Με το θάρρος της γνώμης

Εργάτες της γης – Γράφει ο Δημ. Γουγουλιάς

Οι αγρότες μας, σ’ αυτή τη δύσκολη για τη χώρα μας περίοδο, δεν ζητούν από το κράτος τίποτα το υπερβολικό. Στήριξη χρειάζονται. Για να μην υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν τις περιουσίες, τα χωριά και τη δουλειά τους. Για να μείνουν στον τόπο τους, που συνεχώς ερημώνει, παρά τα τόσα «μέτρα» τόσα χρόνια τώρα για την αποκέντρωση και την ανάπτυξη της υπαίθρου. Για να παραμείνουν, όπως και οι κτηνοτρόφοι, θεματοφύλακες της παράδοσης και της υπαίθρου. Δυστυχώς όμως, είναι πάρα πολλοί εκείνοι που δεν έχουν καταλάβει την απελπιστική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι άνθρωποι του πρωτογενούς τομέα της παραγωγής. Πολύ δε περισσότερο οι κυβερνώντες, μέσα από τα πολυτελή γραφεία τους, δεν έχουν ιδέα για το τι σημαίνει μαρασμός της υπαίθρου στις μέρες μας. Ένα μόνο στατιστικό παράδειγμα – οι απογραφές στον πρώην δήμο Γόννων το 2001 και το 2011 είναι ενδεικτικό της τάσης : από 2.872 κατοίκους το 2001, μείναμε 2.462 το 2011 με μια μείωση της τάξης του 16,55%.

Αυτή, λοιπόν, η αγροτιά, οι ακούραστοι εργάτες της γης, βρίσκονται για ακόμα μία φορά αντιμέτωποι με τον εισπρακτικό μηχανισμό του κράτους. Την ώρα που – όπως όλα τα άλλα εισοδήματα – το αγροτικό εισόδημα μειώνεται δραματικά, καλούνται να βάλουν ξανά το χέρι στην τσέπη με τη φορολόγηση των χωραφιών τους. Το νέο αυτό χαράτσι, όμως, είναι οδυνηρό για την αγροτική οικονομία μα και για την ίδια την ελληνική ύπαιθρο. Οι αγρότες θα υποχρεωθούν να «πληρώσουν» επειδή έχουν ένα χωράφι. Άσχετα αν αυτό καλλιεργείται ή όχι. Ασχέτως αν αποδίδει ή όχι η καλλιέργειά του. Πώς όμως να πληρώσουν όταν ήδη έχουν αδειάσει οι τσέπες τους από τα άλλα χαράτσια και από την κατάρρευση και του αγροτικού τομέα; Και γιατί να πληρώσουν; Έτσι η πολιτεία στηρίζει τον κόσμο της υπαίθρου; Με φόρους επί φόρων;

Δεν είναι τυχαίες οι αντιδράσεις των αγροτών στην Κρήτη με προειδοποιητικό αποκλεισμό των Εφοριών του νησιού ενώ η συνέχιση ή μη των κινητοποιήσεων θα εξαρτηθεί, λένε, από τη στάση της κυβέρνησης στο θέμα της φορολόγησης των αγροτεμαχίων. Ο αγροτικός κόσμος σε ολόκληρη τη χώρα είναι σε στάση αναμονής …

Παρ’ όλα αυτά όμως, οι αγρότες επιμένουν. Χάρη σε αυτούς μπορούμε ακόμα να τρώμε ντόπια και υγιεινά προϊόντα. Γιατί στην εποχή του ελεύθερου εμπορίου, που η αγορά κατακλύζεται και από ξενόφερτα προϊόντα, αγρότες και κτηνοτρόφοι, αντιστέκονται. Και μαζί τους πρέπει να αντισταθούμε και εμείς. Δεν μπορεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κρατάν την ύπαιθρο στα πόδια της, να είναι άλλο έρμαια αντιαγροτικών πολιτικών.

Χθες γράφοντας τα παραπάνω δεν φανταζόμουν ότι μια αθηναϊκή εφημερίδα θα ασχολούνταν στο κύριο άρθρο της με τα προβλήματα των αγροτών και την αγροτική οικονομία. Να, όμως, που έγινε και αυτό. Στο κύριο άρθρο της σήμερα η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=392395 ) γράφει :

«Το καμπανάκι χτυπούσε εδώ και πολύ καιρό. Η ελληνική αγροτική παραγωγή δεν απειλείται μόνο από τη συνεχή συρρίκνωση των καλλιεργειών, αλλά και από τη σημαντική μείωση των κοινοτικών επιδοτήσεων. Το θέμα είναι γνωστό από χρόνια, όμως πολλοί, ακόμη και στην κυβέρνηση, φαίνεται να το συνειδητοποιούν -αν το συνειδητοποιούν- μόλις σήμερα.

Η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική, η γνωστή μας ΚΑΠ, για την περίοδο 2014-2020 διαφοροποιεί το καθεστώς διάθεσης των αγροτικών επιδοτήσεων που δίνονται από την Ε.Ε., μειώνοντας έως και 30% τα προς διάθεση ποσά. Το σεντούκι για την Ελλάδα περιλαμβάνει συνολικά 19,7 δισ. ευρώ, όπως συμφώνησαν πριν από μερικούς μήνες οι αρχηγοί κρατών της Ε.Ε. Πρόκειται όμως για ποσόν κατά πολύ μειωμένο σε σχέση με όσα είχαν δοθεί τις προηγούμενες δεκαετίες.

Η εξέλιξη αυτή, απόρροια της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, κυριαρχεί στην Ευρώπη επιβάλλοντας στα κράτη-μέλη να άρουν σταδιακά όλα τα προστατευτικά μέτρα και στην εγχώρια αγροτική παραγωγή τους. Η κεντρική αρχή αυτής της πολιτικής είναι ότι και τα αγροτικά προϊόντα συμπεριλαμβάνονται πλέον στα αγαθά της αγοράς, τα οποία πρέπει να αντιμετωπίζονται με τους κανόνες περί ανταγωνιστικότητας και ελεύθερης διακίνησης, όπως επιτάσσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου.

Στην Ελλάδα της κρίσης και της κοινωνικής εξαθλίωσης αυτό μετράει διπλά. Πρώτον, γιατί ο εγχώριος πρωτογενής τομέας συρρικνώνεται διαρκώς τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της ένταξής μας στον ευρωπαϊκό παραγωγικό καταμερισμό. Κάτι που έχει οδηγήσει στην εξαφάνιση της παραδοσιακής αγροτιάς και στη συνεχή υποβάθμιση της δυνατότητας της χώρας να παράγει, στοιχειωδώς, τα προϊόντα διατροφής που έχει άμεση ανάγκη.

Και δεύτερον, γιατί η πλήρης απελευθέρωση δεν βοηθάει στην προσπάθεια ανάκαμψης και εξόδου από την κρίση, μέσω της ανάπτυξης του πρωτογενούς τομέα, όπως ευαγγελίζονται κυβερνητικοί παράγοντες και στελέχη της τρόικας. Εκτός εάν εννοούν τη μαζική εξαγορά αγροτικών γαιών από ξένα funds.

Μπορεί η επιστροφή στην ύπαιθρο να είναι ευσεβής πόθος, συχνά και αναγκαία διέξοδος για πολλούς άνεργους νέους. Ωστόσο, αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει ούτε αυτόματα ούτε με ευχολόγιο. Εάν πραγματικά η κυβέρνηση επιθυμεί να ενισχύσει την αγροτική παραγωγή της χώρας, οφείλει να το πράξει αμέσως και ουσιαστικά. Όχι με αόριστες υποσχέσεις, αλλά με οργανωμένο σχέδιο, επιλογές συγκεκριμένων ποικιλιών, προώθηση των ποιοτικών καλλιεργειών και παροχή κινήτρων παραγωγής σε όλους.

Δυστυχώς όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις (και η σημερινή) δεν κάνουν τίποτα απ’ αυτά. Ας ξυπνήσουν από το λήθαργο, πριν να είναι αργά. Γιατί οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, που θα πληρώσουν τη νύφη, δεν είναι αμνοί. Μπορεί μάλιστα να μετατραπούν και σε λύκους».

 

Θ. Κουτρούκης: Βασίλισσα Αμαλία

Αμαλία μου,

Είναι καιρός που ήθελα να σου γράψω αλλά λίγο το τράκ της πρώτης επιστολής, λίγο η αίσθηση της ευθύνης, με έκαναν να το αναβάλω.

Δεν πρόλαβα να σε συναντήσω, ωστόσο νιώθω να είσαι δικός μου άνθρωπος.

Σε γνώρισα από τα κείμενα στο fakellaki.blogspot.gr , με τα οποία φώτισες μια από τις πιο σκοτεινές και συνάμα τραγικές πτυχές της δημόσιας υγείας. Διάβασα μια  ανάγλυφη αποτύπωση της σχέσης που συχνά δημιουργείται ανάμεσα σε ανήμπορους ασθενείς και σε γιατρούς νευραλγικών για τη ζωή ειδικοτήτων.  Γιατροί που -ελέω της επιστημονικής τους κατάρτισης και των αδυναμιών του ΕΣΥ- έχουν περιβληθεί με μονοπωλιακή διαπραγματευτική δύναμη, την οποία μπορούν να χρησιμοποιούν όχι μόνον εναντίον της ασθένειας αλλά καμιά φορά κι εναντίον του ασθενή.

Αμαλία μου,

Μου θύμισες πως οι θιασώτες του εθισμού ορισμένων ιατρών στην δωροληψία επιστρατεύουν απίστευτα επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν -εμμέσως πλην σαφώς- το απάνθρωπο φαινόμενο: το ιατρικό προσωπικό αμείβεται με χαμηλούς μισθούς, φορολογείται με υψηλούς συντελεστές κι εργάζεται με εξοντωτικά ωράρια, λες κι όλα αυτά δεν τα είχε συνυπολογίσει ένας νέος που προσπάθησε δύο και τρεις φορές να εισαχθεί στα ελληνικά ΑΕΙ ή ξενιτεύτηκε σε πανεπιστήμια του εξωτερικού για να διακονήσει την ιατρική θεωρία και πράξη.

Έγινες η αφορμή να μην λησμονήσω ότι τη δυσωδία του φαινομένου καλύπτουν ακόμη κι εκείνοι που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για τη δημόσια δωρεάν υγεία (π.χ. συνδικαλιστές), χωρίς ωστόσο να καταγγέλλουν με ονοματεπώνυμο τους επίορκους μύστες της επιστήμης του Ιπποκράτη. Απλώς αρκούνται στο να στηλιτεύουν γενικόλογα το «φακελάκι» (άλλωστε, στους ίδιους γιατρούς θα στείλουν αύριο τους «κολλητούς» τους και, προφανώς, δεν είναι καιρός για ανώφελες συγκρούσεις).

Αμαλία μου,

Εκστόμισες μιαν ουρανομήκη κραυγή αγωνίας στο διαδίκτυο  (www.youtube.com/watch?v=EXp1UvLYye0)  που αμφιβάλω αν την άκουσαν οι επικεφαλής των ιατρικών συλλόγων και των συνδικάτων των εργαζομένων  στην υγεία. Δεν την άκουσαν ούτε εκείνοι που αποδέχονται σιωπηρά ότι το «πρίμ παραγωγικότητας» ορισμένων ιατρών οφείλει να το πληρώνει κατ’ αποκοπήν  ο ασθενής.

Την άκουσαν όμως οι φίλοι σου, οι καταφρονεμένοι ομοιοπαθείς που προσπαθούν καθημερινά να κρατήσουν την αξιοπρέπεια τους απέναντι στους λειτουργούς του Ιπποκράτη, που προσηλυτίστηκαν από τον Μαμμωνά.

Την άκουσαν εκείνοι που συνωθούνται στα ράντζα και τους διαδρόμους του ΕΣΥ στο έλεος του κάθε επίορκου παραγοντίσκου με τη λευκή μπλούζα αλλά και τη μαύρη ψυχή.

Την άκουσαν όλοι εκείνοι που θεωρούν το φακελάκι την πιο τρανή απόδειξη της αποτυχίας της κοινωνίας μας και ονειρεύονται ένα σύστημα υγείας που θα υπηρετεί πρωταρχικά τον φτωχό και τον ανασφάλιστο ασθενή.

Αμαλία μου,

Οι δικές σου περιπέτειες, που με τόσο θάρρος αντιμετώπισες, τελείωσαν, αλλά οι περιπέτειες των ασθενών στο ψευδεπίγραφο ΕΣΥ καλά κρατούν. Μέχρι την ημέρα που θα πηγαίνουμε στα δημόσια νοσοκομεία χωρίς να χρειάζεται να παίρνουμε μαζί μας το πορτοφόλι μας, έχεις δικαίως κερδίσει μια θέση στην καρδιά όλων μας: τη θέση της βασίλισσας.

Ειλικρινά δικός σου,

Θεόδωρος Κουτρούκης

Υ.Γ.

Αμαλία μου,

Αυτό το κείμενο έπρεπε να έχει τελειώσει, επίτρεψε μου, όμως, μια τελευταία προσωπική εξομολόγηση.

Θα ήταν καλύτερα να μην είχα αφουγκραστεί στα γραπτά σου την αγωνία μιας μοναχικής περιπλάνησης σε δρόμους αυτογνωσίας και φώτισης.

Θα ήταν καλύτερα να μην σε είχα νιώσει να ψελλίζεις «να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά όχι ο κανόνας» με μια τόσο σπαρακτική φωνή που δε λέει να φύγει απ’ τ’ αυτιά μου.
Θα ήταν καλύτερα να μη σε «γνώριζα», για να μη νιώθω τόσο δυσβάστακτό το βάρος της απουσίας σου.

 

* Ο Θεόδωρος Κουτρούκης είναι Επίκουρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου

 

Ντίνος Διαμάντος: Γκρεμίζουν την μνήμη και τη συνέχεια του αρχιτεκτονικού πλούτου της Λάρισας

Δεν πέρασαν παρά λίγες μέρες όταν, με άλλη αφορμή, επανέφερα την, διαχρονικά εκπεφρασμένη, άποψη του ΤΕΕ για την ανάγκη μίας «ολιστικής θεώρησης» και «αποτελεσματικής και διαρκούς αντιμετώπισης» της Πολεοδομίας και της Αρχιτεκτονικής της πόλης μας.

Μέσα από ένα ειδικό φορέα – ινστιτούτο όπου, Δήμος και φορείς της πόλης θα παρακολουθούν συστηματικά και, μέσα από μία δυναμική διαδικασία, τα πολεοδομικά θεσμικά εργαλεία της πόλης. Την υλοποίησή τους και, τις αστοχίες τους.

Θα δίνουν δε, και δεν θα απεμπολούν αλλά, θα κερδίζουν μάχες, τόσο για τη διαφύλαξη της Αρχιτεκτονικής ιστορίας  και του αξιόλογου δομικού της πλούτου, όσο και, για την ιστορική συνέχεια με επίτευξη νέου αξιόλογου Αρχιτεκτονικού αποτυπώματος, τόσο μέσα από την ιδιωτική πρωτοβουλία όσο, και κύρια, μέσα από Αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς των δημοσίων κτιρίων.

Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά, το κράτος ( ΥΠΕΚΑ  μέσω του Κεντρικού Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής) αποφασίζει για μας, μέσω «διαδρόμων» και «διαδρομών», αλλάζοντας την απόφαση που είχε λάβει για «χαρακτηρισμό ως διατηρητέου κτιρίου» το νεοκλασικό επί των οδών Κενταύρων και Ηφαίστου.

Στην κατεύθυνση αυτή, δυστυχώς, για μία ακόμη φορά (με κορυφαία πράξη το Ξενία του Αρχιτέκτονα Κωνσταντινίδη) ο Δήμος όχι απλά δεν  αντιστάθηκε, όχι απλά δεν συνεργάστηκε με τους τοπικούς φορείς, αλλά, με αλλεπάλληλα έγγραφα και παρεμβάσεις του προς το ΚΕΣΑ, «διευκόλυνε» ενισχύοντας με «αίολα επιχειρήματα» τον «αποχαρακτηρισμό» και την κατεδάφιση (εκδίδοντας και την διοικητική πράξη της άδειας κατεδάφισης).

Για μία ακόμα φορά, ο Δήμος Λαρισαίων «γκρέμισε την ιστορική μνήμη και συνέχεια του Αρχιτεκτονικού πλούτου της Λάρισας» μέσα από μία «πολιτικά ιδιοτελή» και «αβάσταχτης ελαφρότητας» πολεοδομική δημοτική πολιτική.

Δυστυχώς, στην δυσμενή εξέλιξη αυτή, δεν μπορώ να παραλείψω να «στηλιτεύσω» και τη στάση των συναδέλφων Αρχιτεκτόνων που, με όποια ιδιότητα και αν εμπλέκονται στην υπόθεση, συνέβαλλαν στην αρνητική αυτή εξέλιξη.

Ο Ντίνος Διαμάντος είναι Πρόεδρος του ΤΕΕ Κεντρ. & Δυτ. Θεσσαλίας

Θάνος Τζήμερος: «Φόρος κεφαλαίου ή ανεγκέφαλων;»

Όταν ήμουν μαθητής του Δημοτικού, γύρω στα 10, άρχισα στις διακοπές να βοηθάω τον πατέρα μου στη δουλειά. Είχε μια υφαντουργική βιοτεχνία και, εκτός από το να προσέχω τους αργαλιούς, να αλλάζω σαΐτες, να δουλεύω τη μασουρίστρα, έμαθα και να κόβω τιμολόγια. Οπότε, μυήθηκα στους φόρους της εποχής: τον Φόρο Κύκλου Εργασιών, το χαρτόσημο, την εισφορά του ΟΓΑ. Μου φαίνονταν όλα εντελώς παράλογα.

Στο μυαλό μου ο φόρος ήταν ένα ποσοστό που δίνεις από τα κέρδη σου, άρα θα έπρεπε πρώτον να έχεις κέρδη! Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ήξερε το κράτος ότι ο επαγγελματίας θα έκλεινε τη χρονιά κερδοφόρα και του έβαζε φόρο από πριν! Ακόμα κι αν, τελικά, τον φόρο τον πλήρωνε ο καταναλωτής, πόσο δίκαιο ήταν για έναν που δεν έχει να φάει, να πληρώνει με κάθε αγορά φόρο ή εισφορά στον ΟΓΑ; Κι υπήρχαν πολλοί που δεν είχαν να φάνε και τότε. Επέμενα να ρωτάω “γιατί;”. Ο πατέρας μου με πήρε συνομωτικά στο πλάι και μου είπε: “Δεν υπάρχει απάντηση! Τον φόρο τον πληρώνεις γιατί κάποιος τον έβαλε! Σ’ αυτή τη χώρα, θα φτάσεις στην ηλικία μου και, να μου το θυμηθείς, θα ρωτάτε ακόμα τα ίδια πράγματα. Μακάρι να βγω ψεύτης”.

