στη Θεσσαλία, έχει κινήσει μία εύλογη και απολύτως δικαιολογημένη σειρά αντιδράσεων όχι μόνον από οικολογικές οργανώσεις αλλά και απλούς πολίτες οι οποίοι ανησυχούν για την υγεία τους.
Επειδή όμως ήδη παράλληλα έχει ξεκινήσει κι ένας μεγάλος – επικοινωνιακού ύφους κυρίως – αγώνας από ορισμένους που για διάφορους λόγους επιχειρούν να υποβαθμίσουν τον τεράστιο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, καλό θα ήταν να γνωρίζουμε περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση.
Το χρώμιο είναι ένα μεταλλικό στοιχείο, άοσμο και σκληρό. Ανακαλύφθηκε το
1797 από τον γάλλο LouisVauquelin και ονομάστηκε chromium από την ελληνική λέξη «χρώμα», επειδή όλες οι ενώσεις του έχουν έντονο χρώμα και χρησιμοποιούνται κυρίως ως βαφές. Το συναντάμε σε πολλές διαφορετικές μορφές.
Η πλέον επικίνδυνη όμως είναι το εξασθενές που αποτελεί μια ένωση του χρωμίου ιδιαίτερα τοξική και καρκινογόνος και εξαιρετικά επικίνδυνη ακόμη και σε μικρές ποσότητες. Στη φύση υπάρχει αλλά σε σπάνιες ποσότητες και σε ορυκτά πολύ μακριά από τη χώρα μας (κυρίως στη Σιβηρία) και εκ των πραγμάτων κατανοεί κανείς πως οι συγκεντρώσεις που εντοπίζονται σήμερα στο νερό στη χώρα μας αποτελούν ανθρώπινο δημιούργημα βιομηχανιών.
Όπως και στα νιτρικά, το εξασθενές χρώμιο έχει αποκτήσει από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας «οροφή
» περιεκτικότητας στο νερό, προκειμένου αυτό να θεωρείται ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Το ανώτατο όριο λοιπόν ανέρχεται στα 50 μικρογραμμάρια ανά λίτρο χωρίς ωστόσο το συγκεκριμένο «στάνταρ» να είναι κοινά αποδεκτό από το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας. Πολλοί έγκριτοι ερευνητές υποστηρίζουν πως για τέτοιου είδους υψηλής τοξικότητας καρκινογόνες ουσίες δεν υπάρχουν «ασφαλή όρια»

ενώ κάποιοι άλλοι καθιστούν σαφές ότι το ασφαλές πόσιμο νερό πρέπει να έχει μηδενικές περιεκτικότητες τέτοιων ουσιών.
Πάνω σ΄ αυτή τη διαφωνία της επιστημονικής κοινότητας αλλά και στην ανυπαρξία ελεγκτικών μηχανισμών από πλευράς πολιτείας δυστυχώς ορισμένοι συνεχίζουν να μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα και στη χώρα μας, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την υγεία μας. Η δε ταχύτατη διάχυση της μόλυνσης στο νερό αλλά και η πολύ μεγάλη ευελιξία με την οποία η ουσία εισέρχεται στον ανθρώπινο οργανισμό αυξάνει την αγωνία όλων, αφού οι επιπτώσεις του εξασθενές χρωμίου στην υγεία του ανθρώπου είναι τεράστιες.
Κι εδώ ακριβώς συναντάμε ένα ακόμη οξύμωρο στοιχείο της υπόθεσης: ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας που όπως προανέφερα έχει θέσει ανώτατο όριο περιεκτικότητας επιτρέποντας δηλαδή την ύπαρξη μίας συγκεκριμένης ποσότητας στο νερό, έχει κατατάξει το εξασθενές χρώμιο στον κατάλογο των ουσιών που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με τον καρκίνο. Πειράματα που έγιναν σε ζώα που τους χορηγούσαν νερό με αρκετή ποσότητα χρωμίου έδειξαν ότι τα περισσότερα εμφάνισαν καρκίνο, άλλα στα νεφρά, άλλα στο συκώτι, άλλα στο στομάχι και άλλα στα έντερα.
Αν και δεν έχουν γίνει ακόμα επιδημιολογικές μελέτες που να αποδεικνύουν την τεράστια επικινδυνότητα στον ανθρώπινο οργανισμό, όλα τα παραπάνω στοιχεία συνηγορούν απόλυτα στο μεγάλο κλίμα ανησυχίας που επικρατεί και στη Θεσσαλία.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ακόμη και οι τοπικοί παράγοντες που έχουν στην ευθύνη τους μέσω των Επιχειρήσεων Ύδρευσης την ποιότητα του πόσιμου νερού, θα πρέπει αφενός να εντείνουν στο μέγιστο δυνατό τους δειγματοληπτικούς ελέγχους και αφετέρου να μεριμνήσουν μέσω μελετών για τη διασφάλιση μελλοντικά των απαιτούμενων ποσοτήτων καθαρού και υγιεινού νερού για τους πολίτες, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το οικονομικό ή πολιτικό κόστος.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθερία, στις

