Loading ...
Φέτος τα Χριστούγεννα του δυο χιλιάδες είκοσι τέσσερα αποφάσισα να τα γιορτάσω σε ένα ορεινό χωριό με μεγάλο υψόμετρο, περί τα χίλια οχτακόσια μέτρα .
Είχα κάνει ολιγοήμερες διακοπές ένα καλοκαίρι εκεί για μια εβδομάδα και μου άρεσε πολύ.
Ξεκίνησα με το αυτοκίνητο μου από την Αθήνα στις είκοσι Δεκέμβρη και σε πέντε ώρες έφτασα στη πόλη ,την πρωτεύουσα του νομού στον οποία ανήκε το χωριό ,η άνω Βελανιδιά .
Άλλες περίπου δυόμισι ώρες και θα έφτανα στο χωριό. Όταν ζύγωνα τα χίλια μέτρα υψόμετρο ο καιρός άρχισε να αγριεύει και να πέφτει βροχή. Τα κοτσύφια διέσχιζαν το δρόμο τραγουδώντας με κρυστάλλινη φωνή. Οι σπίνοι στις κορυφές των δέντρων κελαηδούσαν και αυτοί.
Απολάμβανα το τοπίο και τη βροχή , η φύση είναι ονειρική. Τα έλατα αγέρωχα σου ενέπνεαν να μην σκύβεις ποτέ στη ζωή . Τα πλαισίωναν άλλα δέντρα ,όπως οι βελανιδιές και πιο πάνω άφηναν τη θέση τους στις εξ ‘ ίσου επιβλητικές οξυές.
Έφτασα στο χωριό και κατέληξα στη ταπεινή πανσιόν .Απόρησα που δεν υπήρχαν άλλοι παραθεριστές. Ρώτησα τη γυναίκα στη πανσιόν και μου είπε πως χειμώνα σπάνια να έρθει κάποιος στο χωριό.
Τράβηξα για το καφενείο για να συναντήσω τους κατοίκους του χωριού που μερικούς τους γνώριζα. Με υποδέχτηκαν με χαρά και όπως συμβαίνει στα πολύ φιλόξενα χωριά όλοι τους με πρώτο και καλλίτερο τον πρόεδρο προσφέρθηκαν να με κεράσουν . Ήπια μόνο καφέ ,δεν ήμουνα λάτρης του αλκοόλ . Οι ντόπιοι έπιναν όλοι τσίπουρο ή κρασί.
Μετά από μια ώρα περίπου βγήκα από το καφενείο για να πάω στην πανσιόν.
Είδα να ψιλοχιονίζει και ξαναμπήκα να αναγγείλω στους θαμώνες το γεγονός .
Δεν έδειξαν καμία έκπληξη ,εδώ χιονίζει και το καλοκαίρι είπε κάποιος.
Πήγα στην πανσιόν και για να περάσει η ώρα διάβαζα ένα βιβλίο λογοτεχνικό.
Το πρωί ξύπνησα νωρίς και από το παράθυρο είδα έξω ότι έπεφτε χιόνι και τα πάντα είχαν ντυθεί στα λευκά . Το χιόνι γύρω στα τριάντα εκατοστά επέτρεπε τις μετακινήσεις και πήγα στο καφενείο . Γνώριζα πως άνοιγε νωρίς . Ήταν λιγοστοί οι θαμώνες και μεταξύ τους και ο πρόεδρος .
Σου αρέσει το χιόνι με ρώτησε κάποιος .
- Ναι ,αρκεί να μην αποκλειστώ.
- Πόσο καιρό θα μείνεις ;
- Μια εβδομάδα το πολύ.
- Ξέχνα το ,θα μείνεις τουλάχιστον δέκα πέντε ημέρες ,έχεις ήδη αποκλειστεί.
- Τότε να φύγω τούτη τη στιγμή.
- Αδύνατο ,λίγο πιο κάτω στη ρεματιά το χιόνι φτάνει ήδη το ένα μέτρο.
Ήταν σαν να μου έγινε στο κορμί μου ηλεκτροσόκ. Εντελώς ξαφνικά άρχισαν να λειτουργούν όλοι οι μηχανισμοί μου άμυνας όπως συμβαίνει στον οργανισμό όταν παθαίνει κάποιο αλλεργικό σοκ. Η αδρεναλίνη στα ύψη και μετά βουτιά.
-Και τι θα γίνει πρόεδρε αν χρειαστώ ιατρική βοήθεια ;
-Έχεις κάποιο πρόβλημα υγείας Σοφοκλή ;
-Όχι ,λέω αν παρουσιαστεί κάτι .
-Μην ανησυχείς ,εγώ είμαι εβδομήντα πέντε χρονών ,άλλοι πάνω από τα ενενήντα και μια φορά πριν είκοσι χρόνια υπήρξε περιστατικό για έκτακτη βοήθεια μια ημέρα σαν αυτή.
-Τι απέγινε εκείνος ;
-Πέθανε .