Δεν βγήκε. Είμαι στην ηλικία του, τον θυμάμαι, καλή του ώρα, και κάνω τις ίδιες ερωτήσεις. Μόνο που τώρα τα πράγματα δεν είναι όπως στην αρχή της δεκαετίας του ’70. Τότε είχαμε παραγωγή. Τώρα, βροχή – που έλεγε κι η Αρλέτα των εφηβικών μας ερώτων. Τότε, άντεχες κι έναν φόρο υπέρ τρίτων. Τώρα, όχι. Τα “γιατί” λοιπόν εκείνης της εποχής επανέρχονται συνοδευμένα από οργή και αγανάκτηση. Και μάλιστα εις τριπλούν: για την αδικία, για την καταστροφή που φέρνουν και για τον χρόνο που χάθηκε, τζάμπα και (κυρίως) βερεσέ.

Γιατί, λοιπόν, όταν ξεκινάει μια εταιρεία θα πρέπει να πληρώσει 1% φόρο συγκέντρωσης κεφαλαίου; Με ποια λογική ένα ποσό που εξοικονόμησα από προηγούμενα εισοδήματα, που έχουν ήδη φορολογηθεί αγρίως, θα ξαναφορολογηθεί μόνο και μόνο επειδή αποτελεί τη μαγιά μιας καινούργιας δουλειάς; Πόσο βοηθάει αυτό στην οικονομική ανάπτυξη; Ποιος ηλίθιος το σκέφτηκε; Ποιοι ηλίθιοι το έκαναν νομοσχέδιο; Ποιοι ηλίθιοι το ψήφισαν; Ποιοι ηλίθιοι επιμένουν να το διατηρούν;

Γιατί όταν ξεκινάει μια εταιρεία θα πρέπει να πληρώσει φόρο για το Ταμείο Νομικών και για το Ταμείο Πρόνοιας Δικηγόρων, 1,5% συνολικά; Από πού κι ως πού μια εταιρεία που έχει ήδη τον νομικό της σύμβουλο (και τον πληρώνει) θα πρέπει να τα “ακουμπήσει” και στον ασφαλιστικό φορέα των δικηγόρων, τάχα μου για να “θεωρήσουν” το καταστατικό; Γιατί να μην απαιτείται μόνο μια υπογραφή συμβολαιογράφου; Γιατί ο σιδεράς ή ο επιπλοποιός θα πρέπει να χρηματοδοτήσει τη σύνταξη του Κούγια, διάολε;

Γιατί θα πρέπει να γραφτεί οπωσδήποτε στο Επιμελητήριο; Αν κρίνω ότι οι υπηρεσίες που μου προσφέρει το Επιμελητήριο αξίζουν τα λεφτά τους, είναι δικό μου θέμα να τις “αγοράσω”! Είναι ή όχι νταβατζηλίδικη αυτή η υποχρέωση;

Γιατί θα πρέπει να πάρει «κωδικό» από την ΔΟΥ για το αντικείμενο εργασιών της; Γιατί να μην καθορισθούν οι προϋποθέσεις για ορισμένες γενικές κατηγορίες, (π.χ. υγειονομικού ενδιαφέροντος) και μέσα στην ίδια κατηγορία να μπορείς να κάνεις οτιδήποτε! Πώς περιμένουμε να γίνουν ανταγωνιστικές οι επιχειρήσεις όταν με το παραμικρό χρειάζεται τροποποίηση καταστατικού και ξανά – μανά γύρα και πληρωμές σε δικηγόρους, πρωτοδικεία και ΔΟΥ; Πώς θα αναπτυχθούν καινοτόμες επιχειρήσεις, δηλαδή αυτές που εξ ορισμού δεν θα καλύπτονται από κανέναν αραχνιασμένο κωδικό;

Γιατί να θεωρεί Βιβλία και Στοιχεία; Σε ποιον αιώνα ζούμε; Γιατί να προσκομίζει στη ΔΟΥ βεβαιώσεις περί μη οφειλής στο Επιμελητήριο, στον ΟΑΕΕ, στο ΙΚΑ, ακόμα κι όταν δεν απασχολεί προσωπικό; Είναι τσακωμένες οι Υπηρεσίες του Δημοσίου μεταξύ τους; Δεν μιλιούνται; Δεν υπάρχει τρόπος το 2013 να παίρνει η μια Υπηρεσία πληροφορίες από την άλλη χωρίς να είμαι υποχρεωμένος να κουβαλάω χαρτιά από τον έναν σαδιστή στον άλλον; Γιατί να καταθέτει το καταστατικό στο Πρωτοδικείο και όχι σε μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων στην οποία να έχουν πρόσβαση όλες οι κρατικές Υπηρεσίες;

Γιατί όταν ένας εταίρος μεταβιβάζει μερίδιο, θα πρέπει να πληρώνει φόρο υπεραξίας, που υπολογίζεται βάσει των κερδών της προηγούμενης 5ετίας; Υπάρχει εταιρεία στην Ελλάδα που θα έχει το 2013 τα κέρδη του 2008; Είναι δυνατόν να μην μπορείς ούτε να φύγεις από μια επαγγελματική δραστηριότητα χωρίς το Δημόσιο να απλώνει τη αχόρταγη χερούκλα του στο άδειο πλέον ταμείο σου;

Θα μπορούσα να παραθέσω, κι εσύ αναγνώστη επίσης, δεκάδες άλλα “γιατί”, όπως το 1971. Τίποτε δεν άλλαξε. Όμως, δεν θέλω να συμμεριστώ την στωϊκότητα του πατέρα μου, ο οποίος, βλέποντας τον χαρακτήρα μου, συχνά με συμβούλευε: “Μην τα βάζεις με τα γουρούνια. Αυτά ‘φχαριστιούνται να κυλιούνται στη λάσπη. Εσύ υποφέρεις.” Συνεχίζω να τα “βάζω με τα γουρούνια” γιατί θέλω να πιστεύω ότι όταν τα σημερινά δεκάχρονα φτάσουν στα 50, αυτή η χώρα θα είναι διαφορετική. Κι είμαι σίγουρος ότι το ίδιο θέλουν να πιστεύουν και άλλοι.

Το ερώτημα είναι: μια που τη συγκέντρωση κεφαλαίου (κι όχι μόνο) θα συνεχίζει να την φορολογεί η συγκέντρωση ανεγκέφαλων της κυβέρνησης, εμείς τι κάνουμε; Παρατηρούμε, μόνο; Μετράμε τους φίλους μας που αυτοκτονούν; Πέφτουμε σε κατάθλιψη; Ή ξεσηκωνόμαστε;

Ξέρετε ότι εκπροσωπώ μια πολιτική κίνηση, που έχει φάει τόνους λάσπης, ακριβώς επειδή απειλεί το σύστημα με τον μόνο τρόπο που είναι συμβατός με τη Δημοκρατία: θεσμικά. Όμως, για να μην με παρεξηγήσετε… ξανά, δεν σας καλώ να συσπειρωθείτε στη “Δημιουργία, ξανά!”. Αλλά, σας ικετεύω, δραστηριοποιηθείτε! Με όποιον τρόπο νομίζετε! Στο όνομα των σημερινών δεκάχρονων, είτε ανήκετε σε κάποιον πολιτικό χώρο είτε όχι, όποια ιδεολογία κι αν εκφράζετε, κάντε ό,τι περνάει από το χέρι σας για να μην ξαναγράψει ο γιος σας τα ίδια “γιατί” σε ένα άρθρο για την Ελλάδα του 2055.

Πρώτη δημοσίευση: Athens Voice

Θ. Κουτρούκης: «Το Curriculum Vitae μιας βιβλιοθήκης»

Θυμάμαι εκείνη την ημέρα που πρωτομπήκα στο σπίτι. Έφερα μαζί μου τη μυρωδιά από το βερνίκι πάνω στο ξύλο της κερασιάς. Έφερα και μυριάδες υποσχέσεις για το φως που θα κόμιζα στη ζωή των συγκατοίκων μου.

Δεν άργησαν να έρθούν και οι πρώτοι μου σύντροφοι: παιδικά παραμύθια και μικρές ιστορίες με μεγάλα γράμματα και πολλές εικόνες. Τι χρώματα κι εκείνα! Μπόλιαζαν με ολόκληρο το ουράνιο τόξο τις παιδικές ψυχές.

Οι επόμενοι σύντροφοι μου – με σήμα την κουκουβάγια – που άρχισαν να καταφθάνουν μονότονα κάθε Σεπτέμβριο, είχαν λιγότερα χρώματα και περισσότερες απαιτήσεις. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν το «Αναγνωστικό», ενώ λίγο αργότερα ήρθε και μια ολόκληρη διμοιρία πανομοιότυπων συντρόφων μ’ ένα πολλά υποσχόμενο τίτλο στο εξώφυλλο: Εγκυκλοπαίδεια!

Στο μεταξύ η συντροφιά μεγάλωνε κι έκανε καινούριους φίλους. Έργα του Ντίκενς και του Ιουλίου Βερν, αλλά και του Παπαδιαμάντη, του Βενέζη, της Πηνελόπης Δέλτα, του Μυριβήλη και του Ξενόπουλου έρχονταν για να γητεύσουν τις ψυχές του αναγνώστη και να επιταχύνουν τον καλπασμό της φαντασίας του. Να ξέρατε πόσο γοητευτικό θέαμα ήταν το αποκοιμισμένο αγόρι με τον «Ροβινσώνα Κρούσο» μισάνοιχτο πλάι στο προσκεφάλι του!

Αργότερα ήρθαν και τα ετεροθαλή αδέρφια των φίλων με την κουκουβάγια. Τους λέγανε «βοηθήματα» κι ήρθαν να αμφισβητήσουν την επάρκεια και τη μοναδική θέση των πρώτων στη ζωή του αναγνώστη.

Τα χρόνια πέρασαν κι οι νεοφερμένοι φίλοι, που είχαν τη στόφα του Πανεπιστημίου, είχαν πια εκατοντάδες σελίδες, λες και προσπαθούσαν να χωρέσουν όλη γνώση του κόσμου κι έκαναν τον ξύλινο σκελετό μου να λυγίζει από το βάρος.

Δίπλα σε αυτά η παρέα μεγάλωσε με έργα του Hemingway και του Garcia Markes, του Κουμανταρέα και του Καφάβη, αλλά και έργα ιστορίας και φιλοσοφίας. Ήρθαν όμως και έργα πολιτικής του Μαρξ, του Γκράμσι, του Εκο, αλλά και του Aron, του Friedman και του Καστοριάδη, που ήταν τόσο δημοφιλή στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Κι ο εμπλουτισμός της παρέας συνοδευόταν συχνά από την εμφάνιση παρείσακτων ζωυφίων στους παλιότερους φίλους αλλά και από κόκκους χαρτιού που σκόρπιζαν τριγύρω οι βίαιες παρεμβάσεις του χαρτοκόπτη στις ενωμένες σελίδες.

Ο καιρός όμως περνούσε κι άλλαζαν οι επιλογές του αναγνώστη. Οι καινούριοι φίλοι ήταν πλέον πανόδετοι ή δερματόδετοι σε χαρτί ιλουστρασιόν και επιδείκνυαν με καμάρι την λάμψη από τα χρυσά γράμματα στις ράχες τους. Πολλούς από τους νεοεισερχόμενους δεν τους διάλεγε ο αναγνώστης αλλά οι εφημερίδες που διάλεγαν αντ’ αυτού τι θα διαβάσει και του το χάριζαν (κάποτε με αντάλλαγμα μερικά κουπόνια).

Καθώς ο καταναλωτισμός επικρατούσε πλήρως, τη θέση των έργων της λογοτεχνίας και των κοινωνικών επιστημών που ήταν τροφή για το νου, άρχισαν να παίρνουν τα χρηστικά έργα μαγειρικής που μαρτυρούσαν ότι ο νους ήταν πλέον στραμμένος στην τροφή.

Στο διάβα του χρόνου κι ενώ μερικοί φίλοι μου είχαν ήδη ξαπλώσει σε οριζόντια θέση πάνω από τους άλλους, για να παραχωρήσουν τη θέση τους σε μια πολύβουη οθόνη 32 ιντσών, ήρθε σιγά- σιγά και η παραμέληση μου, η εγκατάλειψη της συχνής χρήσης.

Τα εξώφυλλα και οι ράχες που αντάμωναν το φως του ήλιου κιτρίνιζαν και ξεθώριαζαν. Μερικοί από τους φίλους μου παρέμειναν με τις σελίδες ενωμένες και γεμάτοι σκόνη: ήταν όλα εκείνα τα συμπτώματα που μαρτυρούν το θάνατο του αναγνώστη. Γιατί θάνατος είναι τα βιβλία που δεν διαβάσαμε.

Όλα αυτά θα έπρέπε να μου προκαλούν θλίψη. Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί γιατί δεν είμαι παρά μια βιβλιοθήκη. Και οι βιβλιοθήκες δεν έχουν συναισθήματα. Ή μήπως έχουν;

* O Θεόδωρος Κουτρούκης είναι Επίκουρος Καθηγητής του  Πανεπιστημίου Αιγαίου

Πρώτη δημοσίευση: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=23788

Νικ. Ζυγογιάννης: «Οι Σαρακατσαναίοι και η Ιστορία τους»

Ένα πανάρχαιο πρωτοελληνικό φύλο είναι οι Σαρακατσιαναίοι. Νομάδες  κτηνοτρόφοι, ζούσαν στα βουνά το καλοκαίρι και το χειμώνα στα  χειμαδιά (βνά-στράτα-χειμαδιά) διασκορπισμένοι σ’ ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα.
Κοιτίδα των Σαρακατσαναίων ήταν η οροσειρά της κεντρικής και νότιας Πίνδου και  η Ρούμελη με επίκεντρο τα ΑΓΡΑΦΑ, χώρος που λόγω της γεωφυσικής του  κατάστασης ήταν απάτητος, δεν ήταν γραμμένος πουθενά και γι’ αυτό  κατοικούνταν από αυτόνομους και ελεύθερους ανθρώπους. Ο  διασκορπισμός τους από την αρχική κοιτίδα τους προς την υπόλοιπη  ηπειρωτική Ελλάδα έγινε επί Τουρκοκρατίας και κυρίως τον 18ο αιώνα,  στα χρόνια του Αλή Πασά.

Ως προς το όνομά τους υπάρχουν πολλές και διάφορες ετυμολογίες.
Σύμφωνα με τη Σαρακατσάνικη παράδοση πήραν το όνομά τους από τους Τούρκους.
Όταν έγινε η άλωση της Κων/πολης, οι Σαρακατσαναίοι φόρεσαν μαύρα ρούχα, ως  ένδειξη πένθους, και δεν υποτάχθηκαν στον κατακτητή. Οι Τούρκοι  τους έβλεπαν στα μαύρα και ανυπότακτους να μετακινούνται συνεχώς(σκηνίτες).
Γι’ αυτό τους ονόμασαν «Καρακατσάν» (καρά =μαύρος και κατσ(ι)άν=φυγάς,  ανυπότακτος ), δηλ. «μαύροι φυγάδες». Από το Καρακατσάν με  παραφθορά προήλθε η λέξη «Σαρακατσάνος».Μια άλλη πιθανή ετυμολογία  είναι από την τουρκική λέξη σαράν που σημαίνει «φορτώνειν» ή
σαράι(=κατοικία,κονάκι) και την τουρκική μετοχή κατσιάν=φυγάς,ανυπότακτος,  (σαράν + κατσάν = Σαρακατσάνος) γιατί από καιρό σε καιρό φόρτωναν  τα πράγματά τους και μετακινούνταν με τα κοπάδια τους και γι’ αυτό  τους έδωσαν αυτό το όνομα (παρατσούκλι) οι Τούρκοι.

-< Κατοικούμε εδώ από τότε που ο Θεός έφτιαξε αυτόν τον ευλογημένο τόπο με τα βνά και τα ποτάμια,τον ήλιο και το φεγγάρι.Από τότε κρατάει η γενιά μας,έλεγαν οι γερόντοι Σαρακατσάνοι.>-.
Ανεξάρτητα από τις μετακινήσεις τους και τον εναλλασσόμενο τόπο  διαμονής τους έχουν τα ίδια ήθη και έθιμα και κυρίως μιλούν την  ίδια γλώσσα, την Ελληνική, απαλλαγμένη από ξένα στοιχεία,  αναλλοίωτη, που φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της δωρικής  διαλέκτου. Το ίδιο αναλλοίωτοι και αμόλυντοι από αλλόφυλες  επιμειξίες παρέμειναν και οι Σαρακατσιάνοι, οι «καταλαγαρώτεροι Έλληνες» όπως  έγραψε ο Στέφανος Γρανίτσας. Διατήρησαν τα έθιμα, τις συνήθειες και  τους κανόνες συμπεριφοράς και διαβίωσης κατά τρόπο πιστό και  αυθεντικό. Στηρίχθηκαν στα παραδοσιακά τους έθιμα και στην ελληνική  τους ταυτότητα και δεν επέτρεψαν στην περιβάλλουσα αλλοεθνή και  ξενόγλωσση κοινωνία να εισβάλλει στη δική τους. Η οικονομική τους  ευρωστία και αυτονομία και η διαβίωσή τους σε καλλίτερες υλικές  συνθήκες τους οδήγησε, σε μια ουσιαστικά και τυπικά, εσωτερίκευση,  τήρηση και εφαρμογή των εθιμικών κανόνων διαβίωσης και κοινωνικής  συμπεριφοράς.

Η χρήση μιας και μόνο γλώσσας, της Ελληνικής, αποδεικνύει ότι οι
Σαρακατσιαναίοι είναι διαφορετικοί   από τους Βλάχους,( Οι Βλάχοι ή Αρμάνοι,ή Αρωμάνοι,ή Αρμούνοι,ή Αρωμούνοι
της Ελλάδας  γνωστοί και με άλλα ονόματα κατά περιοχές:
Κουτσόβλαχοι, Αρβανιτόβλαχοι, κ.λ .ενώ οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται  Βλαχόφωνοι Έλληνες)  που  μιλούσαν εκτός από τα Ελληνικά και τα  Βλάχικα. Επειδή η λέξη βλάχος χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει τον  άνθρωπο που έχει πρόβατα, τον κτηνοτρόφο, τον βοσκό και επειδή η  κτηνοτροφική ζωή ήταν κοινό τους στοιχείο, επήλθε σύγχυση πότε ένας  βλάχος (=αυτός που έχει πρόβατα, ο κτηνοτρόφος, ο βοσκός) είναι  Σαρακατσιάνος και πότε Βλάχος (=Βλαχόφωνο ). Με τη διαφορά όμως ότι  οι Σαρακατσαναιοι ήταν καθαροί νομάδες και δεν είχαν πουθενά χωριό, ενώ οι  Βλάχοι ζούσαν  νομαδικά και ημινομαδικά, ήταν πριν αιώνες  εγκαταστημένοι σε χωριά και ασχολήθηκαν και με το εμπόριο, τις  τέχνες και τα γράμματα, ενώ οι Σαρακατσάνοι στα μέσα του προηγούμενου αιώνα  εγκατέλειψαν το νομαδισμό. Αλλά και στην ενδυμασία, στα ήθη και  έθιμα, στον τρόπο ζωής ξεχωρίζουν οι Σαρακατσαναίοι από τους  Βλάχους, που δεν έρχονταν σε επιμειξία μεταξύ τους αλλά ούτε και  επαγγελματικό αλισβερίσι είχαν..