24 Ιανουαρίου 2012, στην σελίδα

8

 

 

 

 

 

Μάξιμος Χαρακόπουλος: «Η Συμμαχία του Νότου»

Στις κρίσιμες ιστορικές καμπές ενός κράτους, πρωταρχικό μέλημα της πολιτικής του ηγεσίας είναι η σύναψη συμμαχιών με άλλες χώρες για την αντιμετώπιση των κοινών προβλημάτων και η θεμελίωση των βάσεων επωφελούς συνεργασίας. Αυτή πρέπει να είναι και η προτεραιότητα της κυβέρνησης που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές. Ο Αντώνης Σαμαράς, με σοβαρό προγραμματισμό, έχει ήδη δημιουργήσει το υπόβαθρο των νέων ισχυρών διεθνών σχέσεων για την επόμενη ημέρα.
Πρωτεύοντα ρόλο σε αυτή τη διπλωματική στρατηγική του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας διαδραματίζει η συγκρότηση της «Συμμαχίας του Ευρωπαϊκού Νότου». Σε μια εποχή που το ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλυδωνίζεται από την οικονομική κρίση και την «κολοβή» αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών, η στενή συνεργασία με όσους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα είναι μονόδρομος.
Η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία έχουν οικονομίες που, η κάθε μια βέβαια με τα δικά της χαρακτηριστικά, βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εφαρμόζουν προγράμματα λιτότητας. Όλες τους πλήττονται από την έκρηξη της ανεργίας και των ελλειμμάτων, ενώ επιτακτική είναι η ανάγκη μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών. Ίσως στο μυαλό πολλών ο ευρωπαϊκός νότος να ταυτίζεται  με τα απείθαρχα παιδιά μιας οικογένειας που πρέπει να ακολουθεί τις αρχές του σοβαρού και πειθαρχημένου βορρά. Η αλήθεια, όμως, δεν είναι αυτή που φαίνεται. Πολλές από τις παθογένειες που γιγαντώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στο παραγωγικό μοντέλο των χωρών του νότου, και πρωτίστως της Ελλάδας, οφείλονται στην ετεροβαρή οικονομική σχέση τους με τον ευρωπαϊκό βορρά. Ο νότος κατανάλωνε τα υψηλής ποιότητας προϊόντα των χωρών του βορρά, την ίδια ώρα που ο ίδιος δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες που διαμόρφωνε η παγκοσμιοποίηση.
Σήμερα, λοιπόν, αυτά πρέπει να αλλάξουν. Πρέπει οι χώρες του νότου να βρουν το βηματισμό τους. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη βοήθεια όσων ωφελήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Προγράμματα, όπως το πρώτο μνημόνιο, που βλέπουν τη λύση στις περικοπές μισθών, συντάξεων και στην επιβολή φόρων δεν οδηγούν πουθενά. Επιτείνουν το φαύλο κύκλο. Μόνο πολιτικές ανάπτυξης μπορούν να σπάσουν το αδιέξοδο. Και αυτές πρέπει να τεθούν ως προτεραιότητα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Μόνη της η Ελλάδα δεν μπορεί να τις επιβάλει. Ένα κοινό μέτωπο των μεσογειακών χωρών της Ε.Ε., ακόμη και με τη Γαλλία, θα μπορούσε να αλλάξει την ατζέντα. Μη λησμονούμε άλλωστε ότι, η ομάδα των κρατών, που κάποιοι υποτιμητικά αποκαλούν PIGS (Portugal, Italy, Greece, Spain), έχουν πληθυσμό που ξεπερνά τα 130 εκατομμύρια.
Εκτός, όμως της οικονομίας υπάρχουν και πολλά ακόμα που μπορούν να αποτελέσουν πεδίο συντονισμού δράσης και κοινής πολιτικής. Σημαντικότερο μεταξύ αυτών είναι το τεράστιο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Στις συναντήσεις του Αντώνη Σαμαρά με τον Μαριάνο Ραχόι και τον Πέδρο Κοέλιο το θέμα αυτό συζητήθηκε ενδελεχώς και υπήρξε συμφωνία για την αντιμετώπισή του. Με την ψήφο του ελληνικού λαού, η επόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα έχει τη δυνατότητα να προωθήσει με ταχείς ρυθμούς μια δυναμική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που θα συμβάλει καταλυτικά στην επανεκκίνηση οικονομίας και κοινωνίας.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας και βουλευτής Λαρίσης

Σάκης Αρσενίου - Όσο χρόνο χρειαστείς
Αντύπας - Το ερώτημα είναι
Χάρης Κωστόπουλος - Η καταστροφή μου
Γιώργος Μαζωνάκης - Σάββατο
Λένα Παπαδοπούλου - Θέλω τρέλα
Πασχάλης Τερζής - Το φεγγάρι
Βασίλης Καρράς - Νιώσε με
Νότης Σφακιανάκης - Λίγο λίγο
Άντζελα Δημητρίου - Ποια θυσία
Δημήτρης Μητροπάνος - Έλα απόψε

 


    None Found
Αύγουστος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031EC