Άρχιζε να με λούζει κρύος ιδρώτας .
-Πρόεδρε δεν αισθάνομαι καλά ,κάλεσε για βοήθεια . Τι βλακεία μου και αφού γνωρίζω πως δεν μπορώ να ζω μακριά από μεγάλα νοσοκομεία .
-Ιδέα σου είναι ,πολλοί στις μεγαλουπόλεις πεθαίνουν πριν προλάβουν να φτάσουν στα νοσοκομεία , μερικοί πεθαίνουν έξω από αυτά και βέβαια οι περισσότεροι μέσα σε αυτά. Γι ‘ αυτό σου λέω μην φοβάσαι , ιδέα σου είναι.
-Αν ήξερες πρόεδρε πόσοι πεθαίνουν για τις ιδέες , είναι φονικότερες και από τα πυρηνικά. Αυτές τα πυροδοτούν και αυτά. Κάλεσε να έρθει ερπυστριοφόρο πριν πριν να είναι αργά.
- Ναι σε μισό λεπτό .Πήγε προς τον καταστηματάρχη και του είπε .
- Δώστον να πιει ένα τσάι με διπλό κονιάκ πέντε αστέρων .
- Πιες το τσάι σου και θα καλέσω βοήθεια .
Του άρεσε πολύ το τσάι και όπως ήταν άμαθος στο αλκοόλ τον νάρκωσε για τα καλά. Μα τι τσάι είναι αυτό , είπε στον καταστηματάρχη δεν έχω ξαναπιεί.
- Φυτρώνει λίγο πιο ψηλά εδώ και δύσκολα θα το βρεις αλλού . Είναι προστατευόμενης γεωγραφικής ένδειξης.
- Φτιάξε μου άλλο ένα τσάι και κέρνα τους θαμώνες ότι πίνουν από μένα .
Πρόεδρε ,δεν πειράζει τηλεφωνείς αύριο .
Με το τσάι του βουνού πέρασε μια εβδομάδα μες ‘τη καλή χαρά .Την ένατη ημέρα ο πρόεδρος του είπε πως αύριο ο δρόμος θα είναι ανοιχτός.
Την άλλη ημέρα και όχι βιαστικά ο Σοφοκλής θα έφευγε από το χωριό .
-Να μας ξανάρθεις του έλεγαν οι χωρικοί .
-Τα άλλα Χριστούγεννα θα έρθω για δυο εβδομάδες .
Δεν τον ξαναείδαν ποτέ . Τους λυπάμαι τους ανθρώπους των μεγαλουπόλεων είπε κάποιος .
Αισθάνονται κάθε στιγμή σαν κυνηγημένοι, οι ανασφάλειες τους κάνουν κόλαση τη ζωή.
Ο Σοφοκλής αφού πρώτα ήπιε ένα τσάι ,κίνησε τραγουδώντας για το κάμπο . Στις παρυφές της Πρωτεύουσας του νομού ένα περιπολικό του έκανε νόημα να σταματήσει .
-Άδεια ,δίπλωμα και φύσα εδώ .
-Μάταιος κόπος παιδιά ,δεν πίνω ποτέ. Ένα τσάι ήπια στο χωριό .
-Σε ποιο χωριό ;
-Στην άνω Βελανιδιά .
-Εκεί δεν πίνουν ποτέ σκέτο τσάι , μα μισό -μισό με κονιάκ. Άσε το αυτοκίνητο σου στη άκρη και έλα μαζί μας .Όταν ξεμεθύσεις θα συνεχίσεις το ταξίδι σου. Βέβαια πριν σε περιμένει το αυτόφωρο , χρόνια πολλά…
-Τι ,θα πάω για χρόνια φυλακή ;
-Όχι , ένα πρόστιμο θα πληρώσεις , χρόνια σου πολλά ,αύριο είναι πρωτοχρονιά.
-Χρόνια πολλά και ειρηνικά παιδιά , να ευχηθούμε να σκεφτούν λογικά οι ηγέτες τούτη τη φορά.
Από τότε ο Σοφοκλής όταν ένιωθε πως απειλείται επαγγελματικά , οικογενειακά , αλλά κυρίως υπαρξιακά , κατέφευγε στο ποτό.
Είναι η πιο δύσκολη μορφή αλκοολισμού στη σύγχρονη εποχή ,όταν καταφεύγει κάποιος στο ποτό από φοβίες , κυρίως υπαρξιακές και πολύ δύσκολα μπορεί να θεραπευτεί από τους ειδικούς.
Ο λόγος επειδή οι φοβίες και ανασφάλειες είναι πολλές και κατά κανόνα αγιάτρευτες πληγές . Μερικοί φοβούνται να κοιμηθούν ,από φόβο μην πεθάνουν στον ύπνο τους.
Νομίζουν πως ξύπνιοι θα μπορέσουν να αντισταθούν.
Οι μη ειδικοί με τις συμβουλές επιδεινώνουν την κατάσταση τις περισσότερες φορές . .