Ο τρόπος ζωής τους ήταν οργανωμένος με ένα είδος ποιμενικής  συνεργασίας, το «Τσελιγκάτο». Είτε βρίσκονταν στα βουνά για  ξεκαλοκαιριό, είτε το χειμώνα στα χειμαδιά, αδέρφια, πρωτοξαδέρφια  και δεύτερα ξαδέρφια έσμιγαν τα κοπάδια τους σε ένα είδος  συνεταιρισμού, για την καλλίτερη παραγωγική συνεργασία και διάθεση των κτηνοτροφικών τους προϊόντων. Αρχηγός του «Τσελιγκάτου» ήταν ο  τσέλιγκας ( αρχιποιμένας ), πλούσιος κτηνοτρόφος, με πολλά πρόβατα,  που ξεχώριζε για τις ικανότητές του: έξυπνος, δυναμικός,  κοινωνικός, ευέλικτος,τολμηρός, έντιμος και δίκαιος…
Αυτός κανόνιζε σχεδόν τα πάντα που είχαν σχέση με το τσελιγκάτο (  ενοικίαση βοσκοτόπων, πώληση γάλακτος και τυροκομικών προϊόντων,  αρνιών, μαλλιών κ.τ.λ.). Είχε όμως και κοινωνικό ρόλο στη στάνη:
συμβούλευε- μαζί με τους γεροντότερους- και έλυνε διαφορές. Όλοι οι  σμίχτες είχαν συμμετοχή στα κέρδη και τις ζημιές του κοπαδιού. Του  Αγίου Δημητρίου για το καλοκαίρι και του Αγίου Γεωργίου για το  χειμώνα έκαναν λογαριασμό και απολογισμό των εσόδων και εξόδων του  τσελιγκάτου και πάντα κρατούσαν παραστατικά ( τεφτέρια ). Οι  Τσοπαναραίοι ήταν αυτοί που είχαν λίγα ή καθόλου πρόβατα και δεν  είχαν δικό τους τσελιγκάτο. Με τα πρόβατα αλλά και τα άλλα ζώα τους  έδενε στενή σχέση. Τα φρόντιζαν και τα πρόσεχαν ιδιαίτερα, αφού  ήταν γι’ αυτούς όλη τους η περιουσία.

Το σπίτι των Σαρακατσαναίων ( το κονάκι ), που το κατασκεύαζαν μόνοι τους, ήταν  ένα καλύβι με σάλωμα και ήταν δυο τύπων: α) το ορθό κονάκι (  κωνοειδής καλύβα ), που κατέληγε στην κορυφή του σε σταυρό και είχε  στο κέντρο την εστία ( φωτογώνι ) και γύρω-γύρω διασκευασμένους  χώρους όπου τοποθετούσαν ρούχα, είδη μαγειρικής κ.τ.λ., ενώ υπήρχε  σταθερή θέση για το εικόνισμα β) ο πλάγιος τύπος με δίρριχτη στέγη  που κατασκευαζόταν από κορμούς δέντρων, ξύλα ( πελεκούδια ) και  κλαδιά ελάτων ( μπάτσες ). Τα «κονάκια», ο οικισμός δηλ. το σύνολο  των νομαδικών οικογενειών αποτελούσε τη Στάνη. Στάνη και τσελιγκάτο  δεν ταυτίζονταν. Μπορεί μια στάνη να είχε δυο ή περισσότερα  τσελιγκάτα. Το αντίστροφο όχι.

Η Σαρακατσάνικη οικογένεια ήταν πατριαρχική. Αυστηρή πειθαρχία και άγραφοι  απαρασάλευτοι νόμοι όριζαν τη συμπεριφορά του κάθε μέλους της.
Αρχηγός της οικογένειας ήταν ο άνδρας, ο πατέρας. Στον πατέρα και  τη μάνα υπήρχε απόλυτος σεβασμός. Το κορίτσι το χαρακτήριζε η  ντροπαλοσύνη, η καλή ανατροφή και ο καλός ψυχικός κόσμος. Το αγόρι  έπρεπε να ήταν σεμνό, συγκρατημένο στις πράξεις, τα λόγια και τους  τρόπους του. Ο στυλοβάτης όμως της οικογένειας ήταν η γυναίκα, που  σήκωνε όλο το βάρος των ευθυνών. Αυτή είχε καθημερινά αναλάβει όλες  τις δουλειές του νοικοκυριού ( να φέρει ξύλα, ν’ ανάψει φωτιά, να  φέρει νερό από τη βρύση με τη βαρέλα, να περιποιηθεί τα παιδιά, να  κάμει το νοικοκυριό του κονακιού κ.τ.λ. ), αλλά και τις εξωτερικές  δουλειές των προβάτων ( παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων,  κατασκευή, στρώσιμο, ξέστρωμα μαντριών κ.τ.λ. ).Η ρόκα, για το  γνέσιμο του μαλλιού, ήταν η αχώριστη συντροφιά της. Όπου κι αν  πήγαινε την είχε μαζί της. Το γνέσιμο του μαλλιού ήταν για τη Σαρακατσάνα  ευχαρίστηση και «σκόλη». Εκείνο όμως που την κρατούσε «σκλαβωμένη»  ήταν ο αργαλειός.  Η Σ. ήταν μια αφανής ηρωίδα της καθημερινής  ζωής. Έπρεπε να υπηρετεί την οικογένεια με θρησκευτική ευλάβεια και  προσήλωση. Ενέπνεε όμως σεβασμό και έχαιρε εκτίμηση, ιδιαίτερα όταν  γίνονταν μητέρα.

Η παιδεία των Σαρακατσάνων ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Οι σκληρές συνθήκες ζωής  και οι συνεχείς μετακινήσεις τους στις ορεινές περιοχές δεν  επέτρεπαν τη μόρφωση των παιδιών τους σε σχολεία. Κάποια  τσελιγκάτα, το καλοκαίρι, με δικά τους έξοδα μίσθωναν δάσκαλο,  συνήθως συνταξιούχο, για να δώσει κάποιες γνώσεις στα παιδιά. Τα  παιδιά παρακολουθούσαν τα μαθήματα σε μια ειδικά διαμορφωμένη  καλύβα, το «δασκαλοκάλυβο». Είχαν όμως μια βαθιά αίσθηση του  ελληνικού γλωσσικού οργάνου. Από τις αφηγήσεις τους διαπιστώνει  κανείς μια λιτότητα και παραστατικότητα στην έκφραση, ενώ στα  τραγούδια τους φαίνεται μια βαθιά αίσθηση του ρυθμού και του μέτρου.

Οι Σαρακατσάνοι ήταν πιστοί χριστιανοί, χωρίς μεγάλη θεωρητική κατάρτιση.
Τελούσαν όμως τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και ένιωθαν δέος για τα  μυστήρια, ειδικά του γάμου και της βάπτισης. Τις μεγάλες γιορτές  της Χριστιανοσύνης και τις ονομαστικές γιορτές τις γιόρταζαν με  μεγαλοπρέπεια, όπου κι αν βρίσκονταν. Γλεντούσαν συχνά με  χορό και  τραγούδια. Τα τραγούδια, προϊόν ιστορικής και συναισθηματικής  εσωτερίκευσης γεγονότων και καταστάσεων, κατατάσσονται σε τρεις
ενότητες: στα κλέφτικα, στα ποιμενικά και της λεβεντιάς, της Χαράς  ( γάμου ) και της αγάπης, και του χωρισμού και της ξενητειάς. Οι  χοροί τους λεβέντικοι, έχουν την καταγωγή τους στον αρχαίο ελληνικό  ρυθμό. Το παίξιμο της φλογέρας – το κατεξοχήν μουσικό όργανο – για  το Σαρακατσάνο τσοπάνη ήταν μια ιεροτελεστία. Ιδιαίτερα γλεντούσαν, όταν  γίνονταν κάποιος γάμος στο τσελιγκάτο. Ο γάμος μαζί με τη γέννηση  των παιδιών αποτελούσε τους δυο κύριους πόλους της Σαρακατσάνικης κοινωνίας. Ο  γάμος ήταν ένα κοινωνικό φαινόμενο πολυδιάστατο, με ένα κύκλο  πράξεων, στάσεων, συμβόλων και συμπεριφορών. Χαρακτηριστικό του  ήταν η ενδογαμία. Κοινωνικός σκοπός του γάμου ήταν η αναπαραγωγή (  γέννηση και ανατροφή παιδιών ) και η κοινωνική κατανομή της  εργασίας. Αλλά, και το θάνατο περιβάλουν με ένα κύκλο εκδηλώσεων  και πράξεων που φανερώνει ότι ήταν προετοιμασμένοι για το  αναπόφευκτο αυτό γεγονός. Στις μετακινήσεις τους, στο ξεκαλοκαιριό  ή το χειμαδιό, είχαν πάντα μαζί τους τη νεκροαλλαξιά. Τα τσελιγκάτα  συνέβαλαν αποφασιστικά στους αγώνες της ανεξαρτησίας. Στην  επανάσταση του 1821 οι Σαρακατσιαναίοι ήταν τα στηρίγματα της κλεφτουριάς – όπως  και όλοι οι άνθρωποι του βουνού – και της εξασφάλιζαν τα  απαραίτητα. Κάθε οικογένεια είχε δώσει κι από έναν κλέφτη. Πολλοί  ήταν και οι επώνυμοι Σαρακατσάνοι αγωνιστές ( αρματολοί και κλέφτες ) της  προεπαναστατικής και της επαναστατικής περιόδου, όπως οι αρματολοί  του Καρπενησίου Συκάδες, ο Β. Δίπλας, ο Χασιώτης και ο Λεπενιώτης (  αδέλφια του Κατσαντώνη ), ο Φαρμάκης, ο Γ. Τσόγκας, ο Αραπογιάννης,  ο Λιάκος και κυρίως τα καμάρια των Σαρακατσαναίων, ο Κατσαντώνης και ο Καραϊσκάκης πολεμιστές  και καπετάνιοι των Αγράφων, Τζουμέρκων και Ρούμελης. Στον Μακεδονικό  Αγώνα βοήθησαν τα ελληνικά αντάρτικα σώματα ως οδηγοί,  αγγελιοφόροι, τροφοδότες και σύνδεσμοι. Περιέθαλψαν τραυματίες στις  στάνες τους, διέθεσαν τρόφιμα, ιματισμό, μετέφεραν όπλα και  συμμετείχαν οι ίδιοι στα αντάρτικα σώματα, όπως ο οπλαρχηγός Κ.
Γαρέφης κ. α. Ο Παύλος Μελάς συνεργάστηκε στενά με τους Σ. Ανώνυμοι  αγωνιστές επίσης αντιστάθηκαν σ’ όλους τους κατακτητές…

Αυτό που άφησαν πίσω τους ως κληρονομιά οι Σαρακατσιαναίοι δεν είναι μαρμάρινα  αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής, βιβλία προγονικά, αλλά μας  κληροδότησαν υπέροχα ξυλόγλυπτα και όμορφα υφαντά, αντικείμενα που  φιλοτέχνησαν για να κάνουν τη ζωή τους ευκολότερη. Η γυναίκα  έφτιαχνε μόνη της τις αντρικές και γυναικείες φορεσιές. Μετά τον  κούρο, το ξάσιμο του μαλλιού, το γνέσιμο, η ύφανση, το ράψιμο ήταν  δικιά της δουλειά. Οι Σαρακατσαναίοι δε φόρεσαν ποτέ άλλο ξενικό ύφασμα, παρά  μονάχα υφάσματα δικής τους κατασκευής. Η χαρακτηριστική σοβαρότητα  των σκούρων χρωμάτων στις φορεσιές, τα υπέροχα χρώματα και σχέδια  στις «παναούλες», τις μικρές ποδιές από χοντρό μάλλινο ύφασμα, ο  ολοκέντητος κόκκινος φλάμπουρας του γάμου με θέματα αυστηρής  συμμετρίας ανάμεσα και γύρω από τις τέσσερις γωνίες του σταυρού  είναι μερικά από τα στοιχεία της Σαρακ. τέχνης.

Σήμερα η ποιοτική μεταβολή και ο κοινωνικός μετασχηματισμός των Σαρακατσαναίων  είναι πραγματικότητα. Η κάθοδός τους από τα βουνά στις πεδιάδες, η  εγκατάλειψη του πλάνητα βίου, η αγροτική διαβίωση ( ένα μικρό  ποσοστό ασχολείται με την κτηνοτροφία ) αλλά και η ενασχόληση με  ελεύθερα επαγγέλματα, η συμμετοχή τους στις μισθωτές υπηρεσίες,  ιδιωτικές και δημόσιες, η ανάδειξή τους στην επιστήμη, τις τέχνες,  τα γράμματα και την πολιτική διαμόρφωσαν μια Σαρακ. κοινωνία που  συνδυάζει την παράδοση με τον εκσυγχρονισμό. Ιδιαίτερα διέπρεψαν  στις επιστήμες, αλλά δεν υπάρχει τομέας στον επαγγελματικό χώρο,  στον οποίο να μην έχουν συμμετοχή οι Σ. Όμως οι αρχές τους και οι  αξίες της ζωής δεν άλλαξαν. Φιλήσυχοι και φιλόξενοι,  νομοταγείς,  αξιοπρεπείς, εργατικοί και αξιόπιστοι διακρίνονται για το μαχητικό  τους πνεύμα, το σφρίγος και την αγωνιστικότητά τους…

Από το 1960 και μετά, που οι Σαρακατσάνοι διασκορπίστηκαν στις πόλεις και τα  χωριά, σαρανταπέντε πολιτιστικοί σύλλογοι και η Πανελλήνια  Ομοσπονδία Συλλόγων Σαρακατσαναίων ( ΠΟΣΣ ) προσπαθούν να κρατήσουν
και να συνεχίσουν τη Σ. παράδοση και να αντισταθούν στην  αφομοιωτική και ισοπεδωτική τάση της εποχής μας, με το να  συγκεντρώνουν και να καταγράφουν τα Σ. τραγούδια, να μαθαίνουν τους  χορούς στους νέους, διατηρώντας δικά τους χορευτικά συγκροτήματα.
Με τα τμήματα γερόντων αναπαράγουν το πλούσιο και ανεξάντλητο  υλικό, αφού οι γέροντες είναι οι μοναδικοί αδιάψευστοι μάρτυρες της  Σαρακ. ιστορίας.  Μεγάλη είναι η προσφορά στη διάδοση του Σαρακ.
τραγουδιού, των Σ. τραγουδιστών, επαγγελματιών και μη, που έχουν  ηχογραφήσει σε δίσκους και κασέτες τα τραγούδια τους. Το Λαογραφικό  Μουσείο Σαρακατσάνων στις Σέρρες, όπου εκτίθεται αυθεντικό υλικό απ’ όλες τις  περιοχές της Ελλάδας που έχει σχέση με τη ζωή και τη λαϊκή τέχνη  των Σαρακατσάνων, έτυχε Ευρωπαϊκής αναγνώρισης και βραβεύτηκε από την  Ευρωπαϊκή Επιτροπή Μουσείων. Υπάρχουν όμως μουσεία, μικρότερης ίσως  εμβέλειας, και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας με υλικό από τη λαϊκή  τέχνη και τη ζωή των Σαρακατσαναίων. Υπαίθριοι παραδοσιακοί οικισμοί ( Στάνες )  σε διάφορα μέρη της χώρας κατασκευάστηκαν από συλλόγους και  αναβιώνουν σκηνές από την καθημερινή ζωή των Σ. Έντυπο υλικό  κυκλοφορεί για ενημέρωση των απανταχού Σ., όπως η «  Ηχώ των Σαρακατσαναίων» που εκδίδεται από την ΠΟΣΣ, το ετήσιο περιοδικό  «Σαρακατσαναίοι» από την αδελφότητα Σ. Ηπείρου, η εφημερίδα «Σαρακατσ. Χαιρετήματα» από των εν αθήναις Σαρακ. Ηπείρου, το περιοδικό «Τα Δέοντα των Σαρακατσαναίων» από το  Σύνδεσμο Σαρακ. Φθιώτιδας. <Τα Δρώμενα των Σαρακατσ.Φοιτητών> κ.ά. Σε συνέδρια πανελλήνια και ημερίδες  με εισηγητές διάφορους επιστήμονες συζητούνται ποικίλα θέματα  σχετικά με τους Σαρακατσαναίους.  Το Πανελλήνιο Αντάμωμα στο  Περτούλι Τρικάλων την τελευταία Κυριακή του Ιουνίου και άλλα  τοπικά, σε θέσεις που συνήθως ξεκαλοκαίριαζαν οι Σαρακατσαναίοι., που γίνονται  κάθε χρόνο καθώς επίσης, συνεστιάσεις, συνάξεις και χοροεσπερίδες  βοηθούν στη διατήρηση της παράδοσης αλλά και στη σύσφιξη των  σχέσεων μεταξύ των Σαρακατσαναίων. Τέτοια τοπικά ανταμώματα οργανώνονται στο  Βελούχι ( θέση Άγιοι Απόστολοι Μερκάδας ) την δεύτερη  Κυριακή του  Ιουλίου από το Σύνδεσμο Σ. Φθιώτιδας, στην Πάρνηθα ( στη θέση Μόλα
) του Αγίου Πνεύματος από τους Συλλόγους Σαρακ. Αττικής, στο Γυφτόκαμπο  ( κεντρικό Ζαγόρι Ηπείρου ) την πρώτη Κυριακή του Αυγούστου από την  Αδελφότητα Σαρακ. Ηπείρου, στην Ελατειά Δράμας ( θέση Μπουζάλα ) στις  20 Ιουλίου από τους Συλλόγους Σ.Αν. Μακεδονίας και Θράκης,στο όρος Βόρας(Καϊμακτσαλάν) στις 22 Αυγούστου από τους Συλλ. Σαρακ.κεντρικής Μακεδονίας,καθώς και Βοιωτίας,Αιτωλοκαρνανίας,Πρέβεζας,Θεσπρωτίας,β.Πελοποννήσου κ. α. Επίσης  στη Βουλγαρία στο όρος Καραντίλα ( Σλίβεν ) από την Ομοσπονδία Συλλ. Σαρακ., που έχουν μείνει  εκεί μετά το κλείσιμο των συνόρων, αλλά διατηρούν τη γλώσσα, τα ήθη  και τα έθιμα της Σαρακ. παράδοσης…

Πολλοί είναι εκείνοι, Έλληνες και ξένοι, ερευνητές, λαογράφοι,  κοινωνιολόγοι, ιστορικοί,ανθρωπολόγοι που ασχολήθηκαν και ασχολούνται με τη ζωή  και τον πολιτισμό των Σαρακαταναίων, όπως η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη  που μελέτησε τον ποιμενικό βίο των Σαρακατσαναίων, οι Ε. Μακρής,Ι.Μποτός,Ν. Κατσαρός,Θ. Γιαννακός.Γ. Αγραφιώτης,Δ. Γαρούφας,Θ. Καλοδήμος,Γ.Τσουμάνης,Π.Αραβαντινός,Δ.Γεωργακάς κ.α. Ο ανθρωπολόγος διδάκτωρ Άρης Πουλιανός που έδωσε νέα διάσταση στο  θέμα της προέλευσης των Σαρακατσαναίων, οι καθηγητές κοινωνιολογίας
Γ. Καββαδίας, Δ. Μαυρόγιαννης,και οι Garsten Hoeg,J.K.Campbell,Patrick leigh fermor, Glaube Fauriel. κ.α.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Γ. ΖΥΓΟΓΙΑΝΝΗΣ

Καθηγητής
Πρ.Πρόεδρος Πανελλ. Σ. Σαρακατσαναίων

Πρ.Πρόεδρος Συν.Σαρακατσαναίων Φθ/δας

Ευρυδίκη Λειβαδά: «Ας στηρίξουμε όλοι τον Ελληνισμό»

 

 

Με την κρίση στην Κύπρο βγήκαν στην επιφάνεια 12 σημεία:

1. Η αδυναμία των ηγετών της ευρωζώνης. Όλων

2. Η αδυναμία του Ευρώ.

