Η πρόσφατη συνέντευξη του Δημάρχου Λαρισαίων, κ. Αθανασίου Μαμάκου, πραγματοποιήθηκε σε μια δύσκολη περίοδο για τη Δημοτική Αρχή, με σημαντικά μέτωπα ανοιχτά. Είχε έναν σαφή στόχο: να αλλάξει την ατζέντα, παρουσιάζοντας την εξέλιξη των μεγάλων έργων της πόλης.
Η συζήτηση αυτή έχει τη σημασία της. Αφήνει, όμως, αναπάντητο το πιο κρίσιμο ερώτημα:
Ποια Λάρισα χτίζουμε;
Γιατί μια πόλη δεν είναι μόνο τα κτίρια και οι δρόμοι της. Είναι οι άνθρωποί της.
Ο νέος που αναρωτιέται αν αξίζει να μείνει εδώ.
Η οικογένεια που θέλει μια λειτουργική γειτονιά και στήριξη με δομές για τα παιδιά της.
Ο συμπολίτης μας με αναπηρία που χρειάζεται μια πραγματικά προσβάσιμη πόλη.
Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται τόσο για το ποιος εξασφάλισε μια χρηματοδότηση ή ποιος θα κόψει την κορδέλα.
Τους ενδιαφέρει το αποτέλεσμα.
Αν τα έργα θα ολοκληρωθούν σωστά και αν θα υπηρετούν ένα συνολικό σχέδιο για την πόλη.
Η προηγούμενη Δημοτική Αρχή Καλογιάννη δεν εξασφάλισε μόνο σημαντικές χρηματοδοτήσεις. Διαμόρφωσε μια συγκεκριμένη στρατηγική για την πόλη. Με αδυναμίες, με επιλογές που ασφαλώς μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο κριτικής.
Υπήρχε, όμως, μια κατεύθυνση.
Το Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας, οι Πολιτιστικές Διαδρομές, η παρέμβαση στον Εσωτερικό Δακτύλιο, το ΕΘΙΑΓΕ, ο σχεδιασμός για το 867Γ,μπροστά στο Αρχαίο Θέατρο, οι νέες παιδικές χαρές και οι μπάρες ελεγχόμενης πρόσβασης στους πεζοδρόμους δεν αντιμετωπίστηκαν ως μεμονωμένα έργα.
Ήταν τμήματα μιας ενιαίας αντίληψης για τη Λάρισα της επόμενης δεκαετίας, που συνδεόταν με τις παρεμβάσεις στον πολιτισμό, στην παιδεία, στην κοινωνική πολιτική και στην ποιότητα ζωής.
Σήμερα, τα περισσότερα από αυτά τα έργα εξακολουθούν να εξελίσσονται.
Τα έργα υπάρχουν. Αυτό που δείχνει να έχει χαθεί είναι η αντίληψη για το σχέδιο που τα ενώνει.
Ο Εσωτερικός Δακτύλιος, με αρχική συμβατική διάρκεια δύο ετών, παραμένει δυόμισι χρόνια μετά ανολοκλήρωτος.Ο κόμβος της Φαρσάλων καθυστερεί, ενώ η διάνοιξη της Τσιόγκα μετατίθεται πλέον για το τέλος του 2028, ύστερα από επιλογές που υπαγορεύτηκαν περισσότερο από επικοινωνιακές και προεκλογικές σκοπιμότητες παρά από έναν συνεκτικό πολεοδομικό σχεδιασμό.
Παράλληλα, δεν έχει παρουσιαστεί πειστικά πώς το έργο συνδέεται με το ΣΒΑΚ, την ελεγχόμενη στάθμευση, τις δημόσιες συγκοινωνίες, τους ποδηλατοδρόμους και τη συνολική λειτουργία του κέντρου.
Ανάλογα ερωτήματα υπάρχουν στον πολιτισμό. Το Μπεζεστένι, το ΜΟΥΣΟΝ, το Προσκήνιο Πολιτισμού,το Αρχαίο Θέατρο και το 867Γ, το τετράγωνο μπροστά του, μπορούν να συγκροτήσουν μαζί με τις άλλες υπάρχουσες υποδομές ένα πολιτιστικό δίκτυο πανελλαδικής εμβέλειας.
Ποιος είναι ο σχεδιασμός για τη λειτουργία τους;
Ποια είναιη στρατηγική που θα τα συνδέσει;
Δεν αρκεί να ολοκληρωθεί η κατεδάφιση στο 867Γ. Σε συνέντευξη Τύπου επαναφέραμε τη συζήτηση για τον διεθνή διαγωνισμό ιδεών που είχε πραγματοποιηθεί, με ιδιαίτερα αξιόλογα αποτελέσματα.
Ποια είναι σήμερα η πρόταση της Δημοτικής Αρχής πέρα από τις γενικόλογες αναφορές για έναν νέο διεθνή διαγωνισμό;
Στο ΕΘΙΑΓΕ, η μελέτη για τις αποθήκες και το συνεδριακό κέντρο είναι έτοιμη, ενώ η χρηματοδότηση των 900.000 ευρώ για τη μελέτη του μεγάλου πάρκου χάθηκε. Ανακοινώθηκε ότι θα αναζητηθεί νέα χρηματοδότηση. Αυτό που λείπει, όμως, δεν είναι ακόμη μία ανακοίνωση. Είναι ένα συγκεκριμένο σχέδιο και ένα σαφές χρονοδιάγραμμα.