3. Το «παιγνίδι» που χρόνια τώρα παιζόταν πίσω από την πλάτη του Ελληνισμού (και δεν αναφέρομαι στην Ελλάδα μόνον). Δυστυχώς τυφλό όργανο ήταν ο αδύναμος κ. Γιώργος Παπανδρέου. Και σήμερα ο πρώην αντιμνημονιακός κ. Σαμαράς φαίνεται να υπηρετεί με υποτέλεια τους Μέρκελ-Σόϊμπλε-Λανγκάρντ. Το «παιχνίδι» βέβαια αριθμεί χρόνια πίσω, όταν ο κ. Παπανδρέου ήταν υπουργός Εξωτερικών, τη διαδρομή του οποίου στο εν λόγω υπουργείο θα πρέπει να ερευνήσει λεπτομερώς η Ιστορία. Φυσικά να μην ξεχνάμε και τον Πρόεδο της Κύπρου –ας όψονται οι Κύπριοι που εξέλεξαν την …παπανδρεϊκή συνέχεια στο όνομα του κ. Αναστασιάδη-. (Τόσο εύκολα ξέχασαν το πάνω από 75 % αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν και τόσο εύκολα έβαλαν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους τους υποστηρικτές του –Αναστασιάδη και Παπανδρέου-);

4. Η Κύπρος, ό,τι κι αν αποφασιστεί («κούρεμα» ή έξοδος από το ευρώ) έχει τραπεζικά καταστραφεί ολοσχερώς καθώς την εξανάγκασαν να χάσει την αξιοπιστία της.

5. Το μίσος των δυτικοευρωπαίων για τον Ελληνισμό (όσο κι αν αυτό μας φαίνεται βαρύ, είναι δυστυχώς πέρα για πέρα αληθινό). Στόχος τους ήταν να «χτυπηθεί» ο Ελληνισμός. Και τα κατάφεραν απ’ ό,τι μέχρι στιγμής διαγράφεται, όπως κατάφεραν να «χτυπήσουν» τον άλλο ισχυρό λαό των Βαλκανίων, τους Σέρβους.

6. Η εμπλοκή των μεγάλων δυνάμεων στην Ν.Α. Μεσόγειο η οποία, απ’ ότι φαίνεται έχιε μετατραπεί αργά και σταθερά σε ηφαιστειακή ζώνη.

7. Η επιθυμία και ο στόχος των αρπακτικών να βάλουν χέρι στους υδρογονάνθρακες Κύπρου και Ελλάδας. (Μέσω του «Νόμου που προνοεί για την ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ» οι δυτικοευρωπαίοι βάζουν χέρι στους υδρογονάνθρακες της Κύπρου. Διαβάστε το στο:http://www.scribd.com .

8. Είναι γνωστό σε όλους το Μνημόνιο που υπέγραψαν οι «πατριώτες» πολιτικοί μας με το οποίο εκχωρούν την εθνική μας κυριαρχία στην Ευρώπη, ενώ τελευταία όλο και περισσότερο ακούμε τον κ. Σαμαρά να αποκαλεί τα υπό έρευνα ακόμη ελληνικά κοιτάσματα «ευρωπαϊκά».

9. Ο ρόλος της Αμερικής και του ΔΝΤ που τώρα που η κρίση έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της, σιωπούν. Και η σιωπή τους αυτή δεν μπορεί παρά να ερμηνευθεί ως συμπαράσταση στις αποφάσεις της Γερμανίας.

10. Οι Ρώσοι, από την άλλη, φέρθηκαν αδύναμα γιατί δεν θέλουν να τα «σπάσουν» με την Ευρώπη. Κάτι άλλο κρύβεται πίσω από τις αποφάσεις τους. Πού είναι η στήριξη που ήλπιζαν οι ορθόδοξοι λαοί πως θα τους παρείχαν; –Κι οι Σέρβοι είχα εναποθέσει ελπίδες στους ομόδοξους Ρώσους-.

11. Η σημερινή «συγνώμη» του Ισραήλ στην Τουρκία, ο στόλος ο ρωσικός στη Ν.Α. Μεσόγειο, τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ στην ίδια περιοχή, φαίνεται πως προδηλώνουν ότι «κάτι» θα συμβεί στην Μέση Ανατολή (υπόθεση Συρίας, Ιράν). Παράλληλα, οι Τούρκοι «βγάζουν» πεπαλαιωμένης τεχνολογίας ωκεανογραφικό σκάφος στο Αιγαίο. Κίνηση καθαρά συμβολική και όχι φυσικά επιστημονική.

12. Οι εξελίξεις και στην Ελλάδα διαγράφονται ραγδαίες. Θυμηθείτε τη συμφωνία Τσίπρα-Καμμένου σήμερα, 22.3., μια συμφωνία που πολλοί δεν θέλουν και που δεν ξέρουμε τι κατάληξη θα έχει. Φαίνεται όμως πως σύντομα θα είναι η επόμενη κυβέρνηση της Ελλάδας.

Ευρυδίκη Λειβαδά

Απ. Παπατόλιας: «Κρίση και Αυτοδιοίκηση»

Έχει γίνει πλέον κοινή συνείδηση ότι η διατήρηση του σημερινού συγκεντρωτικού και κεντροβαρούς μοντέλου διακυβέρνησης οδηγεί σε απόλυτο αδιέξοδο την προσπάθεια της συλλογικής μας ανάκαμψης. Πυκνώνουν σήμερα ολοένα και περισσότερο οι φωνές που ζητούν να αποκεντρωθεί δραστικά η κάθε εξουσία, ώστε και η εθνική μας συνοχή να διαφυλάσσεται και να αξιοποιείται δημιουργικά το ενδογενές δυναμικό της χώρας μας.

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι το πολιτικό και διοικητικό προσωπικό της Αυτοδιοίκησης υποδέχθηκε μέσω του «Καλλικράτη» ένα τεράστιο όγκο νέων και σύνθετων αρμοδιοτήτων, χωρίς καμία στήριξη ή πίστωση χρόνου από το Κεντρικό Κράτος. Αρκεί να αναφερθεί ότι η Αυτοδιοίκηση διαχειρίζεται σήμερα μόλις το 3,5% του ΑΕΠ, με το υπόλοιπο 96,5% να ανήκει ακόμα στην κεντρική γραφειοκρατία, με τις γνωστές καταστροφικές επιδόσεις για την Πατρίδα μας…

Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε όλες τις εκδοχές του Μνημονίου δεν περιγράφονται με απόλυτη σαφήνεια οι περιοριστικές πολιτικές που πλήττουν την Αυτοδιοίκηση. Τούτο συμβαίνει αφενός για να αποκρυβεί η ασυμμετρία στις πολιτικές εξοικονόμησης δαπανών και η συνακόλουθη υπέρμετρη επιβάρυνση της Αυτοδιοίκησης αφετέρου και για να συγκαλυφθεί η σταθερή δυσπιστία του Κεντρικού Κράτους και της τρόικας απέναντι στους αυτοδιοικητικούς θεσμούς, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως σταθερή πηγή αφαίμαξης πόρων και προνομιακό πεδίο για την επιβολή κάθε λογής περιορισμών.

Σε αυτό το νέο, άκρως δυσμενές, περιβάλλον η Αυτοδιοίκηση οφείλει να δώσει τη δική της απάντηση για διέξοδο από την κρίση. Οφείλει, παρά τις αντιξοότητες, να λειτουργήσει ως γνήσιος πρωταγωνιστής της δημοκρατικής ανασυγκρότησης του τόπου. Ως αυθεντική και αποτελεσματική δύναμη κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής και ως εφαλτήριο για την αλλαγή του θεσμικού και παραγωγικού προτύπου μας.

Αξιοποιώντας τη σχέση εγγύτητας με τις τοπικές κοινωνίες, η Αυτοδιοίκηση πρέπει να θέσει σήμερα τη δική της ατζέντα, θωρακίζοντας πάνω από όλα τον ίδιο το θεσμό απέναντι στις συνέπειες της κρίσης, μέσα από την προώθηση μιας σύγχρονης προοδευτικής  διοικητικής μεταρρύθμισης, την αποκατάσταση των δραματικών ελλειμμάτων του Καλλικράτη, τη διεύρυνση της τοπικής δημοκρατίας και τη μεταρρύθμιση του Κεντρικού Κράτους σε μια πιο επιτελική κατεύθυνση.

Παράλληλα, η Αυτοδιοίκηση οφείλει να εγκαταλείψει την αμυντική και φοβική της νοοτροπία και να αναλάβει γενναίες πρωτοβουλίες στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Τέλος είναι ανάγκη να επεξεργαστεί ένα συνεκτικό σχέδιο άσκησης κοινωνικής πολιτικής, που θα αποτρέπει την ακραία κοινωνική ένδεια και θα αποτελεί το «ύστατο καταφύγιο» για τα θύματα της κρίσης.

Στο πλαίσιο αυτού του τρισδιάστατου ρόλου της – θεσμικού, αναπτυξιακού, κοινωνικού – η Αυτοδιοίκηση μπορεί πράγματι να αναδειχθεί σε κυρίαρχο μοχλό της  εθνικής ανασύνταξης, αφήνοντας πίσω της τα αρχαϊκά σύνδρομα του πτωχοπροδρομισμού, της μάχης οπισθοφυλακών και της συντηρητικής ομφασκολοσκόπησης…

Για να αναλάβει, ωστόσο, αυτόν τον πρωταγωνιστικό ρόλο η Αυτοδιοίκηση, οφείλει πρωτίστως να αξιοποιήσει τα διδάγματα της κρίσης. Τα συμπεράσματα για το πώς επηρέασε η κρίση την Ευρωπαϊκή και την Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση, αποτελούν χρήσιμο ερμηνευτικό οδηγό για την προοπτική του θεσμού στο περιβάλλον της κρίσης.

Ένα πρώτο βασικό συμπέρασμα, που επιβεβαιώνεται από όλους τους διεθνείς οργανισμούς, είναι ότι οι επιπτώσεις της κρίσης ήταν δυσμενέστερες σε κράτη με συγκεντρωτική οργάνωση, παρά σε κράτη με ουσιαστικά αποκεντρωμένη λειτουργία, όπως οι Σκανδιναβικές Χώρες.

Την περίοδο της κρίσης όλοι οι Δήμοι και οι Περιφέρειες της Ευρώπης κλήθηκαν να απαντήσουν σε ένα κοινό ερώτημα. Όταν οι κρατικές επιχορηγήσεις και τα ίδια έσοδα μειώνονταν συνεχώς, πώς θα ήταν δυνατόν να ανταποκριθούν στην ιδιαίτερα αυξημένη ζήτηση, κυρίως σε υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και αλληλεγγύης, που απαιτούν επιπλέον δαπάνες; Με βάση αυτό το δεδομένο, σε όλες τις Ευρωπαϊκές Αυτοδιοικήσεις αναζητήθηκαν λύσεις αφενός στο πεδίο της  αποτελεσματικότερης και δημοκρατικότερης οργάνωσης και διαχείρισής τους, και αφετέρου σε αυτό της εξεύρεσης εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης.

Η κρίση βρήκε την Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκησης σε μία ιδιαίτερη στιγμή. Μόλις είχε ψηφιστεί και είχε αρχίσει να εφαρμόζεται το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Η κρίση επηρέασε καθοριστικά την εφαρμογή του προγράμματος, ενώ η μη υλοποίηση του συνοδευτικού αναπτυξιακού προγράμματος «ΕΛΛΑΔΑ» ανέδειξε όλες τις αδυναμίες του. Η ιστορική «ατυχία» του Καλλικράτη είναι ότι συνέπεσε με το ξέσπασμα μιας πρωτόγνωρης δημοσιονομικής κρίσης και την έναρξη της εφαρμογής των ατελέσφορων και αντι-αναπτυξιακών μνημονιακών πολιτικών. Έτσι, μια κατά βάση προοδευτική μεταρρύθμιση, που προέκυψε μέσα από τα ίδια τα σπλάχνα του αυτοδιοικητικού κινήματος, εκφυλίστηκε σταδιακά σε εργαλείο για την εφαρμογή ενός άδικου και αντιαυτοδιοικητικού Μνημονίου και την επιβολή κάθε λογής περιορισμών σε βάρος των θεσμών που εκπροσωπούν τις τοπικές κοινωνίες.

Λόγω των ανορθόδοξων, άδικων και αναποτελεσματικών οριζόντιων πολιτικών που εφαρμόστηκαν, το κεντρικό κράτος απέτυχε παταγωδώς να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κρίσης και των πολιτών. Την ίδια στιγμή η Αυτοδιοίκηση συνεισέφερε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο δημόσιο φορέα στην αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης, έχοντας υποστεί μείωση των πόρων της κατά 50%!!! Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα οι μειώσεις αυτές άγγιξαν το σκληρό πυρήνα των ανελαστικών λειτουργικών δαπανών, πλήττοντας όχι μόνο τις προσφερόμενες υπηρεσίες, αλλά και το διαθέσιμο εισόδημα των ίδιων των πολιτών.

Παρολαυτά, οι Δήμοι και οι Περιφέρειες της Χώρας επέδειξαν μια αξιοζήλευτη προσαρμοστικότητα στα νέα δημοσιοοικονομικά δεδομένα. Την περίοδο της κρίσης δεν αφομοίωσαν μόνο τεράστιες περικοπές στα έσοδά τους, αλλά ήταν οι μόνοι που κατόρθωσαν να περιορίσουν τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις τους.

 

Α. Η ματαίωση της Αυτοδιοίκησης από την κυβέρνηση Σαμαρά (Το παράδειγμα των Αιρετών Περιφερειών)

Η εξελικτική ματαίωση της Αυτοδιοίκησης δεν αποτελεί, ωστόσο, τυχαίο σύμπτωμα ή αθέλητη συνέπεια του Μνημονίου. Συνιστά, αντιθέτως, συνειδητή πολιτική επιλογή όλων των κυβερνητικών σχημάτων από το 2010 και ένθεν, με αποκορύφωμα τη στάση της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της χώρας.

Πράγματι, η κυβέρνηση Σαμαρά έχει υιοθετήσει σε τέτοιο βαθμό τη πολιτική του συντηρητικού συγκεντρωτισμού και ακυρώνει με τόσο συστηματικό τρόπο τη δυναμική της Αυτοδιοίκησης, που δικαιολογημένα μπορούμε να κάνουμε λόγο για αντιδραστική στροφή του Κεντρικού Κράτους απέναντι στους τοπικούς και περιφερειακούς θεσμούς.

Σήμερα, δεν έχει απλώς εδραιωθεί ένα κλίμα δυσπιστίας και καχυποψίας απέναντι σε κάθε τι αυτοδιοικητικό. Πλέον, μεθοδεύεται συνειδητά και ενορχηστρώνεται επικοινωνιακά από τους κυβερνητικούς κύκλους,  σε αγαστή συνεργασία με την Τρόϊκα και την Task Force, η ίδια η περιθωριοποίηση της Αυτοδιοίκησης και η ταπείνωσή της στα μάτια των πολιτών.  Οι νεότευκτοι καλλικρατικοί θεσμοί αντιμετωπίζονται, με την προσχηματική επίκληση της κρίσης, στην καλύτερη περίπτωση ως σταθερή πηγή αφαίμαξης πόρων και επιβολής περιορισμών χωρίς καμία ιεράρχηση ή αξιολόγηση, ενώ στη χειρότερη ως βαρίδι στην εθνική ανασυγκρότηση και ως νοσηρό σύμπτωμα του διοικητικού μας συστήματος…

Σε μια περίοδο που η Αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να αναδειχθεί σε «εθνικό πρωταθλητή» της διεξόδου από την κρίση, εκπέμποντας ένα ισχυρό μήνυμα αποφασιστικότητας και πίστης στις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα για να ανασυνταχθεί, η κυβέρνηση Σαμαρά της επιφυλάσσει ρόλο ουραγού, ενοχοποιώντας την για όλα τα δεινά του γραφειοκρατικού, διεφθαρμένου και πελατειακού κράτους…Οι κυβερνώντες δεν κρύβουν πια ότι μετάνιωσαν για την αυτοδιοικητική χειραφέτηση και εργάζονται μεθοδικά για την παλινόρθωση του συγκεντρωτισμού, προκαλώντας τεχνητή ασφυξία στους νέους θεσμούς.

 

Ο θεσμός των Αιρετών Περιφερειών, που σχεδιάστηκε ακριβώς για να λειτουργήσει ως ο κύριος μοχλός της περιφερειακής ανάπτυξης σε περιόδους κρίσης, βιώνει με τον πιο δραματικό  ίσως τρόπο αυτή την παλινόρθωση. Δεν είναι μόνο η αυθαίρετη – γιγαντιαία- περικοπή των νομοθετημένων πόρων (άνω του 50%) που ακυρώνει κάθε συμβολή των Περιφερειών  στην πυροδότηση της περιφερειακής ανάπτυξης. Ούτε ίσως η παράνομη και αντισυνταγματική παρακράτηση των πόρων που συνοδεύουν τις αρμοδιότητες που τους  αποδόθηκαν. Είναι και το ότι οι Περιφέρειες παρεμποδίζονται συστηματικά στην άσκηση περιφερειακής πολιτικής μέσα από την αποστέρηση κάθε θεσμικά κατοχυρωμένης  δυνατότητας παρέμβασής τους.

Γιατί, άραγε, δεν αναγνωρίζεται ο ρόλος της Περιφέρειας στον χωροταξικό σχεδιασμό;  Γιατί αγνοείται εκκωφαντικά στο επίπεδο του αναπτυξιακού προγραμματισμού, του σχεδιασμού και της υλοποίησης του νέου ΕΣΠΑ;  Γιατί της αρνούνται πεισματικά κάθε εμπλοκή στην έγκριση και την υποστήριξη των ιδιωτικών επενδύσεων περιφερειακής σημασίας; Γιατί δεν την καθιστούν, όπως συμβαίνει σε ολόκληρη την Ευρώπη, ισότιμο εταίρο στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της αγροτικής ή περιβαλλοντικής πολιτικής;  Γιατί της αφαιρούν ακόμα και αυτή τη νομοθετημένη δυνατότητα παρέμβασής της στις πολιτικές υγείας; Γιατί,  δεν ολοκληρώνουν το θεσμικό οπλοστάσιο του «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ», εκδίδοντας επιτέλους τις κανονιστικές πράξεις που εξειδικεύουν  τη συμβολή της στην περιφερειακή ανάπτυξη, εξορθολογίζουν  την οικονομική διαχείριση και διασφαλίζουν  συνθήκες διαφάνειας και χρηστής περιφερειακής διοίκησης; Γιατί επιμένουν να αγνοούν το νόμο και να μην θέτουν σε λειτουργία το θεσμό του Ελεγκτή Νομιμότητας, την ίδια στιγμή που ξιφουλκούν κατά της ανομίας και της απουσίας ελέγχων;

Γιατί δεν εκδίδουν το ΠΔ για τα «αποφαινόμενα όργανα» των Περιφερειών, το ΠΔ του άρθρου 268 του Ν.3852/2010 για τη σύνταξη Ενιαίου Κωδικολογίου που θα επιτρέψει την εφαρμογή του Ενιαίου Λογιστικού Σχεδίου στις Περιφέρειες; Γιατί δεν εκδίδουν την Υπουργική Απόφαση για τον εξορθολογισμό του Προϋπολογισμού των Περιφερειών  που προβλέπει το άρθρο 268 του Καλλικράτη;

Γιατί επιμένουν να χρησιμοποιούν τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις ως το «μακρύ χέρι» της κρατικής γραφειοκρατίας, προκαλώντας αδιανόητες καθυστερήσεις και εμπλοκές στα περιφερειακά αναπτυξιακά έργα; Γιατί εμπιστεύονται δοτούς κρατικούς υπαλλήλους, που καθημερινά καταλύουν τη θεσμική και οικονομική αυτοτέλεια των Περιφερειών με απροκάλυπτους ελέγχους σκοπιμότητας, αντί να συνεργαστούν ισότιμα και δημιουργικά με ευρέως νομιμοποιημένα αιρετά όργανα;

Γιατί- κι αυτό είναι ιδιαιτέρως σοβαρό από ηθικοπολιτική σκοπιά – συνεχίζουν να επενδύουν στις καταστροφικές λογικές της κομματικής ή συγκυβερνητικής ευνοιοκρατίας, δημιουργώντας στην πράξη δύο κατηγορίες Περιφερειών, ενισχύοντας από την «πίσω πόρτα» ολίγους εκλεκτούς με παροχές και κρυφές χρηματοδοτήσεις, καταλύοντας κάθε έννοια αξιοκρατίας, ίσης μεταχείρισης και διαφάνειας στην κατανομή των δημοσίων πόρων;  Αρκεί να μελετήσει κανείς προσεκτικά τα συγκεντρωτικά στοιχεία των χρηματοδοτικών εισροών από εθνικούς πόρους στις 13 Περιφέρειες μέσα στο 2012, για να αντιληφθεί το σκάνδαλο των Περιφερειών «δύο ταχυτήτων»…

Θα μπορούσα να προσθέσω άλλα τόσα «γιατί;» ολοκληρώνοντας το θλιβερό κατάλογο των ενεργειών της σημερινής κυβέρνησης που ακυρώνουν, απαξιώνουν και εν τέλει εκμαυλίζουν το χώρο της περιφερειακής αυτοδιοίκησης.  Αδιάψευστος, όμως, μάρτυρας της ματαίωσης του θεσμού των Περιφερειών είναι ο τρόπος που βιώνουν την παρουσία τους οι απλοί πολίτες. Αυτοί δεν κατάφεραν να δούν την τελευταία διετία, παρά την πλούσια προεκλογική ρητορεία του 2010, ούτε «μικρούς πρωθυπουργούς» ούτε «Περιφερειακά Κοινοβούλια» ούτε «τοπικές κυβερνήσεις». Είδαν, αντιθέτως, Περιφερειακά Συμβούλια να λειτουργούν υποτυπωδώς, με έλλειμμα δημοκρατίας, με διαρκή υποβάθμιση του ρόλου των περιφερειακών συμβούλων, με υποτίμηση της Αντιπολίτευσης και με περιθωριοποίηση των παρατάξεων. Είδαν τις Επιτροπές του Περιφερειακού Συμβουλίου να εκφυλίζονται συνεχώς χωρίς καμία ουσιαστική υποστήριξη ή ενθάρρυνση, είδαν τις περιλάλητες Επιτροπές Διαβούλευσης σε διακοσμητικό ρόλο και μια σειρά από φιλόδοξα περιφερειακά όργανα είτε να παραμένουν «στα χαρτιά» είτε να ατονούν δραματικά… Και σα να μην έφτανε αυτό το αρνητικό κλίμα των «χαμηλών πτήσεων» και της θεσμικής απαισιοδοξίας, έρχεται κατά καιρούς η Κυβέρνηση να το επιβαρύνει ακόμη περισσότερο με άσκεπτες και επικίνδυνες «φωτοβολίδες», όπως το δήθεν «ενιαίο ψηφοδέλτιο», που ακυρώνει περιφερειακές παρατάξεις και αντιπολιτεύσεις, ή ακόμη η έξαρση της αντιδημοκρατικής και αντισυνταγματικής φιλολογίας περί παράτασης της θητείας των αυτοδιοικητικών αρχών…

Σε αυτό το περιβάλλον η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση  οφείλει να εκπέμψει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα και προς την κυβέρνηση και προς την κοινωνία: Η Ελλάδα των Περιφερειών αποτελεί απάντηση στην κρίση και ανάχωμα στις αντιαναπτυξιακές πολιτικές του Μνημονίου. Αν η κυβέρνηση Σαμαρά μετάνιωσε για τη χειραφέτηση της Αυτοδιοίκησης, χρέος όλων των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων είναι να εργαστούν για την ανατροπή αυτής της αντιδραστικής στροφής, οικοδομώντας νέες πολιτικές συμμαχίες και νέους κοινωνικούς συσχετισμούς στον πολύπαθο αυτοδιοικητικό χώρο. Είναι η μόνη πολιτική απάντηση απέναντι στη συντηρητική αντιμεταρρύθμιση και την παλινόρθωση του καταστροφικού συγκεντρωτισμού.

Στο πλαίσιο της ανάλυσης που προηγήθηκε, πέντε είναι τα βασικά πολιτικά συμπεράσματα-προτάσεις που συνάγονται σε σχέση με το ρόλο της Αυτοδιοίκησης στη σημερινή συγκυρία της κρίσης και της συντηρητικής παλινόρθωσης που προωθεί η κυβέρνηση Σαμαρά:

  1. Επιβεβαιώνεται, έστω και με το αρνητικό πρόσημο της κρίσης, ο κανόνας ότι η προοπτική της ανάπτυξης συναρτάται ευθέως με τη δυναμική της αποκέντρωσης. Ένα άρρωστο και συγκεντρωτικό κράτος δεν μπορεί να πυροδοτήσει σήμερα καμιά ανάπτυξη.
  2. Το κενό που δημιουργήθηκε μέσα στην κρίση από την απουσία του κεντρικού κράτους πρέπει να καλυφθεί πολιτικά και θεσμικά από την Αυτοδιοίκηση που διαθέτει και τη δημοκρατική νομιμοποίηση και την επιχειρησιακή ετοιμότητα για να αναλάβει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.
  3. Οι Δήμοι και οι Περιφέρειες της Χώρας οφείλουν να δώσουν προτεραιότητα στην ορθολογική οργάνωση και το λειτουργικό εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών τους, ώστε να βελτιώσουν την αποδοτικότητα και την αποτελεσματικότητά τους σε σχέση με το κεντρικό κράτος.
  4. Η ενίσχυση του ρόλου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τη διεύρυνση της τοπικής και περιφερειακής δημοκρατίας, καθώς και με την εμπέδωση συνθηκών διαφάνειας στη λειτουργία της δημοκρατικής συμμετοχής και την προώθηση θεσμών κοινωνικού ελέγχου.
  5. Η επόμενη προοδευτική διοικητική μεταρρύθμιση, πρέπει πλέον να περιλάβει όχι μόνο τις Περιφέρειες και τους Δήμους, αλλά και την Κεντρική και Αποκεντρωμένη Δημόσια Διοίκηση, στην κατεύθυνση της κατοχύρωσης μιας Επιτελικής Πολυεπίπεδης Διακυβέρνησης.

 

Β. Ο αναπτυξιακός ρόλος της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης στο πλαίσιο της Πολυεπίπεδης Διακυβέρνησης της χώρας

Η ανάπτυξη, που αποτελεί το καθολικό αίτημα της σύγχρονης εποχής, δεν είναι ένας πολιτικά ουδέτερος στόχος. Η υπερσυγκέντρωση του ελληνικού κράτους αποτελεί αναπτυξιακή τροχοπέδη. Η αποκέντρωση δεν θα επιταχύνει απλώς στους αναπτυξιακούς ρυθμούς, αξιοποιώντας τα τοπικά και περιφερειακά συγκριτικά πλεονεκτήματα, αλλά θα εγγυηθεί τη δίκαιη συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στην προστιθέμενη αξία που θα παραχθεί. Παράλληλα, η αποκέντρωση θα συμβάλλει στην επίλυση των πιεστικών προβλημάτων της χωρικής και κοινωνικής συνοχής της πατρίδας μας.

Για να μπορέσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση να εδραιώσει τον πολιτικό, αναπτυξιακό και επιχειρησιακό της ρόλο, θα πρέπει πριν από όλα να απεξαρτηθεί από την κηδεμονία του κεντρικού κράτους. Κύρια πηγή εξάρτησης των Δήμων και Περιφερειών από την κεντρική Κυβέρνηση, παραμένουν οι κρατικές επιχορηγήσεις και η περιορισμένη φορολογική ελευθερία των ΟΤΑ. Η λύση δεν είναι άλλη από τη δημοσιονομική και φορολογική αποκέντρωση, που θα επιτρέψει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση με μεγαλύτερη υπευθυνότητα, πνεύμα πρωτοβουλίας και ευελιξία να διαχειριστεί τα ζητήματα της τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης.

Στο πλαίσιο μιας Πολυεπίπεδης Διακυβέρνησης, με κεντρική αναφορά ένα Κράτος-Στρατηγείο, αναβαθμίζεται μοιραία και ο ρόλος της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Αυτοδιοίκησης:

  • Οι Περιφέρειες θα είναι αρμόδιες για το σχεδιασμό και την εφαρμογή των περιφερειακών αναπτυξιακών προγραμμάτων, την περιφερειακή εξειδίκευση των εθνικών πολιτικών και τη μελέτη-κατασκευή-συντήρηση των έργων περιφερειακής και νομαρχιακής κλίμακας. Παράλληλα θα έχουν στη διάθεσή τους τις αναγκαίες δομές και τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους για τη χάραξη και την εφαρμογή πολιτικών προσέλκυσης όλων των επενδύσεων περιφερειακής σημασίας.
  • Οι Δήμοι θα είναι αρμόδιοι για  την παροχή διοικητικών υπηρεσιών στους πολίτες και τις επιχειρήσεις, καθώς και για την προώθηση της τοπικής ανάπτυξης, με έμφαση στον πολιτισμό και την άσκηση της τοπικής κοινωνικής πολιτικής. Παράλληλα, θα έχουν στη διάθεσή τους τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους για την καθημερινή προστασία του περιβάλλοντος, την κατασκευή των τοπικών έργων τεχνικής υποδομής, τη συντήρηση των κοινόχρηστων και κοινωφελών χώρων και την παροχή των αναγκαίων κοινωνικών υπηρεσιών.

 

Για να κατοχυρωθεί αυτός ο αναβαθμισμένος και αποσαφηνισμένος θεσμικά ρόλος των Περιφερειών και των Δήμων στο πολιτικό-διοικητικό σύστημα της χώρας είναι αναγκαίο να προβλεφθεί η ενίσχυση της αυτοδιοικητικής λειτουργίας στην επικείμενη Αναθεώρηση του Συντάγματος.

Οι Περιφέρειες πρέπει να αποκτήσουν κεντρικό ρόλο στον περιφερειακό χωροταξικό σχεδιασμό και να αναλάβουν ρητά (α) την αρμοδιότητα σχεδιασμού και εφαρμογής των περιφερειακών αναπτυξιακών προγραμμάτων, (β) τη δυνατότητα έκδοσης κανονιστικών πράξεων περιφερειακής εξειδίκευσης της νομοθεσίας που αφορά την περιφερειακή ανάπτυξη και (γ) την αρμοδιότητα άσκησης φορολογικής πολιτικής περιφερειακής σημασίας, στο πλαίσιο του ενιαίου φορολογικού συστήματος της χώρας.

Οι Δήμοι πρέπει να αποκτήσουν ουσιαστικότερο ρόλο στον πολεοδομικό σχεδιασμό και την εφαρμογή του, καθώς και να αναλάβουν ρητά την άσκηση κανονιστικών αρμοδιοτήτων για (α) τη ρύθμιση των τοπικών υποθέσεων, (β) την αρμοδιότητα της «μονοθυρικής» (one stop shop) παροχής των υπηρεσιών στους πολίτες και (γ) την επιβολή φόρων τοπικής σημασίας, στο πλαίσιο του ενιαίου φορολογικού συστήματος της χώρας.

Η ενίσχυση της διοικητικής ικανότητας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρέπει παράλληλα να εξειδικευθεί με νόμο που θα κατοχυρώνει τις επιτελικές λειτουργίες  των Περιφερειών και των Δήμων στον τομέα του αναπτυξιακού προγραμματισμού, του χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού και θα προβλέπει

Περαιτέρω, η ενίσχυση του αναπτυξιακού ρόλου της Αυτοδιοίκησης θα επιτευχθεί με την περιφερειοποίηση των Επιχειρησιακών Προγραμμάτων της νέας προγραμματικής περιόδου 2014-2020 και την ένταξη όλων των έργων και δράσεων σε δέκα τρία (13) Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα που θα διαχειριστούν οι Περιφέρειες, με διασφάλιση διακριτών Υποπρογραμμάτων Τοπικής Ανάπτυξης των Δήμων.

Τέλος, είναι αναγκαίο να προβλεφθεί νομοθετικά η ενίσχυση του ρόλου των Περιφερειών στην υποστήριξη της επιχειρηματικότητας μέσω της στήριξης και προσέλκυσης επενδύσεων, της απλοποίησης των διοικητικών διαδικασιών που αφορούν τις επιχειρήσεις, τις συνεργασίες με τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τα ερευνητικά κέντρα, της κατασκευής επιχειρηματικών πάρκων και πάρκων καινοτομίας, της δημιουργίας δικτύων γνώσης και θερμοκοιτίδων για νέες επιχειρήσεις.

Γ. Πολιτικές της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης για τη στήριξη των επενδύσεων στην Ελληνική Περιφέρεια

Η αδυναμία στην προσέλκυση νέων επενδύσεων, την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την αύξηση των ρυθμών  ανάπτυξης, είναι το αποτέλεσμα της απουσίας μιας συγκροτημένης δημόσιας πολιτικής για το επιχειρείν. Τα θέματα των επενδύσεων ρυθμίζονται  αποσπασματικά, χωρίς να αντιμετωπίζονται συστηματικά τα προβλήματα της γραφειοκρατίας, της αδιαφάνειας και της ασυνέχειας των δημόσιων πολιτικών, τα οποία βρίσκονται στη «ρίζα του κακού».

Η κυβερνητική πρακτική, χρόνια τώρα, εξαντλείται απλώς στην αντιμετώπιση επιμέρους ζητημάτων γραφειοκρατίας και διοικητικών βαρών κατά την έναρξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας ή στην εισαγωγή οικονομικών κινήτρων. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι προβλέψεις αυτές δεν καταφέρνουν να ενταχθούν σε μία ολοκληρωμένη πολιτική για το επιχειρείν, αλλά περιορίζονται στο να «διορθώνουν» παθολογίες,  που έχουν επισημανθεί κατά καιρούς και σημειακά από τους κοινωνικούς εταίρους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του ελλείμματος, είναι η περίπτωση του αναπτυξιακού νόμου. Αντί να λειτουργεί ως εργαλείο παροχής οικονομικών κινήτρων, προκειμένου να διευκολυνθεί  η επιχειρηματική δραστηριότητα, σε τομείς  προτεραιότητας, υποκαθιστά πλήρως τη δημόσια παρέμβαση στον τομέα της επιχειρηματικότητας.

Σε αυτό το απολύτως ασταθές και ανασφαλές περιβάλλον για το επιχειρείν έρχεται να προστεθεί η κατάσταση «αποσύνθεσης» του βασικού διοικητικού ιστού, η θεσμική του απαξίωση -ακόμη και στο επίπεδο των βασικών διοικητικών λειτουργιών- και η έλλειψη συντονισμού της δράσης των υπουργείων.

Η θεμελιώδης αυτή αδυναμία επιτείνεται από την υφιστάμενη κατάσταση πολυνομίας, που δημιουργεί ανασφάλειες στους πολίτες και προκαλεί την παράλυση των ελεγκτικών μηχανισμών. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός ασταθούς, ανασφαλούς και αδιαφανούς διοικητικού περιβάλλοντος, το οποίο επιδρά ιδιαίτερα αρνητικά στην ανάπτυξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις έχουν σημασία για να αντιληφθεί κανείς όχι μόνο πόσο καταστροφικά είναι σήμερα τα γραφειοκρατικά βάρη για το υγιές επιχειρείν, αλλά και ποιό είναι το μέγεθος της αδυναμίας των συναρμοδίων υπουργείων να συντονίσουν τις ενέργειές τους μέσα σ’ αυτό το εκρηκτικό μείγμα πολυνομίας, εξουσιαστικής σχέσης, αδιαφάνειας και θεσμικής απαξίωσης.

Όπως και να ‘χει, σήμερα, με τις υφιστάμενες δυνατότητες και παθογένειες του διοικητικού μας συστήματος, δεν είναι δυνατόν ούτε να επιτευχθεί συντονισμός μεταξύ των υπουργείων για την εφαρμογή μιας ενιαίας πολιτικής για το επιχειρείν ούτε να υποστηριχθούν οι παραγωγικές επενδύσεις που έχει ανάγκη η χώρα μας.

Με τα συνήθη νομικά και διοικητικά μέσα είναι εντελώς αδύνατον να επιταχύνει κανείς την ανάπτυξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας στη χώρα και μάλιστα υπό τις παρούσες συνθήκες διαχείρισης της βαθιάς δημοσιονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει. Είναι εξίσου προφανές ότι η έννοια του εθνικού ή δημοσίου συμφέροντος αποκτά στις μέρες μας νέο περιεχόμενο, που συνδέεται άρρηκτα με την επιτάχυνση της ανάπτυξης, ώστε και η χώρα να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της και να μην διαρραγεί η κοινωνική συνοχή λόγω της βίαιης μείωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Κατά συνέπεια, τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν δεν μπορούν παρά να ανταποκρίνονται στην εξυπηρέτηση των έκτακτων εθνικών αναγκών και στόχων. Πρέπει δε να αφορούν τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια πρωτοβουλία, με τελικό στόχο την παραγωγή νέου εθνικού και κοινωνικού πλούτου.