Για τον χώρο του παλιού ΙΚΑ, ο οποίος είχε παραχωρηθεί στον Δήμο και θα μπορούσε να αποτελέσει έναν πολύτιμο χώρο ανάσας για την περιοχή, η πόλη εξακολουθεί να αγνοεί ποιες ενέργειες έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα η Δημοτική Αρχή.
Στην Οικία Αλεξάνδρου χρειάστηκε η κινητοποίηση επιστημονικών φορέων, συλλόγων και πολιτών για να διασωθεί ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορικής μνήμης της Λάρισας. Το είδαμε και στην κινητοποίηση για την απόφαση να κατεδαφιστεί το κλειστό του Αλκαζάρ, χωρίς παράλληλα να υπάρχει πρόβλεψη για ένα καινούργιο. Αυτό απέδειξε κάτι πολύ σημαντικό: ότι η Λάρισα διαθέτει μια κοινωνία που νοιάζεται.
Το ερώτημα είναι αν διαθέτει και μια δημοτική στρατηγική που να αξιοποιεί αυτή τη δύναμη.
Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει ενημέρωση για τις ενέργειες της Δημοτικής Αρχής μετά την απόφαση του ΚΕΣΑ για τη διάσωση της Οικίας Αλεξάνδρου. Έγιναν συγκεκριμένες ενέργειες; Ή το θέμα αφέθηκε απλώς να ξεχαστεί;
Το ίδιο ισχύει και για το ΣΒΑΚ. Δεν είναι μια απλή κυκλοφοριακή μελέτη.
Είναι η συμφωνία της πόλης με το μέλλον της.
Κι όμως, για σχεδόν δύο χρόνια απαξιώθηκε πολιτικά. Ακολούθησαν αλλαγές στην Ανθίμου Γαζή χωρίς ολοκληρωμένη επιστημονική τεκμηρίωση και παλινωδίες της Δημοτικής Αρχής στη διαχείριση του ζητήματος της Τσιόγκα, οι οποίες έθεσαν σε κίνδυνο την ολοκλήρωση του Εσωτερικού Δακτυλίου. Παράλληλα, αλλοιώθηκε στην πράξη ο σχεδιασμός των Πολιτιστικών Διαδρομών και διακόπηκε η συνεργασία με το ΔΙΑΖΩΜΑ.
Την ίδια στιγμή, οι μπάρες στους πεζοδρόμους παρέμειναν ανενεργές επί δύο χρόνια, για να επανέλθει τελικά η ίδια ακριβώς λύση με τον ίδιο ανάδοχο.
Η Λάρισα ασφαλώς εξελίσσεται. Γι’ αυτό και το ΣΒΑΚ οφείλει να εξελίσσεται μαζί της: με νέους αξονικούς ποδηλατοδρόμους, με επέκταση των παρεμβάσεων στις γειτονιές, με άμεση λειτουργία των μπαρών στους πεζοδρόμους και με καλύτερη σύνδεση με τις δημόσιες συγκοινωνίες.
Όχι να εγκαταλείπεται.
Δυόμισι χρόνια μετά την ανάληψη της διοίκησης του Δήμου από τον κ. Μαμάκο, εξακολουθούμε να αναζητούμε ένα συνεκτικό αφήγημα για τη Λάρισα.
Δεν συνιστούν ολοκληρωμένη στρατηγική οι κατά καιρούς επικοινωνιακές εξαγγελίες:
το τραμ,
η εσπλανάδα,
η ιδιωτικοποίηση του παζαριού με τα γνωστά αδιέξοδα,
το φεστιβάλ καφέ.
Πρωτοβουλίες που δημιούργησαν πρόσκαιρη συζήτηση, αλλά σήμερα έχουν εγκαταλειφθεί ακόμη και από την ίδια τη Δημοτική Αρχή.
Η ουσιαστική διαφορά μας δεν αφορά μόνο στην αξιολόγηση ορισμένων έργων.
Αφορά σεμια διαφορετική αντίληψη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Για τη Συμπαράταξη Λαρισαίων, η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι ένας μηχανισμός διαχείρισηςεργολαβιών και επικοινωνίας.
Η ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο με απορροφήσεις κονδυλίων.
Μετριέται με την ποιότητα ζωής, με την προσβασιμότητα, με την κοινωνική συνοχή.
Οι πόλεις αλλάζουν όταν διαθέτουν στρατηγική,όταν ο δημόσιος διάλογος και η επιστημονική τεκμηρίωση προηγούνται των αποφάσεων.
Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν υπάρχει μόνο για να ελέγχει τη δημοτική αρχή. Υπάρχει και για να ανοίγει τη συζήτηση για το μέλλον της πόλης.
Αυτή είναι η δική μας ευθύνη.
Γιατί η Λάρισα δεν χρειάζεται απλώς περισσότερα έργα.
Χρειάζεταιτο ξεκάθαρο σχέδιο που θα τα ενώνει.
Το σχέδιο που δεν είναι ένα τεχνικό έγγραφο. Είναι μια δημόσια συμφωνία για τις προτεραιότητες της πόλης.
Οι μεγάλες πόλεις δεν ξεχωρίζουν από τον αριθμό των έργων τους.
Ξεχωρίζουν όταν έχουν το θάρρος να σχεδιάσουν το μέλλον τους πριν αρχίσουν να το κατασκευάζουν.