Βασική αρχή του προτεινόμενου σχεδιασμού είναι ότι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας είναι συνώνυμη με την πυροδότηση της περιφερειακής ανάπτυξης και τη διεύρυνση του αναπτυξιακού ρόλου των Περιφερειών.

Η πρότασή μας: 6 βήματα για την απεμπλοκή των επενδυτικών πρωτοβουλιών

Η πρότασή μας συμπυκνώνεται σε 6 βήματα, αναγκαία μέτρα πολιτικής, για τη στήριξη των επενδύσεων  στην ελληνική Περιφέρεια.

1ο βήμα: Καταγραφή επενδυτικού ενδιαφέροντος

Πρώτα πρέπει να καταγραφούν, ανά περιφέρεια, τις επενδυτικές πρωτοβουλίες, μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους, ιδιωτικές ή δημόσιες, που σκάλωσαν στα γρανάζια γραφειοκρατικών ή άλλων εμποδίων. Η καταγραφή του επενδυτικού ενδιαφέροντος πρέπει να περιλαμβάνει τόσο το ύψος της επένδυσης όσο και τις δημιουργούμενες νέες θέσεις εργασίας. Παράλληλα, η τήρηση της αρχής της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης, επιβάλλει τη δημοσίευση ανοικτής πρόσκλησης για την εκδήλωση επενδυτικού ενδιαφέροντος σε κάθε περιφέρεια της χώρας. Την ευθύνη της όλης διαδικασίας προσέλκυσης επενδυτών θα έχει η κάθε Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση. Η πρόσκληση πρέπει να θέτει συγκεκριμένους όρους στους επενδυτές, ώστε να διασφαλίζεται το απαιτούμενο μέγεθος επένδυσης, καθώς και η συμμετοχή της στην αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης και των θέσεων εργασίας.

2ο  βήμα: Ομαδοποίηση-προτεραιοποίηση επενδύσεων

Με βάση το εκδηλωμένο επενδυτικό ενδιαφέρον του προηγούμενου σταδίου, πρέπει να ακολουθήσει από τα όργανα της Αιρετής Περιφέρειας η ομαδοποίηση όλων των επενδυτικών πρωτοβουλιών (ιδιωτικών ή δημοσίων) ανά παραγωγικό τομέα, καθώς και όλων των διοικητικών εμποδίων που συναντούν οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Έτσι, θα προκύψουν οι τομείς παρέμβασης, το απαιτούμενο μέσο (νομοθετικό, κανονιστικό ή διοικητικό) που πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την άρση των εμποδίων και η προτεραιοποίηση των παρεμβάσεων με κριτήριο τη σημασία της κάθε επένδυσης για την επιτάχυνση των δεικτών ανάπτυξης.

 

3ο βήμα: Κατάρτιση Περιφερειακών Αναπτυξιακών Σχεδίων

Με βάση τα συμπεράσματα του δεύτερου σταδίου, θα προγραμματιστούν στη συνέχεια οι απλές διορθωτικές παρεμβάσεις για να διευκολυνθούν οι συγκεκριμένες επενδύσεις, ενώ θα προσδιοριστούν και οι επενδυτικές πρωτοβουλίες, που απαιτούν πολυσύνθετη παρέμβαση. Όλες οι επενδυτικές πρωτοβουλίες που είναι ώριμες προς υλοποίηση θα ενταχθούν σε ένα ενιαίο Περιφερειακό Αναπτυξιακό Σχέδιο, που θα προτείνεται από κάθε Αιρετή Περιφέρεια και στη συνέχεια θα κυρώνεται  με νόμο στη Βουλή, ενσωματώνοντας τρεις συγκεκριμένους στόχους: α) ύψος επενδύσεων προς υλοποίηση (οικονομικό κατώτατο όριο) β) κατώτατο ποσοστό επιτάχυνσης του ρυθμού ανάπτυξης της κάθε περιφέρειας γ) κατώτατο αριθμό νέων θέσεων εργασίας σε κάθε περιφέρεια.

Το κάθε Περιφερειακό Αναπτυξιακό Σχέδιο θα περιλαμβάνει το Γενικό και το Ειδικό Μέρος.

Το Γενικό Μέρος (κατ’ ελάχιστο) θα περιλαμβάνει:

  • Την καταγραφή του επενδυτικού ενδιαφέροντος, της προόδου της υλοποίησης των επενδύσεων και των διοικητικών εμπλοκών που συναντούν.
  • Την πρόταση για διοικητική απεμπλοκή, μετά από καταγραφή των αιτίων της κακοδιοίκησης ή της έλλειψης διοικητικού συντονισμού.
  • Την καταγραφή της ανεργίας ανά οικονομικό τομέα, καθώς και τη συσχέτιση μεταξύ εμποδίων στις επενδύσεις, ρυθμού επιβράδυνσης της ανάπτυξης και αύξησης ποσοστών ανεργίας.

Το Ειδικό Μέρος θα περιλαμβάνει τις «Συμβάσεις» μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και καθενός επενδυτή, στις οποίες θα ορίζεται «τρίτος» εγγυητής – διαιτητής, για την εξασφάλιση της τήρησης όλων των όρων και των υποχρεώσεων που θα αναλαμβάνονται και από τα δύο μέρη. Η υπογραφή της Σύμβασης, από τη στιγμή που το Περιφερειακό Αναπτυξιακό Σχέδιο κυρωθεί με νόμο, θα υποκαθιστά το σύνολο των διοικητικών αδειών  που απαιτούνται για τις επενδύσεις, οι οποίες θα θεωρούνται ότι έχουν χορηγηθεί αυτοδικαίως.

Κάθε Σύμβαση θα περιλαμβάνει κατ΄ελάχιστο:

  • Πλήρη ανάλυση του επιχειρηματικού αντικειμένου σε σχέση με τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της κάθε περιφέρειας.
  • Αναλυτική αναφορά στα οικονομικά στοιχεία της επένδυσης (ύψος επένδυσης, τα στοιχεία κοστολόγησης, πηγές άντλησης κεφαλαίων).
  • Αναλυτική αιτιολόγηση των  νέων θέσεων εργασίας, που θα δημιουργηθούν από τις επενδύσεις.
  • Αναλυτική αναφορά των νέων ειδικών ρυθμίσεων για την υλοποίηση της κάθε επένδυσης.
  • Εγγυήσεις για τη συνέχιση της εφαρμογής των ειδικών ρυθμίσεων.
  • Αναφορά στα κίνητρα ενίσχυσης της επιχείρησης λόγω εντοπιότητας του απασχολούμενου δυναμικού.

4ο βήμα: Διαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Ένωση

Επειδή με τα Περιφερειακά Αναπτυξιακά Σχέδια εισάγεται δέσμη ειδικών ρυθμίσεων, μπορεί να θεωρηθεί ότι  δημιουργούνται συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού σε σχέση με άλλες μελλοντικές επενδυτικές πρωτοβουλίες.  Η βασική απάντηση απέναντι στην κριτική αυτή είναι ότι οι συνθήκες που βιώνει σήμερα η χώρα μας, είναι απολύτως έκτακτες και εξαιρετικές με αποτέλεσμα να επιβάλλεται μία ειδική ρύθμιση του επιχειρείν, για να εξυπηρετηθεί το εθνικό συμφέρον. Σε μία χώρα που πλήττεται από αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, υψηλά ποσοστά ανεργίας και ιδιαίτερα αδιαφανείς διοικητικές διαδικασίες, μόνο ένα ισχυρό «σοκ» μπορεί να συμβάλλει στην εξυγίανση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Με αυτό το επιχείρημα, πρέπει στη συνέχεια να γίνει διαπραγμάτευση με τα αρμόδια όργανα της Ε.Ε., τόσο σε γενικό πλαίσιο όσο και για κάθε Περιφερειακό Σχέδιο ξεχωριστά, πριν από την ψήφισή του στη Βουλή.

5ο βήμα: Δομή στήριξης (Super-Market) επενδυτών ανά Περιφέρεια

Η κύρια αιτία που καθιστά το ελληνικό επενδυτικό περιβάλλον μη ελκυστικό είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στη  σταθερότητα του βασικού διοικητικού πλαισίου. Το πρόβλημα  αυτό επηρεάζει άμεσα τη συμπεριφορά των επενδυτών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν πλέον την δραστηριότητά τους στην χώρα μας ευκαιριακά, εάν όχι καιροσκοπικά. Τα προτεινόμενα Περιφερειακά Αναπτυξιακά Σχέδια μπορούν να λειτουργήσουν ως αντίδοτο στο πρόβλημα αυτό, αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα συντονισμού και τα γραφειοκρατικά εμπόδια, παρέχοντας συγχρόνως ασφάλεια για τη συνέχεια της διοικητικής δράσης.

Όλο το εγχείρημα, βεβαίως, κινδυνεύει  να υπονομευθεί, εάν επιλέξουμε την κλασική διοικητική δομή ως εργαλείο για την προώθησή του. Η εγγενής αδυναμία της ελληνικής διοίκησης να στηρίξει παρόμοιες πρωτοβουλίες είναι ο βασικός λόγος που η δομή στήριξης των επενδύσεων πρέπει να έχει διακριτή θεσμική κατοχύρωση, να λειτουργεί ad hoc, να έχει προκαθορισμένη χρονική διάρκεια με βάση τα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Σχέδια και να αξιοποιεί για τη στελέχωσή της δεξαμενές στελεχών τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα. Τα στελέχη αυτά  θα επιλεγούν με βάση την αποδεδειγμένη εμπειρία και συμβολή τους σε επιτυχημένα επενδυτικά σχέδια του ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα, τη διοίκηση μεγάλων οργανωτικών μονάδων ή τη διαχείριση μεγάλων θεματικών projects.

Η δομή αυτή θα υπάγεται σε κάθε αιρετή Περιφέρεια, ενώ θα συγκροτηθεί και ένα ειδικό συντονιστικό όργανο σε επίπεδο Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης, που θα διασφαλίζει τη συνέργεια με την Κεντρική Διοίκηση και τη συμπληρωματικότητα των επενδυτικών πρωτοβουλιών. Οι Δομές Στήριξης θα λειτουργούν σαν «super-markets»  παροχής αναπτυξιακών υπηρεσιών, με δυνατότητα άμεσης πρόσβασης όλων των πιθανών επενδυτών.

6ο βήμα: ‘Έγκριση του Περιφερειακού Επιχειρησιακού Σχεδίου

Ο Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, αφού αποστείλει το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Σχέδιο στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε.,  στη συνέχεια το εισηγείται στο Υπουργικό Συμβούλιο, προκειμένου να εισαχθεί προς ψήφιση στη Βουλή. Μετά από την ψήφισή του, θεωρείται ότι έχουν παρασχεθεί όλες οι ειδικές άδειες για την ίδρυση της κάθε επιχείρησης, ενώ η κάθε Δομή Στήριξης ανά Περιφέρεια αναλαμβάνει την ευθύνη να παρακολουθεί και να διευκολύνει την εφαρμογή της κάθε ειδικής σύμβασης, σε άμεση συνεννόηση με τους επενδυτές.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Η πρόταση των 6 σημείων για τη στήριξη των επενδύσεων εκκινεί από τις ακόλουθες 3 διαπιστώσεις:

α) Δεν υπάρχει σήμερα στη χώρα μας αξιόπιστο πλαίσιο για την προώθηση των επενδύσεων.

β) Κάθε προσπάθεια εισαγωγής νέων ρυθμίσεων για τις επενδύσεις υπονομεύεται στη γέννησή της από την υφιστάμενη διοικητική δομή του Κεντρικού Κράτους.

γ) Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν πλέον τα χρονικά περιθώρια για την επεξεργασία νέων γενικών ρυθμίσεων, είναι αναγκαίο να προσφύγουμε στο διοικητικό μηχανισμό της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης, ενισχύοντας τον αναπτυξιακό και προγραμματικό της ρόλο.

Η πλέον ενδεδειγμένη λύση, υπό τις παρούσες συνθήκες διαχείρισης  της κρίσης, είναι να αναλάβουμε δράση σημειακά, εντοπίζοντας λύσεις για τις εκδηλωμένες επενδυτικές πρωτοβουλίες, μέσα από ειδικές ρυθμίσεις, που θα καταργούν ad hoc όποιες συναρμοδιότητες υπάρχουν. Σε αυτό το πλαίσιο, τα Περιφερειακά Αναπτυξιακά Σχέδια, που θα καταρτίζονται με ευθύνη της κάθε αιρετής Περιφέρειας μπορούν να επιταχύνουν άμεσα και συντεταγμένα την πραγματοποίηση επενδύσεων περιφερειακής σημασίας, λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές συνθήκες της κάθε περιοχής, τα τοπικά συγκριτικά πλεονεκτήματα και τις κοινωνικές προσδοκίες για την ενίσχυση του βιοτικού επιπέδου.

Τα Περιφερειακά Αναπτυξιακά Σχέδια δεν αποτελούν άλλη μία ατελέσφορη διαδικασία fast trαck,  αλλά ένα εργαλείο άμεσου αναπτυξιακού σχεδιασμού, που υπερβαίνει δραστικά τα προβλήματα συντονισμού των συναρμόδιων υπουργείων, προσφέροντας διέξοδο στο επιχειρείν σε μία δραματική περίοδο, όπου το βιοτικό μας επίπεδο και η προοπτική της απασχόλησης αντιμετωπίζουν πρωτοφανείς απειλές για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα της χώρας μας.

Εναλλακτικά προς τη θέσπιση ενός τέτοιου σύνθετου εργαλείου αναπτυξιακού σχεδιασμού, που συνδυάζεται με σημαντικές καινοτομίες στον τομέα της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης (συνεργασία κεντρικού κράτους με Αυτοδιοίκηση, εμπλοκή νομοθετικού οργάνου, μεσολάβηση θεσμών της ΕΕ) θα μπορούσε να προταθεί η θεσμοθέτηση 13 Κέντρων Υποδοχής και ‘Εγκρισης των επενδύσεων με ένα Κέντρο ανά Περιφέρεια, ώστε να υποστηριχθεί η βιωσιμότητα των επενδύσεων περιφερειακής σημασίας.

Η λύση αυτή προϋποθέτει τη μεταφορά των αντίστοιχων πόρων του ΠΔΕ από την κεντρική κυβέρνηση στις Περιφέρειες, ώστε σε συνδυασμό με την αξιοποίηση του  ΕΣΠΑ να υπάρξουν αποτελεσματικά χρηματοδοτικά εργαλεία για τη στήριξη των επενδύσεων.

Παράλληλα θα πρέπει να προβλεφθεί η κατ΄εξαίρεση πρόσληψη ικανού αριθμού προσωπικού υψηλής ειδίκευσης, που θα στελεχώσει επειγόντως τις 13 αυτές νέες δομές.

Η πρόταση αυτή συνδυάζεται απαραιτήτως με τη θεσμοθέτηση της διαδικασίας της δεσμευτικής προέγκρισης επενδύσεων. Πέραν των επί μέρους ρυθμίσεων που πρέπει να προβλεφθούν, ώστε να ολοκληρώνεται με ταχύτητα η υποδοχή και η έγκριση κάθε επένδυσης, πρέπει να εφαρμοστεί αυτό το άμεσο και κατεπείγον μέτρο,το οποίο κρίνεται απόλυτα αναγκαίο υπό τις παρούσες έκτακτες συνθήκες.

Για την άμεση προέγκριση κάθε επένδυσης δεν θα απαιτούνται διάφορες επί μέρους εγκρίσεις, όπως γίνεται σήμερα, αλλά η υποβολή στο κέντρο ενός πλήρους φακέλου συνολικής αδειοδότησης της επένδυσης. Το κέντρο στη συνέχεια χορηγεί την προέγκριση της επένδυσης, υπογράφοντας παράλληλα με τον επενδυτή ένα ειδικό συμβατικό και απόλυτα δεσμευτικό πλαίσιο που θα αφορά την τήρηση συγκεκριμένων κανόνων και την υποχρέωση προσκόμισης συγκεκριμένων εγκρίσεων για την έναρξη υλοποίησης της επένδυσης.

Η χορήγηση της προέγκρισης απελευθερώνει και την διαδικασία πρόσβασης της επένδυσης στα διαθέσιμα δημόσια χρηματοδοτικά εργαλεία, ενώ η οριστική έγκριση της επένδυσης συναρτάται πλέον με την τελική άδεια λειτουργίας. Με το νέο αυτό τρόπο είναι δυνατόν να μειωθεί καθοριστικά ο χρόνος αναμονής μιας επένδυσης και να αποτραπεί η φυγή επενδύσεων. Είναι αυτονόητο πως μια τέτοια διαδικασία προϋποθέτει την επεξεργασία ενός ενιαίου πλαισίου υποχρεώσεων που πρέπει να συμφωνείται και να τηρείται απαρέγκλιτα από κάθε επενδυτή.

Και τα δύο εναλλακτικά μοντέλα για τη στήριξη των επενδύσεων περιφερειακής σημασίας εκκινούν από την ίδια αφετηρία και στηρίζονται σε κοινές ρχές και παραδοχές:

  • Στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε Περιφέρειας, μέσω της κατάρτισης ενός ορθολογικού περιφερειακού σχεδιασμού, που θα τεθεί σε διαβούλευση σε όλα τα αιρετά και δημοκρατικά νομιμοποιημένα όργανα της Αιρετής Περιφέρειας.
  • Στην αναγνώριση στην Κεντρική Κυβέρνηση ενός εποπτικού και ελεγκτικού ρόλου και όχι του ρόλου ενός φορέα έγκρισης επενδύσεων.
  • Στην δημιουργία των κατάλληλων δομών που θα υπηρετούν την νέα αυτή στρατηγική, με βασικό στόχο την εξαφάνιση των γραφειοκρατικών στρεβλώσεων και τη διασφάλιση συνθηκών πλήρους διαφάνειας στην έγκριση των επενδύσεων.

 

Β. Τσιώνας: «Αυθαίρετα – υπάρχει λύση που τελειώνει το Μάιο…»

Με αφορμή την ενημέρωση που είχα από συναδέρφους της πολεοδομίας αλλά και από συναδέρφους που εκδικάζουν υποθέσεις αυθαιρέτων στην περιφέρεια, διαπιστώθηκε  πως υπάρχει μεγάλος όγκος  αυθαιρέτων με υπέρογκα πολεοδομικά πρόστιμα σύμφωνα με το νόμο, που έχουν επιβληθεί κατά καιρούς από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Καρδίτσας. Αυτή τη στιγμή στην περιφέρεια αναμένεται να εξεταστούν πάνω από 300 υποθέσεις πολεοδομικών παρανομιών για την Καρδίτσα στις οποίες έχουν βεβαιωθεί μεγάλα χρηματικά πρόστιμα.

 

Αποτέλεσμα της όλης διαδικασίας είναι  οι εμπλεκόμενοι πολίτες να ταλαιπωρούνται και να εξοντώνονται οικονομικά λόγω των υψηλότατων προστίμων που επιβάλει η πολεοδομική νομοθεσία. Συγχρόνως και οι αρμόδιοι  υπάλληλοι μηχανικοί έρχονται σε δύσκολη θέση και πιέζονται ψυχολογικά να κάνουν τη δουλεία τους και να εφαρμόσουν το νόμο, αντιλαμβανόμενοι την δύσκολη οικονομική συγκυρία που ζούμε σήμερα. Επίσης οι υπηρεσίες απασχολούνται με τις ψυχοφθόρες αυτές υποθέσεις οι οποίες προκύπτουν έπειτα από καταγγελίες συμπολιτών, χάνοντας πολύτιμο χρόνο για την υλοποίηση αναπτυξιακών προγραμμάτων και έργων. Είναι αναμφισβήτητα μια δύσκολη κατάσταση.

 

Μια λύση στην παραπάνω προβληματική κατάσταση είναι η ένταξη των  περισσοτέρων από τις παραπάνω  υποθέσεις στην ρύθμιση που προσφέρει ο ν.4014/2011. Φυσικά το ιδανικό θα ήταν να μην υπάρχουν παρανομίες. Δυστυχώς όμως τις περισσότερες φορές  οι προαναφερθείσες υποθέσεις περιλαμβάνουν παρανομίες. Έτσι θα πρέπει όσοι ενδιαφέρονται να τις διατηρήσουν να απευθύνουν στους ιδιώτες μηχανικούς της Καρδίτσας οι οποίοι με την σειρά τους θα εξετάσουν τις περιπτώσεις τους και θα τους καθοδηγήσουν στις καλύτερες λύσεις τόσο από άποψη οικονομικής επιβάρυνσης όσο και από τεχνικής ορθότητας.

 

Είναι σίγουρο ότι με την ένταξη των αυθαιρέτων στις διατάξεις του ν.4014/2011 η οικονομική επιβάρυνση θα είναι πολύ πιο μικρή, στις περισσότερες περιπτώσεις, από τα όσα προβλέπει η πολεοδομική νομοθεσία των αυθαιρέτων. Επίσης με τη ρύθμιση, εάν έχουν επιβληθεί παλαιότερα πρόστιμα αυτά διαγράφονται στις περισσότερες περιπτώσεις. Επιπλέον εάν κάποιος έχει αρχίσει να πληρώνει πρόστιμα από παλαιότερες επιβαλλόμενες ποινές αυτά μπορούν να συμψηφιστούν με το πρόστιμο του ν.4014/2011. Τέλος δημιουργείται ένα σωστό αρχείο σχεδίων και εντύπων που θα συνοδεύει το ακίνητο για πάντα, με συνέπεια την ύπαρξη ενός πλήρους φακέλου για το ακίνητο που θα βοηθήσει στην ευκολότερη αξιοποίηση του.

 

Φυσικά η λύση αυτή δεν θα υπάρχει για πάντα. Συγκεκριμένα η δυνατότητα ένταξης στην ρύθμιση του παραπάνω νόμου λήγει στις 31-05-2013 και μάλλον θα είναι οριστική ημερομηνία έπειτα από αρκετές παρατάσεις. Όσοι ενδιαφέρονται θα πρέπει σχετικά άμεσα να απευθυνθούν στους ιδιώτες μηχανικούς προκειμένου να ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία που απαιτεί αρκετό χρόνο.

 

Τα σημεία της Διαδικασίας Ένταξης στη Ρύθμιση Αυθαιρέτων

 

  • Ο πολίτης απευθύνεται σε μηχανικό που έχει πρόσβαση στο ηλεκτρονικό σύστημα του ΤΕΕ.
  • Ο μηχανικός πραγματοποιεί αυτοψία, συλλέγει τα στοιχεία που απαιτούνται για την συμπλήρωση της αίτησης υπαγωγής στη ρύθμιση και υπολογίζει το πρόστιμο.
  • Ο μηχανικός συμπληρώνει και υποβάλλει ηλεκτρονικά μέχρι και 31−5−2013 την αίτηση και το σύστημα εκδίδει έναν «μοναδικό αριθμό» για το αυθαίρετο, εντολή για πληρωμή του κατάλληλου «τέλους υπαγωγής» στη ρύθμιση (παραβόλου), καθώς και το ύψος των πληρωμών σε σχέση με τον αριθμό των δόσεων που θα επιλεγεί.
  • Το τέλος καταβάλλεται από τον πολίτη (και ηλεκτρονικά μέσω web banking) σε Τραπεζικό ίδρυμα της επιλογής του. Η πληρωμή πιστοποιείται αυτόματα και ενεργοποιείται η διαδικασία ένταξης.
  • Ακολουθούν οι πληρωμές των δόσεων για τις οποίες ενημερώνεται αυτόματα το σύστημα. Στον πολίτη δίνεται κωδικός που θα του επιτρέπει την ενημέρωσή του για την καταχώρηση των δόσεων και το οφειλόμενο υπόλοιπο μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας.
  • Συγκεντρώνονται ή συντάσσονται τα απαιτούμενα σχέδια και άλλα στοιχεία Βάσει αυτών γίνεται ο υπολογισμός του «τελικού προστίμου» και ο επαναπροσδιορισμός του ποσού των δόσεων από το σύστημα.
  • Ο μηχανικός το σύνολο των απαιτούμενων στοιχείων και σχεδίων στο σύστημα ηλεκτρονικά μέχρι την 30−9−2013.
  • Με τη διαπίστωση της πληρότητας αυτών, εκδίδεται αυτόματα «ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥ». Πρόκειται για τυποποιημένο έντυπο στο οποίο θα αναφέρονται όλα τα στοιχεία του ενταγμένου στη ρύθμιση αυθαιρέτου. Η βεβαίωση είναι απαραίτητη για τη μεταβίβαση του αυθαιρέτου.
  • Ακολουθούν δειγματοληπτικοί έλεγχοι από τις αρμόδιες πολεοδομίες με επιλογή που θα προκύψει από ηλεκτρονική κλήρωση και σύμφωνα με τα οριζόμενα στο νόμο. Όλη η ηλεκτρονική επικοινωνία γίνεται σε συνθήκες υψηλής κρυπτογράφησης με προστασία των δεδομένων είτε από ανάγνωση είτε από αλλοίωσή τους.

Είναι κρίμα να μην ενταχθεί κάποιος στην ρύθμιση των αυθαιρέτων του ν.4014/2011 επειδή δεν είχε ενημερωθεί, και προς αυτή την κατεύθυνση αποσκοπεί  το άρθρο αυτό. Οι ιδιώτες μηχανικοί μπορούν να σας ενημερώσουν και να σας δώσουν σωστή λύση.

 

*Ο Βασίλης Τσιώνας είναι Πρόεδρος της Ν.Ε. ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ του ΤΕΕ

Μάκης Παππάς: «Το σύστημα μπορεί να οδηγήθηκε «άδοξα» στο τέλος του»

Διανύουμε ήδη το τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας , μιας κρίσης η οποία αποτέλεσε την αφετηρία για να μιλήσουμε για πρώτη φορά για κρίση ηθών και αξιών. Αλήθεια τι ήταν αυτό που ξέθαψε αυτές τις δύο λέξεις που για τριάντα και παραπάνω χρόνια είχαν θαφτεί βαθιά και η προηγούμενη γενιά παρέλειψε να μας  τις μεταβιβάσει, σε εμάς τη νέα γένια, τη γενιά των ανέργων, τη γενιά των 400 ευρώ, τη γενιά που καλείται να πληρώσει και να θυσιάσει τα καλύτερα της χρόνια; Σίγουρα ο συμβιβασμός  με το ΣΥΣΤΗΜΑ όπως πολλές φορές αναφέρουμε. Ένα σύστημα πελατειακό, διεφθαρμένο που σάπισε και ήλθε στο τέλμα του.

Το σύστημα μπορεί να οδηγήθηκε «άδοξα» στο τέλος του, οι αντιλήψεις μας όμως  μπορούμε να πούμε ότι αλλάξανε και αρχίζουμε να χτίσουμε κάτι από τα θεμέλια και όχι να κάνουμε επέκταση του παλιού κατεστημένου;. Σίγουρα η νέα γενιά αρχίζει να το κάνει! Πως θα γίνει αυτό; Με την ενεργή  συμμετοχή της νεολαίας  στα κινήματα, στις πρωτοβουλίες,  γενικά στον εθελοντισμό.

Οφείλω να ομολογήσω πως κυρίως η νέα γενιά αυτή την εποχή αποτελεί και τη πιο ώριμη πλέον για να αντιμετωπίσει μείζονα θέματα, αρκεί φυσικά να τους επιτραπεί να εκφράσουν ελεύθερα την άποψη τους και να ξεδιπλώσουν τη δημιουργικότητα τους.

Παρατηρώντας την επικαιρότητα βλέπουμε μια προσπάθεια της κυβέρνησης έτσι ώστε να στραφεί η  μια κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Εδώ οι νέοι άνθρωποι οφείλουν να αντιδράσουν, να συμμετέχουν και να αναγεννήσουν τα σύγχρονα κινήματα που θα επαναφέρουν το ήθος και τις αξίες ξανά στη κοινωνία. μας.  Από όποια θέση και αν είναι. Μπορεί αυτό να είναι το φοιτητικό κίνημα, το εργατικό κίνημα, οι νέοι επιχειρηματίες, οι νέοι αγρότες. Να βγουν μπροστά και να διεκδικούν  το μέλλον τους  αλλά παράλληλα να επαναφέρουν τη συμμετοχή του κόσμου στους αγώνες αυτούς.

Σαν μια γροθιά, η νεολαία να βγει έξω και να μιλήσει με τη κοινωνία, να ακούσει και να προτείνει λύσεις στα προβλήματα της. Καθημερινά ακούμε και διαβάζουμε για τις διακρίσεις νέων συμπατριωτών μας στο εξωτερικό και μπαίνουμε στη θέση τους και νιώθουμε την ικανοποίηση που νιώθουν όταν τους αναγνωρίζουν την ικανότητα και την υπευθυνότητα τους σε αντίθεση με εδώ που επικρατεί η έκφραση ″η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της″.

Να αφήσουμε την άκρη τη πολιτικοποίηση των πάντων και να αναφέρουμε τελικά την αυτονόμηση του φοιτητικού κινήματος, του εργατικού κινήματος, της αυτοδιοίκησης, της κοινωνίας. Είμαι σίγουρος πως αν και θα προκαλέσει δυσφορία η λέξη αυτονόμηση σε όλους τους πολιτικούς παράγοντες που τόσα χρόνια «προσκυνούσαμε», στο τέλος όμως κερδισμένη θα είναι η καθημερινότητα των πολιτών. Αν και βιάστηκαν κάποιοι απ’ αυτούς να χαρακτηρίσουν τη νέα γενιά απολτίκ, γενιά του facebook και του καναπέ δε περίμεναν πως η νεολαία θα ήταν και πάλι αυτή που θα βάλει το κάθε κατεργάρη στο πάγκο του και θα διεκδικήσει μέσα από καθημερινό αγώνα και προτάσεις όλα αυτά που χάθηκαν αυτά τα χρόνια.

Ώρα ευθύνης για το καθένα μας ξεχωριστά.

Ώρα για ενεργή συμμετοχή και  δημιουργικότητα.

Ώρα να επαναφέρουμε τις χαμένες αξίες της κοινωνίας.

 

Μάκης Παππάς

Πτυχιούχος Εφαρμογών Πληροφορικής στη Διοίκηση και Οικονομία

Αστ. Ροντούλης: «Αγροτικές Κινητοποιήσεις»

Μολονότι όλοι συνομολογούν ότι ο πρωτογενής τομέας αποτελεί την ατμομηχανή εξόδου της χώρας από την οικονομική κρίση, η τρίχρωμη κυβέρνηση του κ. Σαμαρά συνθλίβει τους Έλληνες παραγωγούς μέσω του ανεξέλεγκτου κόστους παραγωγής, των φοροεπιδρομών και των απάνθρωπων ασφαλιστικών ρυθμίσεων.

Δεν πρέπει να απορούν, λοιπόν, οι άφωνοι καρεκλοκένταυροι του ΥΠΑΑΤ για την διαρκή ενίσχυση των αγροτικών μπλόκων. Η αδιαφορία και η αναλγησία της τρίχρωμης κυβέρνησης είναι η αιτία της δικαιολογημένης αγανάκτησης των αγροτών.

Εάν, πράγματι, η εσωτερική τρόικα επιθυμεί την αποκλιμάκωση της έντασης στην ελληνική περιφέρεια, πρέπει τάχιστα να ικανοποιήσει την χειμαζόμενη αγροτιά με αφορολόγητο πετρέλαιο, φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα, φορολογική δικαιοσύνη, μηδενικό ΦΠΑ στις εισροές αγροεφοδίων, ανθρώπινο ασφαλιστικό καθεστώς, γρήγορες πληρωμές από τους εμπόρους των αγροτικών αγαθών, και προπάντων, με μια γενικευμένη σεισάχθεια (διαγραφή δηλαδή των αγροτικών χρεών).

Σε διαφορετική περίπτωση τα αγροτικά μπλόκα υπάρχει κίνδυνος να μετασχηματισθούν σε πυροκροτητές μιας ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης. Ο κ. Σαμαράς, η τρίχρωμη κυβέρνησή του και η πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΑΤ πρέπει να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και γρήγορα να αρχίσουν έναν εποικοδομητικό διάλογο με τους παραγωγούς για την διάσωση του αγροτικού εισοδήματος και την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στην ελληνική επαρχία.

 Ροντούλης Αστέριος

 Γραμματέας Κ.Ε ΛΑ.Ο.Σ

      Περιφερειακή Συντονιστική Επιτροπή ΛΑ.Ο.Σ Θεσσαλίας

Απ. Ρόσσιος: «Παραδίδουν στους ξένους δανειστές δημόσια και ιδιωτική περιουσία!»

Και επισήμως, με τη σφραγίδα του Κοινοβουλίου, και όπως όλα δείχνουν τουλάχιστον με τις ψήφους ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, από τη Δευτέρα το βράδυ, η ΕΘΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ αλλά και η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ βρίσκονται στη διάθεση των ξένων δανειστών – τοκογλύφων. Από τη Δευτέρα το βράδυ, με την ψήφο των τριών κομμάτων που συγκυβερνούν – εκτός αν υπάρξει έκπληξη – η χώρα μας παραιτείται ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ από κάθε δικαίωμα ασυλίας που έχουν όλα τα εθνικά κυρίαρχα κράτη, αναφορικά με τα περουσιακά τους στοιχεία.

Είναι γνωστό ότι τη Δευτέρα οι βουλευτές θα ψηφίσουν έξι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τις οποίες η “τρικολόρ” κυβέρνηση, τις φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή με τη μορφή …. κατεπείγοντος νομοσχεδίου, μετά την κατακραυγή σύσσωμης της αντιπολίτευσης αλλά – άκουσον, άκουσον – και μετά τις επικρίσεις και της τρόϊκας! Τέτοια “πληθώρα” νομοθετικών πράξεων σε μία ημέρα δεν είχαμε ούτε στην χούντα του Παπαδόπουλου. Μία από τις πράξεις είναι και η τροποποίηση κανόνων δανειακής σύμβασης (ΦΕΚ 240).  Όπως αναφέρει η σχετική τροποποίηση, την οποία καλούνται να ψηφίσουν Έλληνες και Ελληνίδες βουλευτές, όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού κράτους και πάσης φύσεως ιδιοκτησιακά δικαιώματα υπόκεινται σε κατάσχεση ακόμα και τα ιδιωτικά αν το ζητήσουν οι δανειστές μας.

Να σημειωθεί ότι η δανειακή σύμβαση διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο και όσοι δεν το γνωρίζουν, το Αγγλικό δίκαιο δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα της ετεροδικίας. Αυτό σημαίνει, ότι σε περίπτωση μη τήρησης των υπεσχημένων από την Ελλάδα, που είναι πολύ πιθανό, οι ξένοι δανειστές θα ζητήσουν την έκδοση δικαστικών αποφάσεων σε βάρος της χώρας μας.

Όσο και αν αυτό ακούγεται “ακραίο”, είναι πραγματικότητα. Οι ξένοι τοκογλύφοι – δανειστές, θα έχουν το δικαίωμα να κατασχέσουν κινητή και ακίνητη περιουσία της Ελλάδας αλλά και των Ελλήνων πολιτών. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής, ότι τα ενυπόθηκα δάνεια των Ελλήνων καταναλωτών είναι πλέον στη διάθεση των δανειστών, μετά και την περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, που πραγματοποιείται με εγγύηση των Ελληνίδων και των Ελλήνων πολιτών και με χρήματα των δανειστών – τοκογλύφων. Είναι πρόσφατο το παράδειγμα της κατάσχεσης ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ πλοίου της Αργεντινής από κράτος – δανειστή της Αργεντινής.

Εν κατακλείδι, αν στη ΝΔ το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας είναι έλασσον και προέχει το ξεπούλημα – μεταρρύθμιση τη λένε τώρα – όλης της δημόσιας περιουσίας, για το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ ισχύει το ίδιο;   Αν ναι, τότε ας μην κρύβονται πιά.

Είναι ξεκάθαρο πλέον και δεν υπάρχει κανένα άλλοθι για τους αντιπροσώπους του Έθνους, όσο και αν αυτό ακούγεται σκληρό. Με το “ναι” που θα πουν στη Βουλή, όσοι και όσες το πουν, οφείλουν να γνωρίζουν ότι ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΝ την ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ στους ξένους δανειστές – τοκογλύφους, και πιο ειδικά, στους Γερμανούς. Και αν οι εθνοπατέρες δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και το ψηφίσουν, μπορεί να αντιδράσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας! Έχει το δικαίωμα. Αλήθεια, τι διαφορετικό έκανε ο Τσολάκογλου στα χρόνια της Κατοχής;

 

* Ο κ. Απόστολος Ρόσσιος είναι δημοσιογράφος και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του κόμματος των “Ελευθέρων Πολιτών”

Δ. Γουγουλιάς: Δύο χρόνια «Καλλικράτης»

Μπαίνουμε πλέον σταθερά – ο χρόνος αμείλικτος – στο δύσκολο απ’ όπου και αν το κοιτάξεις 2013, αλλά παράλληλα μπαίνουμε και στο άλλο μισό της θητείας των αυτοδιοικητικών οργάνων και στην άτυπη έναρξη των διερευνητικών επαφών και διεργασιών για την ευπρόσωπη παρουσία των κομμάτων στις εκλογές του 2014. Θα μου πείτε, «ο κόσμος καίγεται και συ ασχολείσαι με την Τοπική Αυτοδιοίκηση;», αυτήν κι αν καίγεται …

Οι μέχρι τώρα προεκλογικές πρακτικές είτε των χρισμάτων από όλα σχεδόν τα κόμματα, είτε της περιχαρακωμένης πολιτικής με αποφάσεις που λαμβάνονταν έως και έναν χρόνο πριν από τις εκλογές μπλοκάροντας ενδεχόμενες συνεργασίες, ή η παλιά συνήθεια κάποιων να μετράνε τα κουκιά, σίγουρα δεν θα έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα αν επιχειρηθεί να εφαρμοστούν  ξανά στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές μέσα σε ένα εντελώς νέο πολιτικό σκηνικό, τόσο σε ότι αφορά τη δύναμη των πολιτικών δυνάμεων, όσο και των πολιτικών που καλούνται οι δημοτικές αρχές να υλοποιήσουν μέσα σε ένα μνημονιακό καθεστώς. Η σημερινή εικόνα δεν επιτρέπει την εύκολη πρόβλεψη κινήσεων στο χώρο της Τ.Α. αν και είναι βέβαιο ότι εκτός των ήδη διοικούντων τοπικών αρχόντων και κάποιων ρομαντικών, θα δούμε αποτυχημένους πολιτευτές να επιχειρούν προσέγγιση και να διαθέτουν την «ευρείας απήχησης προσωπικότητά τους» στη διάθεση του λαού (αρκεί να διασφαλίσουν εκλογή). Όπως και να χει πάντως το παιχνίδι ήδη έχει ξεκινήσει…

 

Έχει ξεκινήσει, αλλά το γήπεδο είναι ξερό. Είναι γεγονός ότι όλοι οι δήμοι της χώρας βρίσκονται σε προθανάτιο ρόγχο. Οι οικονομικοί και θεσμικοί περιορισμοί που επιβάλλει η πολιτική των συνεχόμενων μνημονιακών, ατελέσφορων μέτρων, εξαθλιώνουν την κοινωνία και οδηγούν την Τοπική Αυτοδιοίκηση στη χρεωκοπία και την απαξίωσή της. Την καταργούν ως θεσμό και φιλολαϊκό μετερίζι άμεσης δημοκρατίας. Ήδη, μετά και την προ ημερών υπερψήφιση του 3ου Μνημονίου, της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, καθώς και των επί πλέον περικοπών στον προϋπολογισμό του 2013 που αφορούν καθοριστικά τον χώρο της Τ.Α., δημιουργούνται πια τόσο ασφυκτικές συνθήκες για τη χάραξη οποιασδήποτε δημοτικής πολιτικής, με κύρια αιχμή την κατάρρευση των κοινωνικών δομών των δήμων. Αναγκάζουν πια τις δημοτικές αρχές σε ιδιωτικοποίηση των δημοτικών λειτουργιών και επιπλέον φορολόγηση των πολιτών τους, για να μπορέσουν να σταθούν οικονομικά, προσφεύγοντας παράλληλα σε μαζικές απολύσεις δημοτικών υπαλλήλων. Σε κάθε περίπτωση περικοπές – διαθεσιμότητα – επιτροπεία συνθέτουν ένα εφιαλτικό περιβάλλον για την Τ.Α.
Υπάρχουν βέβαια και τα ερωτήματα των δημοτών που έζησαν τα δύο χρόνια του «Καλλικράτη» και ζητούν (;) απαντήσεις για τα μέχρι σήμερα γενόμενα ή μη :
Υπήρξε αυτά τα χρόνια στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (Τ.Α.) και φάνηκε στους δημότες ένα-κάποιο  συλλογικό όραμα, για μια δημοτική κουλτούρα με επίκεντρο τον πολίτη, μακριά από αδηφάγα ιδιωτικά συμφέροντα, κομματικές εξαρτήσεις και προσωπικές στρατηγικές; Αγωνίστηκαν οι δημοτικοί μας άρχοντες και υπηρέτησαν τους δήμους χαράζοντας μια άλλη πορεία στο χώρο της Τ.Α.; Πορεύτηκαν αυτούς τους 24 μήνες ως δημοτικές αρχές αντιμετωπίζοντας την Καλλικράτεια Μνημονιακή πραγματικότητα και γραφειοκρατία ;  Ήταν οι δημοτικοί άρχοντες, όπως συνηθίζουν να λένε προεκλογικά, άρχοντες όλων των δημοτών ή …. Απέδωσαν έργο ή ήταν στείρες οι δημοτικές αντιπολιτεύσεις ;  Τα προεκλογικά προγράμματα υλοποιήθηκαν και τα προβλήματα που προέκυψαν βρήκαν στήριξη από τους δημότες και το λαό του κάθε δήμου ;
Κλείνοντας θέλω να τονίσω για ακόμη μια φορά ότι  το ζημιογόνο και καταστροφικό τρίδυμο κομματισμός, συναισθηματισμός, προκατάληψη δεν πρέπει να έχουν θέση στις επόμενες εκλογές. Ότι μία στρατηγική, ένα πρόγραμμα για την Τ.Α. πρέπει κατά τη γνώμη μου να είναι τολμηρό, αν όχι επαναστατικό, να διέπεται από φαντασία και να έχει αιρετικό χαρακτήρα. Ότι η χάραξη ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει επίσης να είναι αποτέλεσμα συλλογικών εργασιών και όχι μία εκ των άνω τελετουργική διαδικασία, όπως ήταν τα χρίσματα. Ότι στη σημερινή κοινωνία το στοιχείο που ξεχωρίζει τους καλύτερους από τη μάζα δεν είναι το τι λένε και πώς το λένε αλλά το πώς αναδεικνύουν την υπεροχή τους στην ποιότητα και την εξυπηρέτηση των πολιτών.
Το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών για την Τ.Α. σαφώς και κρύβει ευκαιρίες για τους δημότες του κάθε δήμου, αλλά και της περιφέρειας γενικότερα, αρκεί οι ίδιοι οι πολίτες να τις αντιληφθούν έγκαιρα και να τις αξιοποιήσουν απαιτώντας για τον εαυτό τους δεσμεύσεις και ξεκάθαρες απαντήσεις σε ζητήματα όπως : Να απεμπλακούν οι τοπικές κοινωνίες από τον πολιτικαντισμό, που θέλει τις εκλογές στην Τ.Α. ως βαρόμετρο δημοτικότητας των κομμάτων, ενώ αυτές γίνονται για την ανάδειξη ταγών, που θα διαχειριστούν κοινά οράματα ανάπτυξης και ποιότητας ζωής. Να βάλουμε όλοι μας πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα του τόπου μας και να βρούμε ή να δημιουργήσουμε τέτοιους συνδυασμούς που μπορούν να τα εκφράσουν. Να απαιτήσουμε να ξεκινήσει άμεσα ένας ειλικρινής, γόνιμος και ουσιαστικός διάλογος για τα μεγάλα, τα ουσιαστικά προβλήματα που απασχολούν τον κάθε  δήμο με σκοπό να προβάλουν όλοι τις σκέψεις και τις προτάσεις τους, τις προσδοκίες και τα οράματά τους για ένα δήμο που θα ανταποκρίνεται και θα αντιστοιχεί στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Να εκλέξουμε δημοτικούς άρχοντες που δεν θα υπόσχονται να κάνουν κάποια έργα μόνο, αλλά θα αγωνίζονται και θα διεκδικούν χωρίς να γίνονται εξάρτημα της οποιασδήποτε κυβερνητικής επιλογής και με μία σύγχρονη πορεία να κατακτούν ένα νέο κοινωνικοπολιτικό ρόλο, να μπορούν να είναι ένας αξιόπιστος συνομιλητής και εταίρος, αλλά και να είναι σε θέση ταυτόχρονα να απαιτούν από την κεντρική εξουσία όλα τα αναγκαία βήματα που θα κατοχυρώνουν την πορεία αυτή.

Για όλα αυτά χρειάζεται αντιμνημονιακή συσπείρωση για μια νέα πορεία σε ένα «μετατροϊκανό» ξέφωτο, με στήριξη των δημοκρατικών δομών και των συλλογικών οργάνων του κάθε δήμου, περιφρουρώντας στην πράξη τη λειτουργία των θεσμών και όχι στραγγαλίζοντάς τους στο όνομα της προστασίας τους, με αντιμετώπιση της κρίσης με τις λιγότερες για κάθε δήμο απώλειες και με ενωτικούς αγώνες που θα οδηγούν σε μια δημοκρατική διέξοδο, το συντομότερο δυνατόν. Να παλέψουμε τέλος, για μια νέα δημοτική κουλτούρα, που θα επενδύει στη συλλογική προσπάθεια και αλληλεγγύη των πολιτών και θα προτάσσει το συμφέρον του δημότη-πολίτη απέναντι στα ποικιλώνυμα μικροσυμφέροντα, των αγκυλώσεων και ιδεοληψιών.

http://dzg10.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html
του Δημήτρη Ζ. Γουγουλιά

Θ. Γκατζής: «Η ομερτά της συγκυβέρνησης και πως θα υπάρξει ελπίδα για το αύριο»

Την Πέμπτη 29 Νοεμβρίου ,όπως είναι γνωστό καταψηφίστηκε η πρόταση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το πως οδηγηθήκαμε στο μνημόνιο από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ! Έτσι ,άλλη μια προεκλογική εξαγγελία του πολιτικού ανήρ κ. Αντώνη Σαμαρά  αθετήθηκε! Εκτός αυτού έχουμε  μία ακόμα  συγκάλυψη ενός σκανδάλου από τα δύο κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) μετά τη συγκάλυψη των σκανδάλων του χρηματιστηρίου, των δομημένων ομολόγων, του Βατοπεδίου,  των εξοπλιστικών προγραμμάτων και της Siemens!!Να θυμίσουμε ότι έχει προηγηθεί η μη αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ  για εντοπισμό τυχόν φοροφυγάδων ,που ήταν ξεχασμένη στο γραφείο του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ κ. Βενιζέλου. Συνεπώς, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι παρότι έχει ισοπεδωθεί τα τελευταία χρόνια από τη λαίλαπα των μέτρων ένα μεγάλο μέρος του  ελληνικού λαού  τα στελέχη των δύο πάλαι ποτέ κορυφαίων  κομμάτων της μεταπολίτευσης δεν αλλάζουν τακτική, συνεχίζουν να βουτάνε στο βούρκο  της αδιαφάνειας και διαφθοράς προκαλώντας αισθήματα απέχθειας και αγανάκτησης στους Έλληνες πολίτες!

 

Για να υπάρξει ελπίδα για το αύριο  πρέπει να  ανέλθουν στην εξουσία με δημοκρατικές διαδικασίες υγιείς άφθαρτες πατριωτικές πολιτικές δυνάμεις, που θα  εξετάσουν ενδελεχώς τα προηγούμενα σκάνδαλα, θα οδηγήσουν στη δικαιοσύνη τα άτομα ,που εμπλέκονται σε αυτά και σε περίπτωση ,που κριθεί  η ενοχή τους, εκτός από την ποινή της φυλάκισης επιβάλλεται να κατάσχεται  η ιδιωτική τους περιουσία !Επιπλέον ,είναι πρέπον να ερευνηθεί τo “ πόθεν έσχες” όλων των βουλευτών και των δημόσιων αξιωματούχων(π.χ. υπουργών, υφυπουργών, γενικών γραμματέων, ειδικών γραμματέων, προέδρων οργανισμών, δημάρχων) και των συγγενών τους  από το 1974 έως και σήμερα και σε περίπτωση, που διαπιστωθεί ότι η  κινητή και ακίνητη περιουσία τους  δε μπορεί να δικαιολογηθεί βάση των δηλωμένων κατά καιρούς εισοδημάτων τους να  επιβάλλεται δήμευση των περιουσιακών τους στοιχείων. Παράλληλα, για να γίνουν  πράξη τα παραπάνω είναι απαραίτητο να  αναθεωρηθεί  το Σύνταγμα ώστε να καταργηθεί η βουλευτική ασυλία και ο νόμος περί ευθύνης των υπουργών ,που προβλέπει  παραγραφές  ή εξάλειψη του αξιόποινου από ένα χρονικό διάστημα και μετά!Αν πραγματοποιηθούν όλα τα παραπάνω είναι βέβαιο ότι θα αποκατασταθεί το αίσθημα εμπιστοσύνης του λαού προς τους πολιτικούς, που τα τελευταία χρόνια έχει πληγεί συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός  κοινού μετώπου πολιτικής εξουσίας και λαού ώστε  να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά  η κρίση, που ταλανίζει την πατρίδα μας.

 

 

Του Θεοφάνη Θ. Γκατζή Οικονομολόγου-Διεθνολόγου

 

Μέλους του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας

 

Email theofanis30@yahoo.gr

 

Κινητό:6983357662

 

facebook:Theofanis Gkatzhs

 

Δ. Μαντζιάρας: «Ολική αρθροπλαστική ισχίου AMIS»

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΛΙΚΗ ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΙΣΧΙΟΥ;

 

Η Ολική Αρθροπλαστική του ισχίου είναι μία επέμβαση του ισχίου η οποία  γίνεται όταν η άρθρωση του ισχίου έχει υποστεί σημαντική φθορά, είτε από την πλευρά της αρθρικής επιφάνειας της κεφαλής του μηριαίου είτε από την πλευρά της αρθρικής επιφάνειας της κοτύλης της λεκάνης είτε και από τις δύο επιφάνειες, δηλαδή όταν ο ασθενής πάσχει από Αρθρίτιδα του Ισχίου. Πρόκειται για επέμβαση αντικατάστασης της φθαρμένης κεφαλής του μηριαίου και της φθαρμένης κοτύλης με μεταλλικές προθέσεις οι οποίες τοποθετούνται και στερεώνονται στον ανθρώπινο οργανισμό είτε με συμπιεστική ενσφήνωση (press-fit) είτε με τη χρήση βιολογικού τσιμέντου.

 

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΛΙΚΗ ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΙΣΧΙΟΥ AMIS;

 

          Η Ολική Αρθροπλαστική Ισχίου AMIS ονομάζεται έτσι από τα αρχικά των λέξεων Anterior Minimal Invasive Surgery και σημαίνει Ολική Αρθροπλαστική Ισχίου με Πρόσθια (Anterior) Ελαχίστης (Minimal) Επεμβατικότητας Προσπέλαση (Invasive Surgery). Πρόκειται για μία επέμβαση ισχίου στην οποία όπως και στην κλασσική προσπέλαση, γίνεται αντικατάσταση της άρθρωσης του ισχίου με μεταλλικές προθέσεις.

 

 

ΣΕ ΤΙ ΔΙΑΦΕΡΕΙ Η AMIS ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΟΛΙΚΗ ΑΡΘΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΙΣΧΙΟΥ;

Διαφέρει στο μέγεθος της τομής, και στον χρόνο αποκατάστασης του ασθενούς. Το μεγάλο πλεονέκτημα της Ολικής Αρθροπλαστικής του Ισχίου με τη μέθοδο AMIS εκτός από το μήκος της τομής το οποίο δεν υπερβαίνει τα 8 cm, είναι το γεγονός ότι αντίθετα με την κλασσική προσπέλαση δεν γίνεται καμία διατομή μυός. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο ασθενής να είναι σε θέση να κινεί το χειρουργημένο σκέλος άμεσα μετεγχειρητικά και μέσα σε λίγες ημέρες να μπορεί να επιστρέψει σε πλήρη δραστηριότητα.

 

ΠΟΣΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΜΕ AMIS;

Η μέση διάρκεια παραμονής του ασθενούς στο νοσοκομείο είναι 3-4 ημέρες. Ο ασθενής κινητοποιείται το ίδιο απόγευμα της ημέρας που έχει χειρουργηθεί και από την επομένη το πρωί με την καθοδήγηση ειδικού φυσικοθεραπευτή εκπαιδεύεται να σηκώνεται και να επιστρέφει στο κρεβάτι, να βαδίζει, να πηγαίνει στην τουαλέτα και να ανεβαίνει και να κατεβαίνει τις σκάλες μόνος του.

 

ΤΙ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΙΣΧΙΟΥ AMIS;

Χρησιμοποιούνται οι ίδιες προθέσεις  που χρησιμοποιούνται στην Ολική Αρθροπλαστική του Ισχίου με την κλασσική προσπέλαση. Οι προθέσεις αυτές, αφού πέρασαν από διάφορα στάδια εξέλιξης και μελέτης τα προηγούμενα σχεδόν πενήντα χρόνια, σήμερα αποτελούνται από Τιτάνιο, ένα υλικό που συγκεντρώνει εξαιρετικές φυσικές και χημικές ιδιότητες ώστε να γίνεται βιοανεκτό σε όλους τους ανθρώπους και να είναι τόσο ανθεκτικό που να αποτελεί τη βασική επιλογή μετάλλου σε όλες τις προθέσεις που χρησιμοποιούνται σήμερα.

 

ΓΙΑΤΙ Η ΜΕΘΟΔΟΣ AMIS ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ;

Η πρόσθια προσπέλαση (Anterior) του ισχίου δεν είναι νέα. Έχει μελετηθεί και περιγραφεί από το 1870 από τον Hueter. Έκτοτε η προσπέλαση αυτή χρησιμοποιήθηκε από πολλούς ορθοπαιδικούς χειρουργούς για διάφορες παθήσεις του ισχίου, όχι όμως για την Ολική Αρθροπλαστική του Ισχίου. Ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιήθηκε μόλις πρόσφατα για την Ολική Αρθροπλαστική του Ισχίου είναι ότι χρειαζόταν ειδικά εργαλεία, ώστε μέσα από μία τόσο μικρή τομή να τοποθετηθούν υλικά τέτοια που μέχρι σήμερα χρειάζονταν μεγάλη τομή και ευρεία προσπέλαση, και τέτοια εργαλεία με τη σωστή εργονομία κατασκευάστηκαν μόλις προ 15ετίας.

 

ΠΟΙΑ ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Η ΜΕΘΟΔΟΣ AMIS ΣΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΕΞΕΙ;

Η Ολική Αρθροπλαστική Ισχίου AMIS προσφέρει άριστο αισθητικό αποτέλεσμα και ταχεία επιστροφή στην καθημερινή δραστηριότητα του ασθενή. Ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του, να οδηγήσει, να επανέλθει στην εργασία του και να ασχοληθεί με τα αγαπημένα του σπορ, γρήγορα, ανώδυνα και χωρίς μεγάλα διαστήματα αποχής από αυτά. Αισθάνεται ότι θέλει να κάνει τα πάντα ακόμα και πριν τον πρώτο μετεγχειρητικό επανέλεγχο στο χειρουργό του. Επίσης, ειδικές κατηγορίες ασθενών οι οποίοι πάσχουν από καρδιαγγειακά, κυκλοφορικά, νεφρολογικά, ηπατολογικά, αιματολογικά  και άλλα νοσήματα, έχουν απόλυτη ένδειξη να χειρουργήσουν το ισχίο τους με AMIS καθώς οι ασθενείς αυτοί πρέπει να αποφύγουν την πολυήμερη κατάκλιση. Γενικά, η μέθοδος είναι άριστη για το σύνολο σχεδόν των ασθενών που πάσχουν από Αρθρίτιδα στο Ισχίο τους.

 

Δημήτρης Μαντζιάρας
Ορθοπαιδικός Χειρουργός

 

Γιάννης Ξανθόπουλος - Εδώ που φτάσαμε
Σταμάτης Γονίδης - Υπάρχω κι εγώ
Αγγελική Ηλιάδη - Σπασμένα όνειρα
Στέλλα Καλλή - Φίλησέ με
Χρήστος Μενιδιάτης - Αδυναμία μου
Αμαρυλλίς - Να σε προσέχει
Δέσποινα Βανδή - Αυτή είναι η διαφορά μας
Γιώργος Γιαννιάς - Τηλεφώνησέ μου
Αλέκος Ζαζόπουλος - Αεροπλάνο
Πάολα - Για μένα

 


    None Found
Αύγουστος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031EC